فیلم The Red Queen Kills Seven Times 1972

جنونِ جیالو در قلعه‌ای در آلمان با باربارا بوشه و سیبیل دینینگ وقتی پدربزرگ اشرافی‌شان در جنوب‌غرب آلمان می‌میرد، یک زن جوان (بوشه) قرار است وارث ثروت و قلعهٔ او شود و این وراثت شامل خواهر بزرگترش (مارینا مالفاتی) نیز می‌شود. اما آن‌ها را رازی شوم در بر دارد: زنی مو سیاه و خنده‌ای شیطانی که شنلی قرمز بر تن دارد، شروع به کشتن کسانی می‌کند...

جنونِ جیالو در قلعه‌ای در آلمان با باربارا بوشه و سیبیل دینینگ وقتی پدربزرگ اشرافی‌شان در جنوب‌غرب آلمان می‌میرد، یک زن جوان (بوشه) قرار است وارث ثروت و قلعهٔ او شود و این وراثت شامل خواهر بزرگترش (مارینا مالفاتی) نیز می‌شود. اما آن‌ها را رازی شوم در بر دارد: زنی مو سیاه و خنده‌ای شیطانی که شنلی قرمز بر تن دارد، شروع به کشتن کسانی می‌کند که به این موضوع مرتبط‌اند. مارینو مازه نقش بازرس را بازی می‌کند و اوگو پالیایی نقش مظنونی خوش‌گذران را دارد. «ملکهٔ سرخ هفت‌بار می‌کشد» (1972) یک جیالو است؛ گونه‌ای فیلم جنایی-روان‌شناختی ایتالیایی که عناصر سکشوال اکسپلویتی، وحشت و شاید حتی مابعدالطبیعی در آن حضور دارد. فیلم قبلی کارگردان، «شبی که اِولین از قبر بیرون آمد» در سال قبل ساخته شده بود. کارِ معاصر ماریو باوا، «خلیج خون»، مقایسهٔ دیگری است؛ «کابوسِ شیطان» هم تا حدی نزدیک است، هرچند آن فیلم بیشتر اتمسفرِ وحشت دارد. اگر طرفدار این آثار هستید، احتمالاً از این فیلم هم خوشتان خواهد آمد. نکتهٔ برجستهٔ فیلم بازیگرانی زن آن است، از جمله بوشه (کییتی)، پیا جیانکارو (رزمارِی) و سیبیل دینینگ جوان (لولù). در چند نما هر دو بوشه و دینینگ برای لحظاتی نیمه‌عریان نمایش داده می‌شوند. جذابیت دیگر فیلم، فضای اروپاییِ آن با ساختمان‌های تاریخی، خودروهای کوچک و روستاهای دوست‌داشتنی است، و نیز دکوراسیون و مد اوایل دههٔ ۷۰. قاتل شنل‌پوش قرمز با خندهٔ تهدیدآمیزش قابل‌توجه است و به نوعی پیش‌نمایشی از آنتاگونیست‌های کمیک‌بوکی فیلم‌های اسلشرِ بعدی محسوب می‌شود. در همین رابطه، پایان‌بندی فیلم به‌طرز واضحی یادآور پایان‌های کلاسیکِ «اسکوبی-دو» است. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه است و در وورتسبورگ و روستای وایکِرشایم در جنوب‌غرب آلمان فیلم‌برداری شده؛ صحنه‌های استودیویی نیز در رم ضبط شده‌اند. امتیاز: B-/C+