فیلم Django the Bastard 1969

«مرگ زمان می‌برد!» یک غریبهٔ مرموز سوار بر اسب به شهر می‌آید و دست به اجرای انتقام می‌زند از کسانی که به جنایات جنگی محکوم‌اند... ترکیبی از وسترن اسپاگتی و ماورایی، Django the Bastard با وجود بودجهٔ آشکاراً اندک، پر از حال‌وهوای غلیظی است. آنتونی استفن فیلمنامه را همراه با کارگردان سرجیو گارونه نوشته و خودش نقش اصلی—آن غریبهٔ مرموز—را بازی می‌کند که همچون شبح‌واری زمخت در...

«مرگ زمان می‌برد!» یک غریبهٔ مرموز سوار بر اسب به شهر می‌آید و دست به اجرای انتقام می‌زند از کسانی که به جنایات جنگی محکوم‌اند... ترکیبی از وسترن اسپاگتی و ماورایی، Django the Bastard با وجود بودجهٔ آشکاراً اندک، پر از حال‌وهوای غلیظی است. آنتونی استفن فیلمنامه را همراه با کارگردان سرجیو گارونه نوشته و خودش نقش اصلی—آن غریبهٔ مرموز—را بازی می‌کند که همچون شبح‌واری زمخت در میان مردم شهر حرکت می‌کند. فیلم رنگ‌وبوی گوتیک دل‌نشینی دارد؛ صلیب‌ها بارها در قاب ظاهر می‌شوند و گارونه همراه فیلم‌بردار، جینو سانتینی، با سایه‌ها و نورپردازیِ مه‌آلود بازی می‌کنند تا ضربان فراطبیعی‌ای را که داستان می‌طلبد تقویت کنند. با این حال شخصیت‌پردازی‌ها نسبتاً سطحی‌اند و سکانس‌های اکشن تنها در حد قابل قبول اجرا شده‌اند. اما طرفداران ژانر از عناصر معمول وسترن اسپاگتی—سادیسم، نقد اجتماعی نیش‌دار و آن طنز سیاه خشک و دیرینه—رضایت خواهند داشت. فیلم هرگز کسل‌کننده نمی‌شود چون گارونه ریتم را تند نگه می‌دارد و استفن هم بازی‌ای محکم و کنترل‌شده در نقش جانگو ارائه می‌دهد؛ این فیلم برای علاقه‌مندان ژانر قابل قبول است، اگرچه تماشای آن ضروری به‌شمار نمی‌آید. 6.5/10