فیلم Scars of Dracula 1970

افزودن اندکی شور و شوق لازم به سری فیلم‌های همر پسر جوانی (کریستوفر متیوز) در فرار از قانون به قلعه‌ای مرموز می‌رسد و ناپدید می‌شود. برادرش و دوستی (دنیس واترمن و جنی هنلی) به آن قلعهٔ مشکوک می‌آیند تا او را پیدا کنند، اما با موجودی قدرتمند و خطرناک (کریستوفر لی) روبه‌رو می‌شوند. «زخم‌های دراکولا» (1970) نوعی بازراه‌اندازی سری همر است؛ در واقع بازآفرینی دو تلاش اول...

افزودن اندکی شور و شوق لازم به سری فیلم‌های همر پسر جوانی (کریستوفر متیوز) در فرار از قانون به قلعه‌ای مرموز می‌رسد و ناپدید می‌شود. برادرش و دوستی (دنیس واترمن و جنی هنلی) به آن قلعهٔ مشکوک می‌آیند تا او را پیدا کنند، اما با موجودی قدرتمند و خطرناک (کریستوفر لی) روبه‌رو می‌شوند. «زخم‌های دراکولا» (1970) نوعی بازراه‌اندازی سری همر است؛ در واقع بازآفرینی دو تلاش اول لی در نقش کنت مرده—«وحشتِ دراکولا» (1958) و «دراکولا، شاهزادهٔ تاریکی» (1966)—و همچنین ترکیبی از المان‌هایی از «دراکولا از قبر برخاسته است» (1968) و به‌ویژه شباهت‌هایی با داستان «روانی» (1960). اگر در این مورد تردید دارید، کافی است خلاصهٔ داستان بالا را دوباره بخوانید. برخی بینندگان ایراد می‌گیرند که این فیلم با ترتیب زمانی سری همخوانی ندارد، اما این تناقض‌ها ساده است: در پایان فیلم قبلی، «طعم خونِ دراکولا» (1970)، دراکولا خاکستر شده بود، اما کلاو (Klove) مأموریتی داشت که اگر کنت کشته شود خاکستر او را جمع کند و به قلعه در ترانسیلوانیا بازگرداند تا یکی از مخلوقات شب‌زنده‌دار قلعه خون لازم را برای احیای پرنس تاریکی فراهم کند. تفاوت ظاهری قلعه هم به دلیل تغییر استودیو ساخت همر است—آن‌ها به استودیوی دیگری نقل مکان کرده بودند و طبیعیست که قلعه این بار شکل متفاوتی داشته باشد. با اینکه فیلم با سکانس‌های کم‌کیفیتِ خفاش‌های متصل به نخ دچار کاستی‌هایی است، «زخم‌های دراکولا» یکی از قسمت‌های سرگرم‌کننده‌تر مجموعه است، تا حدی به‌خاطر شخصیت سرزندهٔ پال، لحظاتی واقعی و بامزه در پردهٔ اول و داستان نسبتاً جذاب (که برای «روانی» جواب داد—پس چرا اینجا جواب ندهد؟). بازیگران زن نیز کمک کرده‌اند؛ به‌ویژه جنی هنلی در نقش سارا و همچنین آنوسکا همپل (تانیا)، دلیا لیندسی (آلیس) و وندی همیلتون (جولی). صدای دنیس واترمن با آن لهجهٔ رسمی برای این اثر استاندارد همر چندان مناسب به‌نظر نمی‌رسد. او سیمون است که عاشق سارا شده و سارا نیز به برادر عاشق‌پیشهٔ او، پال، تمایل دارد. وقتی شیطنت‌های پال باعث می‌شود از خشم شهردار گریزان شود، او به قلعه‌ای آسیب‌دیده از آتش پناه می‌برد و به‌زودی اتفاقات مرگبار رخ می‌دهد. سیمون و سارا همراه با کشیش محل (مایکل گوین) در پی او می‌افتند، اما آیا می‌توانند او را نجات دهند—یا حتی خود را از شر دراکولا (کریستوفر لی) محفوظ نگه دارند؟ پاتریک تراوتون در نقش کلاو مؤثر ظاهر شده و لی هم به اندازهٔ کافی حضور دارد، اما باقی بازیگران چندان درخشان نیستند و داستان الگوی قابل پیش‌بینی‌ای را دنبال می‌کند—با خفاش‌های متصل به نخ و مقدار زیادی کچاپ و «ریبنا» به‌عنوان جانشین خون. فیلم قابل تماشا است، اما دیالوگ‌ها زیاد و اکشن تا دقایق پایانی کم است؛ حتی آن لحظات آخر هم برای ایجاد حس تهدید تا حد زیادی متکی به یک طوفان است. هشدار برای علاقمندان: همر بین سال‌های 1958 تا 1974 نه فیلم با موضوع دراکولا تولید کرد که عبارتند از: Horror of Dracula (1958)، The Brides of Dracula (1960)، Dracula: Prince of Darkness (1966)، Dracula Has Risen from the Grave (1968)، Taste the Blood of Dracula (1970)، Scars of Dracula (1970)، Dracula AD 1972 (1972)، The Satanic Rites of Dracula (1973)، و The Legend of the 7 Golden Vampires (1974). کریستوفر لی در همهٔ این‌ها جز «The Brides of Dracula» و «The Legend of the 7 Golden Vampires» نقش دراکولا را بازی کرده و پیتر کاشینگ در پنج فیلم در نقش ون هلسینگ حاضر شده است. مدت فیلم: ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه. فیلم‌برداری در استودیوهای الستری و حوالی اسکریچ‌وود، شمال‌غربی لندن انجام شد. نمره: B