فیلم The Jungle Book 1994

خیلی خوب. ابتدا مطمئن نبودم از این نسخهٔ ۱۹۹۴ از کتاب جنگل چه انتظاری داشته باشم، اما خوشحالم که از انتظارم فراتر رفت. این بازگویی از اثر رودیارد کیپلینگ بسیار متفاوت است و همین تازگی به فیلم می‌دهد. اگر بخواهیم بین اقتباس‌های سینمایی مقایسه کنیم، نسخهٔ ۲۰۱۶ فیلم بهتری است، اما این نسخه هم به‌سختی سرگرم‌کننده و دوست‌داشتنی است. ساختار روایت و جابه‌جایی رویدادها را پسندیدم و...

خیلی خوب. ابتدا مطمئن نبودم از این نسخهٔ ۱۹۹۴ از کتاب جنگل چه انتظاری داشته باشم، اما خوشحالم که از انتظارم فراتر رفت. این بازگویی از اثر رودیارد کیپلینگ بسیار متفاوت است و همین تازگی به فیلم می‌دهد. اگر بخواهیم بین اقتباس‌های سینمایی مقایسه کنیم، نسخهٔ ۲۰۱۶ فیلم بهتری است، اما این نسخه هم به‌سختی سرگرم‌کننده و دوست‌داشتنی است. ساختار روایت و جابه‌جایی رویدادها را پسندیدم و صحنه‌های مرگ فیلم بسیار قوی‌اند. از نظر بازیگری تیم خوبی گرد آمده‌اند: جیسون اسکات لی (ماوگلی)، کری الویس (ویلیام)، لنا هدی (کاترین)، سم نیل (جفری) و جان کلیز (جولیوس). لی و الویس بیش از دیگران خود را نشان می‌دهند، اما همهٔ این پنج نفر بازی قابل‌قبولی دارند. موسیقی متن عمدتاً مناسب است و گاهی لحظاتی فوق‌العاده دارد؛ یک بخش آن به‌طور تصادفی من را به سریال The Crown یادآوری کرد. از معایب قابل‌درک فیلم می‌توان به بی‌صدا بودن حیوانات (به نظرم صداگذاری برای‌شان کارایی نداشت) و تا حدی مشخص بودن خطِ داستان اشاره کرد. در مجموع فیلمی خوشایند و یکی از بهترین اقتباس‌هایی است که از کتاب جنگل دیده‌ام. خلاصهٔ داستان: از سال ۱۸۸۷ تا آغاز قرن، پسری در جنگل‌های هندوستان توسط گرگ‌ها بزرگ می‌شود، جایی که ببر شرخان حضور دارد و تهدید می‌کند. با کمک بالو خرس و باغیرا پلنگ سیاه، ماوگلی (جیسون اسکات لی) «قانون جنگل» را یاد می‌گیرد، سپس به دنیای تمدن بازمی‌گردد و با آداب غریب، فسادهای انسانی و عشق آشنا می‌شود. در کنار لی، لنا هدی، کری الویس و سم نیل نیز حضور دارند. این فیلم با ترکیبی از معصومیت قصه‌های کیپلینگ و حال‌وهوای آثاری مثل Greystoke و ایندیانا جونز ساخته شده است. از حیوانات سخنگو انتظار نداشته باشید؛ این یک ماجراجویی نسبتاً واقع‌گرایانه است که واکنش‌های بامزهٔ حیوانات دارد اما اغراق‌شده نیست. از نظر من در جایگاهی نزدیک به Temple of Doom و The Last Crusade قرار می‌گیرد، هرچند برای جلب کاملِ توجه بزرگسالان به کمی بیشتر «جنبهٔ انسانی» نیاز داشت، اما به‌اندازهٔ کافی جذاب است. عده‌ای معتقدند جیسون اسکات لی نامناسب برای نقش ماوگلی انتخاب شده، اما ظرفیتی که فیلم به ماوگلی می‌دهد این است که مادر او (که هرگز او را نمی‌بینیم و هنگام تولد مرده) احتمالاً آسیایی بوده است. از نظر جغرافیایی جنوب‌شرقی آسیا به شبه‌قارهٔ هند نزدیک است و ازدواج‌های مختلط چندان بعید نبوده‌اند. خودِ لی ترکیبی از خون پولینزی و چینی است. در فیلم، ساختنِ ماوگلی به‌عنوان فردی نیمه‌آسیایی او را برای بریتانیایی‌ها و هندی‌ها هر دو غریبه و بیگانه نشان می‌دهد که برای روایت مناسب است. لِنا هدی در نقش خود خوب عمل می‌کند و الویس نیز نقش اشراف‌زادهٔ نفرت‌انگیز بریتانیایی را مؤثر بازی می‌کند. لی هم درخشان است و حیوانات واقعی و لوکیشن‌های دیدنی ارزش تماشای فیلم را بالا می‌برند. مدت فیلم: ۱ ساعت و ۵۱ دقیقه. برخی صحنه‌ها در جودپور در شمال‌غربی هند (صحنه‌های میمون‌ها و فیل‌ها)، بمبئی (سکانس‌های شهری ماوگلی)، و نقاطی در ایالات متحده مانند تِنِسی (آبشارهای فال کریک و اوزون) و کارولینای جنوبی (جزیرهٔ فریپ و حوالی بوفر) فیلم‌برداری شده‌اند. امتیاز: B / B-