فیلم Night of the Demons 1988

قطعاً بله — «شب شیاطین». کاش پنجاه‌تا از این فیلم‌های خونی ساخته می‌شد. تیتراژ افتتاحیه همیشه یکی از نقاط برجسته است. این فرنچایز سرشار از لذت‌های سطحی و اغراق‌آمیزِ دههٔ ۸۰ است و در نسخهٔ اصلی این ویژگی بیش از هر جا به چشم می‌آید. در کل: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید. «شب شیاطین» تولیدی با پرستیژ پایین است و به‌نظر می‌رسد...

قطعاً بله — «شب شیاطین». کاش پنجاه‌تا از این فیلم‌های خونی ساخته می‌شد. تیتراژ افتتاحیه همیشه یکی از نقاط برجسته است. این فرنچایز سرشار از لذت‌های سطحی و اغراق‌آمیزِ دههٔ ۸۰ است و در نسخهٔ اصلی این ویژگی بیش از هر جا به چشم می‌آید. در کل: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید. «شب شیاطین» تولیدی با پرستیژ پایین است و به‌نظر می‌رسد بخش زیادی از الهامش را از فیلم‌هایی مثل «مردگان شیطانی» (۱۹۸۱) گرفته؛ گروه کوچکی از جوانان در خانه‌ای متروک و نامهربان گرفتار می‌شوند که در آن شرّی ناگفتنی لانه کرده است. بی‌گمان جلوه‌های آرایشی و گریم چشمگیر هستند، اما در کل فیلم نوعی سستی و رخوت دارد و ترس‌ها و شوکه‌های معمولی‌اش آن هیجان مورد انتظار را ایجاد نمی‌کنند. سکانس‌های تعقیب طولانی در راهروهای پرگردوغبار و سایه‌دار خانهٔ هال با ریتمی عجیباً کند پیش می‌روند و هیجان واقعی در این اثر ژانریِ تکراری کاملاً غایب است؛ فیلمی که خیلی راحت فراموش می‌شود. در میان فیلم‌های ترسناک دههٔ ۸۰، این یکی از بدترین‌ها نیست، اما دقیقاً همان چیزی است که به‌نظر می‌رسد — یک فیلم ترسناک دههٔ ۸۰ با بودجهٔ متوسط و لوکیشن محدود. جلوه‌ها بد نیستند، انتخاب بازیگران هم قابل قبول است، کارگردانی گاه تا حدی اغراق‌آمیز است؛ اما فیلمی سرگرم‌کننده است و از اینکه به‌طور اتفاقی با آن برخورد کردم خوشحالم.