یک جوان رمانتیک، پس از شکستن «بید تک آرزو» اسرارآمیز برای به دست آوردن دل فرد مورد علاقه‌اش، می‌بیند که دقیقاً به خواسته‌اش رسیده است، اما خیلی زود درمی‌یابد...
یک جوان رمانتیک، پس از شکستن «بید تک آرزو» اسرارآمیز برای به دست آوردن دل فرد مورد علاقه‌اش، می‌بیند که دقیقاً به خواسته‌اش رسیده است، اما خیلی زود درمی‌یابد...
کری بَرکِر با بودجه‌ای تقریباً ناچیز اثری نسبتاً ویژه ساخته است. داستان جذاب است، بازی‌ها محکم‌اند و «وسوسه» در مقایسه با فیلم‌های مشابه وحشت، نفس تازه‌ای به فیلم‌دوستان می‌دهد. با این حال نکته ناامیدکننده این است که یک ویژگی پرخاشگرانه و ناهنجار در یکی از شخصیت‌ها تقریباً تمام فیلم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؛ به‌همین‌خاطر «وسوسه» در نهایت فیلمی خوش‌ساخت و خوش‌نویس می‌ماند که توسط یک...
کری بَرکِر با بودجه‌ای تقریباً ناچیز اثری نسبتاً ویژه ساخته است. داستان جذاب است، بازی‌ها محکم‌اند و «وسوسه» در مقایسه با فیلم‌های مشابه وحشت، نفس تازه‌ای به فیلم‌دوستان می‌دهد. با این حال نکته ناامیدکننده این است که یک ویژگی پرخاشگرانه و ناهنجار در یکی از شخصیت‌ها تقریباً تمام فیلم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؛ به‌همین‌خاطر «وسوسه» در نهایت فیلمی خوش‌ساخت و خوش‌نویس می‌ماند که توسط یک شخصیت بسیار آزاردهنده تحت‌تأثیر قرار گرفته و تماشای مجدد آن را دشوار می‌کند — تقریبا مشابه تجربه‌ای که با «مه»ی فرانک دارابونت داشتیم.
خلاصهٔ داستان: «بر» (مایکل جانستون) به دوست‌دخترش «نیکی» (ایندی ناوارِت) دلباخته است اما جرئت ابراز عشق ندارد. وقتی نیکی تصمیم می‌گیرد شهر کوچک‌شان را ترک کند، او برای هدیه خریدن به سراغ یک اسباب‌بازی «آرزویی کن» می‌رود. پس از جدا شدنشان، در عصبانیت هدیه را می‌شکند و برای نیکی آرزو می‌کند. آنچه انتظارش را ندارد این است که آرزو کاملاً برآورده شود — و این تازه آغاز ماجراست؛ پیامدهای آن آرزوی شتاب‌زده زندگِی بسیاری را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و نه لزوماً بهبود یا امنیت را به همراه دارد. وقتی بر درمی‌یابد راه‌های برگرداندن خواسته‌اش شدیداً محدود است، اوضاع برایش بدتر می‌شود.
بازی‌ها از نقاط قوت فیلم‌اند. مایکل جانستون در نقش ناظرِ ناتوان و مضطرب خوب ظاهر شده؛ مردی که از اتفاقات اطرافش هراسان است و در عین حال ردّی از خودخواهیِ ظریف در شخصیتش دیده می‌شود. اما ستارهٔ نمایش ایندی ناوارِت است: تغییری ناگهانی از دوست‌دختر وسواسی و روان‌پریش به نیکی عادی و ترسان و بازگشت‌های مجدد به جنون را با مهارتی هولناک اجرا می‌کند. حرکات بدن، بیان صورت، لحن دیالوگ و آن لبخندِ مرموز او بسیار تأثیرگذارند؛ بازی‌ای که تماشاگر را در بهت و لرزه وا می‌دارد و شایستهٔ تحسین فراوان است.
کارگردانی کری بَرکِر، از یوتیوبر تا فیلم‌سازِ سینما، چشمگیر است؛ او به‌جای متوسل شدن به جیغ‌ها و جلوه‌های صوتی ارزان، روی جو و اتمسفر کلاسیک تکیه کرده و با چینش دوربین، سایه‌ها و سکوت‌های کشیده تسلطی استادانه نشان می‌دهد. طراحی صدا، لباس، گریم و دکور—با وجود بودجهٔ محدود—ارزان به نظر نمی‌رسند و از نظر تکنیکی فیلم محکم است. نسبت تصویر 1.50:1 نیز حس غیرمتعارف، ناراحتی و نوعی خفگی را تقویت می‌کند.
فیلمی عمیقاً ناآرام‌کننده است که فقط به دنبال ترساندن ناگهانی نیست؛ از همان لحظه‌ای که «یک آرزوی ویلو» شکسته می‌شود، فضا خفقان‌آور می‌گردد و تماشاگر مرتباً زیر فشار روانی قرار می‌گیرد. صحنه‌هایی مثل لحظه‌ای که نیکی خواب بر را تماشا می‌کند، تا مدت‌ها در ذهن می‌مانند. گاهی این شدت باعث می‌شود برخی مخاطبان آن را «یک‌بار دیدنی» بدانند؛ تجربه‌ای طاقت‌فرسا که تماشا در سالن سینما و با جمع می‌تواند تأثیرش را بیشتر کند.
جمع‌بندی: «وسوسه» اثری است شدید، گیرا و متقن که ضرب‌آهنگ و بصری قابل توجهی دارد؛ بازی‌های مایکل جانستون و به‌ویژه ایندی ناوارِت آن را به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل کرده‌اند. هرچند حضور یک شخصیت بسیار آزاردهنده می‌تواند لذت بازدیدهای بعدی را کم کند، این فیلم یکی از بهترین نمونه‌های معاصر ژانر وحشت است و ارزش دیدن در سینما را دارد.
برای پخش زیرنویس چسبیده (Soft Sub)، حتماً از پلیرهای PotPlayer، MX Player، VLC یا Infuse استفاده کنید.
امتیاز بلبل جان
79%
امتیاز Rotten Tomato
94%
امتیاز Metacritic
77/100
دیدگاه های کاربران