فیلم The Dam Busters 1955

فکر می‌کنم گاهی باید به یاد داشته باشیم که حتی ده سال پس از پایان جنگ، هنوز هم اشتیاق — و حتی نیازی — به داستان‌های جنگی وجود داشت که پیروزی‌های بسیاری از مردم عادی را ستایش می‌کردند (خُب، اغلب کمی اغراق‌آمیز نیز بودند). این فیلم یکی از همان داستان‌هاست. هرچند بر اساس اتفاقات و شخصیت‌های واقعی ساخته شده، با این حال درامی است و...

فکر می‌کنم گاهی باید به یاد داشته باشیم که حتی ده سال پس از پایان جنگ، هنوز هم اشتیاق — و حتی نیازی — به داستان‌های جنگی وجود داشت که پیروزی‌های بسیاری از مردم عادی را ستایش می‌کردند (خُب، اغلب کمی اغراق‌آمیز نیز بودند). این فیلم یکی از همان داستان‌هاست. هرچند بر اساس اتفاقات و شخصیت‌های واقعی ساخته شده، با این حال درامی است و کمی در واقعیت دخل و تصرف می‌کند؛ اما استفاده از «بمب‌های جهنده» — که به‌طور نوآورانه از پایه طراحی شدند — خب، با اندکی کمک از ناپلئون — توسط بارنز والیس (مایکل ردگریو) برای نابودی سه سد آلمانی در روهر به‌دست اسکادرانی به فرماندهی وینگ‌کامندر گای گیبسون (ریچارد تاد) حقیقت دارد. فیلم به‌تدریج ناامیدی‌ها هنگام آزمایش این دستگاه‌ها، ایثار کسانی که مسئول رساندنشان بودند و، البته، خطرات پیش‌روی خدمه را نشان می‌دهد؛ بسیاری از آن‌ها هیچ‌گاه بازنگشتند. من اخیراً این فیلم را در تلویزیون دیدم و مجری از قبل بابت «زبان نژادپرستانه» عذرخواست که من حدس زدم اشاره‌اش به سگ گیبسون باشد. عجیب است که برای نمایش مرگ‌های کور و بی‌تمایزی که هر دو طرف بر یکدیگر تحمیل کردند، معذرتی عرضه نشد. این تناقض عجیبِ روزگار مدرن تنها به‌واسطهٔ دلاوری‌ها و دستاوردهایی ممکن شده که این فیلم در پی بزرگداشت آن‌هاست.