فیلم Jaws 3-D 1983

وقتی شک دارید — یک چوب بلند را سمت پرده بگیرید این تجربه‌های سه‌بعدی اغلب جنبهٔ سرگرمی و نمایشی دارند؛ هر وقت داستان کند می‌شود، یکی از بازیگران بی‌دلیل یک چوب بلند برمی‌دارد و آن را به سمت دوربین می‌گیرد. در این فیلم هم وضع به همین منوال است؛ هرگاه ریتم داستان به خزندگی می‌افتد، شخصیت‌ها شروع می‌کنند به اشاره‌کردن با چوب‌های بلند به سمت دوربین....

وقتی شک دارید — یک چوب بلند را سمت پرده بگیرید این تجربه‌های سه‌بعدی اغلب جنبهٔ سرگرمی و نمایشی دارند؛ هر وقت داستان کند می‌شود، یکی از بازیگران بی‌دلیل یک چوب بلند برمی‌دارد و آن را به سمت دوربین می‌گیرد. در این فیلم هم وضع به همین منوال است؛ هرگاه ریتم داستان به خزندگی می‌افتد، شخصیت‌ها شروع می‌کنند به اشاره‌کردن با چوب‌های بلند به سمت دوربین. بیش از همه، دنِس کوئید و بِس آرمسترانگ این کار را انجام می‌دهند — آرمسترانگ انگار باید بازویی قوی داشته باشد تا این‌قدر مکرر هر شیئی را برداشته و به سمت دوربین بگیرد. از نظر بازیگری دنِس کوئید و بِس آرمسترانگ حضور خوشایندی دارند؛ باقی بازیگران چندان برجسته نیستند اما عملکرد نسبتاً قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. مشکل اصلی فیلم در فیلمنامه و ریتم است؛ داستان چیزی تماشایی برای ارائه ندارد — ضعیف است اما همه‌چیز تماماً افتضاح نیست. می‌خواهم کوسهٔ بیشتری ببینم؛ این شکایتی است که می‌توان از دو فیلم قبلی سری هم داشت. بخش‌هایی از این فیلم ۱۹۸۳ واقعاً بد است، به‌ویژه جلوه‌های ویژه که در پایان فیلم به نقطهٔ اوج بدی می‌رسند. پردهٔ سبز ضعیف و جلوه‌های مصنوعی آشکارند، و در مجموع معلوم است که ساخت فیلم تا حد زیادی انگیزهٔ اقتصادی داشته؛ رفتن سراغ سه‌بعدی بیشتر به‌نظر یک ترفند تجاری می‌آید تا تصمیم هنری. البته ترفند اقتصادی بودن لزوماً به معنی وحشتناک بودن کامل فیلم نیست، اما این فیلم به‌هیچ‌وجه خوب نیست — صرفاً ضعیف و فراموش‌شدنی است. طراحی روی جلد فیلم هم خنده‌دار و افتضاح است. اگر از طرفداران «آرواره‌ها»ی اصلی (۱۹۷۵) یا حتی دنبالهٔ آن (۱۹۷۸) هستید، بهتر است وقت‌تان را با این نسخه تلف نکنید. داستان دربارهٔ مایک برودی (دنِس کوئید) است که پس از تجربیات خطرناک قبلی‌اش همچنان دلش با دریا سروکار دارد و حالا در یک پارک آبی-دریایی تازه‌تأسیس کار می‌کند. یک کوسهٔ بچه از راه یک درگاه دریایی شکسته وارد می‌شود و بعد از اینکه اسیر می‌شود، به‌سرعت می‌میرد — و به‌نظر می‌رسد مادرش از این موضوع حسابی عصبانی است. جدا از چند نما و عکاسی زیرآبی نسبتا خوب و اجرای برخی حرکات نمایشی در آب، فیلم لکه‌ای ناپسند در کارنامهٔ مجموعه است. جلوه‌های سه‌بعدی و ترفندهای تصویری بیشتر نمایشی و بدساخت هستند، بازی‌ها ضعیف‌اند و حاصل کار فراموش‌شدنی و ضعیف است.