فیلم The Flesh and the Fiends 1960

فیلم گمشده پیتر کاشینگ دربارهٔ فرانکنشتاین (تا حدودی) در ادینبروِ ۱۸۲۸، پزشکی جاه‌طلب در رشتهٔ کالبدشناسی (با بازی پیتر کاشینگ) به جسد نیاز دارد که به‌طرز مشکوکی توسط دو مرد پست (دونالد پلیسنس و جورج روز) تأمین می‌شود. این پایانِ خوبی نخواهد داشت. فیلم «The Flesh and the Fiends» (۱۹۶۰) که متأسفانه سیاه‌وسفید است، بر پایهٔ جنایات مشهور برک و هِیر ساخته شده و تحت عناوین دیگری...

فیلم گمشده پیتر کاشینگ دربارهٔ فرانکنشتاین (تا حدودی) در ادینبروِ ۱۸۲۸، پزشکی جاه‌طلب در رشتهٔ کالبدشناسی (با بازی پیتر کاشینگ) به جسد نیاز دارد که به‌طرز مشکوکی توسط دو مرد پست (دونالد پلیسنس و جورج روز) تأمین می‌شود. این پایانِ خوبی نخواهد داشت. فیلم «The Flesh and the Fiends» (۱۹۶۰) که متأسفانه سیاه‌وسفید است، بر پایهٔ جنایات مشهور برک و هِیر ساخته شده و تحت عناوین دیگری مانند «Psycho Killers» و «Mania» هم منتشر شده است. این اولین فیلم ترسناک با حضور کاشینگ بود که توسط کمپانی همر تولید نشده بود، اما در یکی از استودیوهایی فیلمبرداری شد که همر در منطقهٔ کلان‌لندن استفاده می‌کرد و برخی از همان استعدادها (در همان زمان یا کمی بعد)، مثل کارگردان جان گیلینگ، در آن دخیل بودند؛ بنابراین طبیعی است که تا حدی شبیه فیلم‌های همر به‌نظر برسد. این فیلم بیش از همه به آثار فرانکنشتاینِ کاشینگ نزدیک است، چون دکتر رابرت ناکس شبیهِ نسخهٔ واقعیِ ویکتور فرانکنشتاین به‌نظر می‌رسد؛ ضمن اینکه وقایع تنها یک دهه پس از انتشار رمان گوتیک مری شلی رخ می‌دهد. برای کسانی که نمی‌دانند، کاشینگ بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۴ در شش فیلم همر نقش دکتر فرانکنشتاین را بازی کرد. چون داستان بر پایهٔ واقعیت است، از هیجان و اغراقِ معمولِ ترسناک‌های همر خالی است؛ بنابراین جای تعجب نیست که کلیتِ فیلم دراماتیک‌تر و روزمره‌تر باشد. با این حال، پرداختن به شخصیت دکتر ناکس (که یادآور فرانکنشتاینِ کاشینگ است) را دوست داشتم، و همچنین داستان فرعی دربارهٔ یکی از دانشجویان پزشکی ناکس (جان کرنی) که عاشق دختری پرجنب‌وجوش و از طبقهٔ پایینِ میخانه‌ها می‌شود (بیلی وایتلاو). دو نسخه از فیلم وجود دارد: نسخهٔ «قاره‌ای» شامل صحنه‌های برهنگی است که برای فیلمی که در ۱۹۵۹ ساخته شده، تا حدی غافلگیرکننده است؛ این برهنگی عمدتاً شامل نیم‌تنهٔ زنان می‌شود، ولی چند نما هم از زنان کاملاً برهنه دیده می‌شود، مثلاً زنی که در پس‌زمینهٔ میخانه پرسه می‌زند. البته این نوع برهنگی نسبتاً ملایم در سینما چیزِ تازه‌ای نبود — نمونه‌اش فیلم «تارزان و همراهش» (۱۹۳۴) — اما کد هیز در آمریکا تا اواخر دههٔ ۶۰ چنین صحنه‌هایی را محدود می‌کرد و BBFC نیز در بریتانیا سیاست مشابهی داشت. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه است و در استودیوهای شپرتون، جنوب‌غربی لندن فیلمبرداری شده. (نسخهٔ سانسورشده حدود یک دقیقه کوتاه‌تر است و نسخه‌ای که با عنوان «The Fiendish Ghouls» منتشر شده، حدود ۲۳ دقیقه حذف دارد). امتیاز: B-