فیلم Jackdaw 2023

فیلم مستقل اکشنِ «جک‌داو» نقاط قوت زیادی دارد: تصاویر جسورانه، اجرای قدرتمند نقش اول و صحنه‌های اکشن خلاقانه. اسکلت یک فیلم موفق به‌وضوح دیده می‌شود، اما جی‌می چایلدز (نویسنده و کارگردان) نمی‌تواند به درستی روی توسعه شخصیت‌ها و بار احساسی موردنیاز فیلم مسلط شود. شروع فیلم آن‌قدر کند است که قبل از رسیدن به بیستمین دقیقه من از دیدن فیلم فاصله گرفتم. به همین دلیل...

فیلم مستقل اکشنِ «جک‌داو» نقاط قوت زیادی دارد: تصاویر جسورانه، اجرای قدرتمند نقش اول و صحنه‌های اکشن خلاقانه. اسکلت یک فیلم موفق به‌وضوح دیده می‌شود، اما جی‌می چایلدز (نویسنده و کارگردان) نمی‌تواند به درستی روی توسعه شخصیت‌ها و بار احساسی موردنیاز فیلم مسلط شود. شروع فیلم آن‌قدر کند است که قبل از رسیدن به بیستمین دقیقه من از دیدن فیلم فاصله گرفتم. به همین دلیل فیلم طوری ساخته شده که بیننده را از شخصیت‌ها دور نگه می‌دارد و این نقطه‌ضعف اصلی آن است. داستان در طول یک شب در سواحل انگلستان می‌گذرد؛ جک داوسون (الیور جکسون-کوهِن)، قهرمان سابق موتوکراس و کهنه‌سرباز ارتش، پس از مرگ مادرشان به زادگاهش برمی‌گردد تا از برادرش سایمون (لئون هاروپ) نگهداری کند. جک می‌خواهد زندگی تازه‌ای شروع کند و از برادرش حمایت کند، پس پیشنهاد کار از سوی سیلاس (جو بلیک‌مور)، دوست قدیمی که حالا خلافکار است، را می‌پذیرد. گرفتن یک بستهٔ مرموز تبدیل به کابوسی می‌شود: جک خیانت می‌بیند و سایمون ربوده می‌شود. از اینجا سفر شبانه‌ای پر از خشونت آغاز می‌شود که جک در آن دنبال پاسخ می‌گردد و برای زنده ماندن می‌جنگد. داستان چندان پیچیده یا پرمایه نیست و کمبود خط داستانی حس می‌شود. پرشمار بودن صحنه‌های تکراری—به‌ویژه صحنه‌های متعدد در رِیو—و زمان‌بر بودن روند پیشروی داستان مشکل‌ساز است. اما صحنه‌های اکشن بهتر از باقی عناصر عمل می‌کنند؛ درگیری‌ها سرگرم‌کننده و خلاقانه‌اند. حضور هر چیزی از جت‌اسکی و اسب و موتور تا قایق‌ها به فیلم حال‌وهوایی شبیه رؤیای افراطی مردانه می‌دهد. مشکل این است که هیچ‌یک از این عناصر به احساس تعلق یا همذات‌پنداری معناداری با شخصیت‌ها تبدیل نمی‌شوند. جکسون-کوهِن کیفیت قابل‌توجهی به‌عنوان بازیگر نقش اول دارد و در نقش جکِ آسیب‌دیده و احساسی دوست‌داشتنی است. او صحنه‌های اکشن را هم به‌خوبی می‌فروشد که کار آسانی نیست. شاید دلیلش این باشد که چایلدز گاهی سرعت بیش از حد را با هیجان اشتباه می‌گیرد؛ گاهی اوقات اکشن خیلی فشرده و سریع به تماشاگر تحمیل می‌شود. او همچنین تمایل نامناسبی به استفادهٔ بیش از حد از دوربین لرزان دارد که تجربهٔ تماشاگر را ناخوشایند می‌کند. از نظر بصری فیلم جذاب است و کارگردانی چایلدز ماهرانه اما ناقص است. اگر از طرفداران تریلرهای مستقل هستید، «جک‌داو» صرفاً برای صحنه‌های اکشن ارزش بررسی دارد. اما برای من سرمایه‌گذاری احساسی روی داستان و شخصیت‌ها حاصل نشد و به همین دلیل فیلم برایم کار نکرد. شایعه‌پراکنی نمی‌کنم، اما اگر روزی الیور جکسون-کوهِن و جنا کولمن فرزندی داشته باشند، نتیجه زیبا خواهد بود! اما این فیلم بهترین اثر هیچ‌کدام از بازیگران نیست. الیور، نقش عنوان فیلم را بازی می‌کند: قهرمان سابق موتوکراس با بار روانی که حالا برای دوست فروشندهٔ کمی دیوانه‌اش سیلاس، در دریای شمال بسته‌هایی را که به توربین‌های بادی بسته شده‌اند تحویل می‌گیرد. مأموریت اخیرش اشتباه پیش می‌رود: در محل قرار خبری از دستمزد نیست، سپس مردی سوار بر اسب به او شلیک می‌کند! خوشبختانه موتور پیرش از اسب قوی‌تر است و او فرار می‌کند، بعد بنزینش تمام می‌شود، با پلیسی درگیر می‌شود و در نهایت مجبور می‌شود برای پیدا کردن برادر ربوده‌شده‌اش «سایمون» از دوستان قدیمی طلبِ لطف کند؛ انگار انتقامی بابت تحویل ندادن کالا گرفته‌اند. اسم شخصیت اصلی «جک داوسون» است (بله، چند شوخی «تایتانیک» هم هست). او باید بفهمد چه کسی برادرش را گرفته و در مسیر، با آدم‌های نامطبوعی از شمال شرق انگلستان روبه‌رو می‌شویم تا به پایانی نسبتاً کم‌فروغ برسیم. حضور جنا کلمن تنها یک یا دو بار محسوس است، و توماس تورگوس هم در نقش «کرِیگ»—که ظاهراً ضعیف اما به‌طور تعجب‌آوری مقاوم است—جذاب ظاهر می‌شود. اما فیلمنامه کمی بی‌نمک و نازک است، روایت درنیامده و سناریوهای نمایشی بیش‌ازحد قالبی به‌خصوص در یورش پلیس به رِیو تأثیرگذار نیستند. فیلم دیدنی است و کند حرکت نمی‌کند، اما می‌تواند به‌راحتی شبیه یک قسمت از سریال «The Professionals» باشد و بعید است مدت زیادی در ذهن بماند.