مستند Minding the Gap 2018

ده دقیقه‌ی اولش چندان دلگرم‌کننده نبود. سه جوان آمریکایی را دیدم که وسواس‌گونه درباره اسکیت‌بردشان حرف می‌زدند و در آن لحظه برایم چندان مهم نبود. اما سپس بینگ لیو، که هم کارگردان است و هم در فیلم حضور دارد، ما را به‌طرزی نسبتاً غیرمنتظره و بسیار مؤثر به پشت صحنه‌ی زندگی این مردان می‌برد و نشان می‌دهد دقیقاً چه کسانی هستند. می‌فهمیم چه‌چیزی آنها را...

ده دقیقه‌ی اولش چندان دلگرم‌کننده نبود. سه جوان آمریکایی را دیدم که وسواس‌گونه درباره اسکیت‌بردشان حرف می‌زدند و در آن لحظه برایم چندان مهم نبود. اما سپس بینگ لیو، که هم کارگردان است و هم در فیلم حضور دارد، ما را به‌طرزی نسبتاً غیرمنتظره و بسیار مؤثر به پشت صحنه‌ی زندگی این مردان می‌برد و نشان می‌دهد دقیقاً چه کسانی هستند. می‌فهمیم چه‌چیزی آنها را در ابتدای فیلم شکل داده بود — نوجوانانی از شهری که امکانات و فرصت‌ها کم بود — و سپس سال‌های آغازین بزرگسالی‌شان را دنبال می‌کنیم. اهمیت اسکیت‌برد حالا تا حد زیادی کمرنگ می‌شود و آنچه می‌ماند، نگاهی است به سه نفری که هرکدام به‌نوعی قربانی درجات مختلفی از بی‌توجهی یا خشونت والدین‌اند. حالا که بزرگ‌تر شده‌اند، می‌بینیم چگونه تلاش می‌کنند رابطه‌های گاهی مشکل‌دار با والدین‌شان را کنار بگذارند و همزمان زندگی برای خود بسازند؛ رابطه با شریک زندگی، حتی رابطه با یکی از فرزندان‌شان؛ و شاهد شکاف تدریجی در اتکای شدید متقابل‌شان هستیم. یکی از آنها—زک—نشانه‌هایی دارد که گویای آن است «سیب از درخت دور نمی‌افتد». مردی باهوش و جذاب اما از نظر خلقی بی‌ثبات که می‌داند رفتارهایش نسبت به دوست‌دخترش غیرقابل‌قبول و حتی خشونت‌آمیز است. اما قضیه آن‌قدرها هم ساده نیست؛ رفتار او حامل نوعی ضعف و درماندگی تأثرآمیز و تأسف‌برانگیز است. او ذاتاً شرور یا خطرناک به‌معنای مطلق نیست، فقط در کنترل خشمش ناتوان است. دوست‌دخترش—کسی که در چند موقعیت می‌توانست رابطه را رها کند—هنوز در عین اذعان به جنبه‌های منفی رابطه، به او فرصت می‌دهد و از جنبه‌ای خود او هم قربانی است؛ در نتیجه باید درباره تأثیر این تلاطم عاطفی بر نوزادشان تأمل کرد، چون نشانه‌ای از ثبات دیده نمی‌شود. فیلم همچنین نگاهی مؤثر و افشاگری‌آمیز به معنای امروزی مردانگی می‌اندازد و آن را با مردانگی نسل‌های قبلی مقایسه می‌کند، گاهی به شکلی اذیت‌کننده و آزاردهنده. صادقانه بگویم، خوشم از این افراد نیامد، اما به‌نوعی غافلگیرکننده درگیر داستان انسان‌هایی شدم که محصول جامعه‌شان‌اند — هرچند خودشان مصرانه اصرار دارند که فردیت و مسیر خاص خود را دارند. شاید کمی طولانی باشد، ولی نمایی افشاگرانه از سطوح غالب و اغلب سرسختانه‌ی سمیِ مبتنی بر جنسیت ارائه می‌دهد که به‌طور نسبتاً متناقضی تا حدی همدلی و حتی درکی از شرایط آن‌ها برمی‌انگیزد.