فیلم Teenage 3ex and Death at Camp Miasma 2026

«کریس» (هانا آین‌بایندر) توانسته بعضی سرمایه‌گذاران را قانع کند تا در تأمین هزینه تلاش او برای احیای یک فرنچایز ترسناک قدیمی که در یک کمپ تعطیلات دورافتاده می‌گذرد، مشارکت کنند. برای این کار، او دنبال زنِ نقشِ «دختر در معرض خطر»ِ نسخهٔ اول سریال که چند دهه پیش پدید آمد، می‌گردد. «بیلی» (گیلیان اندرسون) از آن موفقیتِ اولیه تا حد زیادی گوشه‌گیر شده و به...

«کریس» (هانا آین‌بایندر) توانسته بعضی سرمایه‌گذاران را قانع کند تا در تأمین هزینه تلاش او برای احیای یک فرنچایز ترسناک قدیمی که در یک کمپ تعطیلات دورافتاده می‌گذرد، مشارکت کنند. برای این کار، او دنبال زنِ نقشِ «دختر در معرض خطر»ِ نسخهٔ اول سریال که چند دهه پیش پدید آمد، می‌گردد. «بیلی» (گیلیان اندرسون) از آن موفقیتِ اولیه تا حد زیادی گوشه‌گیر شده و به همان کمپی که فیلم‌ها از آن الهام گرفته شده بودند، بازگشته است. حالا در دل زمستان، کریس خود را به میان برف و سرما می‌زند تا به دیدار او برود—ورودش به کمپِ ناگهان ساکت، چند ساعتِ پرتنشِ عاطفی و روان‌شناختی را میان او و میزبانِ مرموزش رقم می‌زند. به نظرم مشکل فیلم از تصمیمِ فیلم‌ساز صاحب‌سبک، جِین شونبران، ناشی می‌شود که تجربه‌های شخصی‌اش را در مرکز قرار داده و جنبهٔ رازآمیزِ داستان را به مقامِ دوم تنزل داده است. آشکار است این فیلم‌ساز برای گرفتن بودجه و ساخت آثار نسبتاً آبستره و ساختارمندش—مثل فیلم سال قبلِ «I Saw the TV Glow»—بسیار تلاش کرده، و همراه با سیالیتِ جنسی که آین‌بایندر و اندرسونِ کم‌استفاده از نمایش آن ابایی ندارند، فیلم بیشتر تبدیل به تفسیرِ شخصیِ کاراکتری شده که من نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم؛ و این در کنار نقدِ نیم‌بندِ تکرارشوندهٔ ژانر اسلشر قرار گرفته که فیلم تلاش دارد از آن کسب درآمد کند. نخ‌ها تا حدی در پایان به هم می‌پیوندند، اما با بهره‌گیری از کلیشه‌ها و تکنیک‌های تصویربرداری فیلم‌هایی مثل «Halloween»، «Friday the 13th» و حتی دنبالهٔ نسبتاً اخیر «Black Phone»، و با ارائهٔ کمبودِ دیالوگِ معنادار، فیلم در دامِ میان‌مایگی درون‌نگر می‌افتد و به جای ارتقا یافتن نسبت به مردابِ کلیشه‌ایِ ژانر، در همان سطحِ سرگردانی باقی می‌ماند.