فیلم The Importance of Being Earnest 1952

بی‌معنی است که این‌جا خلاصه داستان را بازگو کنیم — خودِ فیلم دربارهٔ آن نیست. ترکیب پرداخت دقیق شخصیت‌ها و نگارش شوخ‌طبعانه و درخشان اسکار وایلد است که این فیلم را تماشایی و لذت‌بخش می‌کند. فیلم ریشه‌های تئاتری‌اش را پنهان نمی‌کند — حتی در آغاز و پایان از پرده استفاده شده — و این ما را برای یک کمدی حسابی آماده می‌کند که با طعنه...

بی‌معنی است که این‌جا خلاصه داستان را بازگو کنیم — خودِ فیلم دربارهٔ آن نیست. ترکیب پرداخت دقیق شخصیت‌ها و نگارش شوخ‌طبعانه و درخشان اسکار وایلد است که این فیلم را تماشایی و لذت‌بخش می‌کند. فیلم ریشه‌های تئاتری‌اش را پنهان نمی‌کند — حتی در آغاز و پایان از پرده استفاده شده — و این ما را برای یک کمدی حسابی آماده می‌کند که با طعنه به نخوت، خودبزرگ‌بینی، حماقت زننده و فریبکاری می‌تازد و در کنار آن اجرای تحسین‌برانگیزِ دیم ادیث ایوانز در نقش لیدی براکنل را تقدیم می‌کند. آنتونی اسکویث برداشتی صادقانه و دلپذیر از نمایش ارائه داده است؛ دیالوگ‌ها موجز و با ضرب‌آهنگی تند پیش می‌روند، خطوط اضافی کم‌اند و استعدادهای مایکل ردگریو، مایکل دنیسون، دوروتی توتین، جوآن گرینوود (در نقش گوندولین که انتخابی کاملاً مناسب است) و مارگارت رادرفورد در نقش متینِ «میس پریزم» در کنار هم مجموعه‌ای از موقعیت‌های واقعاً خنده‌دار را پدید می‌آورند که دیدنشان لذت‌بخش است. صحنه‌آرایی رنگارنگ است، لباس‌ها دلپذیر (گرچه گاهی تا حدی پرزرق‌وبرق به نظر می‌رسند) و ط timing حرکات، ژست‌ها و کاریزمای بازیگران به‌خوبی به کمدی کمک می‌کند. به‌ندرت پیش می‌آید که یک کمدی تئاتری این‌چنین بی‌دردسر و طبیعی به پردهٔ سینما منتقل شود، اما در اینجا همه‌چیز بسیار طبیعی جلوه می‌کند.