فیلم Old Dracula 1974

فکر می‌کنم تقریباً هر «افسانه»ٔ هالیوود در مقطعی کارهای مشکوکی برای پول انجام داده، پس دلیلی ندارد دیوید نیون هم نکرده باشد. کنت دراکولای او دلتنگ همسرش «وامپایرا»ست که تنها در صورتی می‌تواند او را زنده کند که بتواند مقدار قابل‌توجهی خون O- تأمین کند تا او را از خواب نیم‌قرنی‌اش بازگرداند. با همراه وفادارِ خود «مالتراورس» (پیتر بیلس) در کنارش، او دختران جذابی را—انگار...

فکر می‌کنم تقریباً هر «افسانه»ٔ هالیوود در مقطعی کارهای مشکوکی برای پول انجام داده، پس دلیلی ندارد دیوید نیون هم نکرده باشد. کنت دراکولای او دلتنگ همسرش «وامپایرا»ست که تنها در صورتی می‌تواند او را زنده کند که بتواند مقدار قابل‌توجهی خون O- تأمین کند تا او را از خواب نیم‌قرنی‌اش بازگرداند. با همراه وفادارِ خود «مالتراورس» (پیتر بیلس) در کنارش، او دختران جذابی را—انگار مستقیم از صفحات مجلات—به دام می‌اندازد و به اندازه‌ای آنها را گاز می‌گیرد که برای وادارشان به اهدای خون کافی باشد، ولی نه آن‌قدر که یک محفل جدید شکل بگیرد. موفق می‌شوند و او را سریع احیا می‌کنند. مشکل؟ او رنگش فرق می‌کند؛ او سیاه‌پوست است. علاوه بر این خوابِ طولانی‌ای کشیده و حالا می‌خواهد بیرون برود و جبران کند آنچه از آخرین حضورش در دههٔ ۱۹۲۰ از دست داده است. کنت نگران نحوهٔ پذیرش او—با توجه به نگرش‌های دههٔ ۱۹۷۰—است و به همین خاطر از خدمت «مارک» (نیکی هنسون)، زن‌باز محلی، استفاده می‌کند تا دهندهٔ اصلی خون را پیدا کند به‌امید یافتن راه‌حلی برای این مشکل حساس. همه‌اش داستانی نسبتاً مبتذل است، اما نیون به‌وضوح در عنصر خود قرار دارد و کمدیِ تا حدودی مردسالارانه با بازی پرانرژیِ گریوز که انگار می‌داند این احتمالاً تنها فرصت سینمایی اوست، رنگ و بویی غیرقابل‌پیش‌بینی می‌گیرد. احتمالاً بهترین تک‌گویی‌ها به بیلس می‌رسد، اما کل اثر با طعنه و نیش‌وکنایه‌اش جان می‌گیرد و در بسیاری مواقع منتظر بودم هیو هفنر از یک جکوزی بیرون بپرد. نه، این کار بهترینِ هیچ‌کس نیست، اما نیون به‌اندازهٔ کافی باوقار است که فیلم را از تبدیل شدن به آشغال محض نجات دهد و در میان فیلم‌های هجویهٔ وحشت، قطعاً از بدترین‌ها به شمار نمی‌آید.