فیلم Taste 2021

این فیلم سینمایی تا حدی عجیب‌وغریب است و حول رابطه بین فوتبالیستی مصدوم به نام «بسلی» (با بازی اُلگونلِکو اِزیکیِل گبِنگا) و چهار زن می‌چرخد که گهگاه برایشان کارهای جزئی انجام می‌دهد. پای او شکسته و حرفه‌اش عملاً به پایان رسیده و این چهار زن وقتی همگی به یک خانه‌ی فرسوده نقل مکان می‌کنند، نوعی دست‌کم موقتی از تکیه‌گاه را به او ارائه می‌دهند. آنها...

این فیلم سینمایی تا حدی عجیب‌وغریب است و حول رابطه بین فوتبالیستی مصدوم به نام «بسلی» (با بازی اُلگونلِکو اِزیکیِل گبِنگا) و چهار زن می‌چرخد که گهگاه برایشان کارهای جزئی انجام می‌دهد. پای او شکسته و حرفه‌اش عملاً به پایان رسیده و این چهار زن وقتی همگی به یک خانه‌ی فرسوده نقل مکان می‌کنند، نوعی دست‌کم موقتی از تکیه‌گاه را به او ارائه می‌دهند. آنها در محیطی عمدتاً بدون دیالوگ (و بدون لباس) با هم زندگی می‌کنند. جز اینکه دیدنشان هنگام آشپزیِ برهنه و پاشیده شدن روغن از وُک گاهی ناخوشایند است، واقعاً اتفاق چشمگیری در فیلم نمی‌افتد. آنها تقریباً هیچ‌وقت حرف نمی‌زنند، همه در یک اتاق می‌خوابند و هرچند هیچ رابطه‌ی صریح و آشکاری نمایش داده نمی‌شود، پیوند محکم و روشنی بین این پنج نفر شکل می‌گیرد که انتظار می‌رود در ادامه آزمایش شود. اما «پیشرفت» شاید کلمه‌ای اغراق‌آمیز باشد — فیلم واقعاً به جایی نمی‌رسد. تصاویر ثابت و طولانی، پرسه‌زدن‌های برهنه، پوست کندن سیب‌زمینی و گفت‌وگو از طریق نگاه و ژست، اطلاعات قابل‌توجهی درباره‌ی شخصیت‌ها به دست نمی‌دهد. برهنگی تا حدی تنوع و اشکال بدن انسانی را نشان می‌دهد و تا اندازه‌ای موقعیت را انسان‌وار می‌کند، اما این برهنگی جزئی از داستان نیست؛ صرفاً افرادِ بی‌لباس‌اند و بعد از مدتی دیگر چندان قابل‌تأمل به نظر نمی‌رسد. شاید قرار بوده فیلم نمادی از لایه‌لایه بودن جامعه یا شکنندگی روش‌های دفاعی ما باشد، اما مشکل این است که چه چیزی واقعاً در این اثر شایسته‌ی توجه است؟ نمی‌توانم بگویم از آن متنفر بودم، اما هدف فیلم برایم تا حد زیادی نامشخص ماند و نمی‌دانم مخاطب یا منظورِ مشخصی برای آن داشته‌اند؛ پایان نیز مبهم است.