فیلم Deck the Halls 2006

احمقانه، عجیب و دیوانه‌وار... اما لذت‌بخش. من «Deck the Halls» را سرگرم‌کننده یافتم. دنی دویتو بدون شک ستارهٔ فیلم است. اگر او نبود، اعتراف می‌کنم احتمالاً نمرهٔ پایین‌تری می‌دادم. اجرای او بامزه است و بخش‌های احساسی که مستقیماً با او مرتبط‌اند هم کار می‌کنند. متیو برودریک اینجا کمی فراموش‌شدنی است اما همچنان نمایش خوبی ارائه می‌دهد. کریستین چنوِت احتمالاً بهترینِ دیگر بازیگران است، اما حقیقت این...

احمقانه، عجیب و دیوانه‌وار... اما لذت‌بخش. من «Deck the Halls» را سرگرم‌کننده یافتم. دنی دویتو بدون شک ستارهٔ فیلم است. اگر او نبود، اعتراف می‌کنم احتمالاً نمرهٔ پایین‌تری می‌دادم. اجرای او بامزه است و بخش‌های احساسی که مستقیماً با او مرتبط‌اند هم کار می‌کنند. متیو برودریک اینجا کمی فراموش‌شدنی است اما همچنان نمایش خوبی ارائه می‌دهد. کریستین چنوِت احتمالاً بهترینِ دیگر بازیگران است، اما حقیقت این است که همه‌چیز دربارهٔ دویتو است. گفتم که جنبهٔ احساسی با بازی او جواب می‌دهد، اما در بخش‌های دیگر فیلم کمی نوسان دارد. صحنهٔ پایانی که چنوِت در آن نقشی دارد خیلی نامطمئن است — می‌توانست به هر دو سوی ممکن برود، ولی من تقریباً از آن خوشم آمد. طنز خوب است و داستان هم — هرچند احمقانه — جذاب است. از نحوهٔ نورپردازی و طراحی چراغ‌ها هم خیلی لذت بردم. این فیلم برایم سرگرم‌کننده بود. این یک فیلم کریسمس است. اگر آن را در پس‌زمینه پخش کنید آزاردهنده نمی‌شود، اما اگر بنشینید و با دقت تماشا کنید آزاردهنده خواهد شد. قابل‌قبول است. کل فیلم به‌واسطهٔ بازی دنی دویتو سرپا مانده است. ویرایش — ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵: با مرور دوباره، واقعاً اصلاً خوب نبود. شوخی‌ای دربارهٔ روابط نامناسب خانوادگی و شوخی‌ای دربارهٔ پوشیدن لباس جنس مخالف دارد و در مجموع چندان سرگرم‌کننده نیست؛ خودم می‌خواستم فیلم زودتر تمام شود. همان‌طور که کریستین دی لئو گفته است: «فکر می‌کنید متیو برودریک بابت کدام موضوع بدتر احساس گناه می‌کند؟ کشتن آن مادر و دختر در تصادف رانندگی مست در سال ۱۹۸۷؟ یا بازی در «Deck the Halls»؟»