فیلم Tower of London 1962

تماشا کردنش ارزش داشت؛ وینسنت پرایس نقش ریچارد سوم را در اوج دوران همکاری‌اش با راجر کورمن اجرا می‌کند. به‌نظر می‌رسد این شاید یکی از اولین نقش‌های اصلی او در سینما باشد و هرچند بازی‌اش گاهی کمی اغراق‌آمیز است، در مجموع نقش را خوب ایفا می‌کند. پادشاه ادوارد چهارم در حال مرگ است و پرنس ریچارد گلوسستر مصمم است تا پسران او را از سلطنت خلع...

تماشا کردنش ارزش داشت؛ وینسنت پرایس نقش ریچارد سوم را در اوج دوران همکاری‌اش با راجر کورمن اجرا می‌کند. به‌نظر می‌رسد این شاید یکی از اولین نقش‌های اصلی او در سینما باشد و هرچند بازی‌اش گاهی کمی اغراق‌آمیز است، در مجموع نقش را خوب ایفا می‌کند. پادشاه ادوارد چهارم در حال مرگ است و پرنس ریچارد گلوسستر مصمم است تا پسران او را از سلطنت خلع کند و تاج انگلستان را برای خود بخواهد. ماجرا به سه داستان تقسیم می‌شود که هرکدام نشان‌دهنده توانایی او در بی‌رحمی، دست‌کاری و قتل‌اند؛ اما هر عمل با نوعی مکافات روحی از جانب قربانیان پاسخ داده می‌شود. در قصهٔ اول، او می‌کوشد اعتبارِ نسبِ ادوارد پنجم جدید را زیر سؤال ببرد؛ سپس با برادر خود، دوک کلارنس (با بازی چارلز مک‌آلی) روبه‌رو می‌شود و در نهایت با قربانیانی مواجه می‌شویم که تاریخ هنوز دربارهٔ سهم او در سرنوشتشان دچار تردید است. متن فیلم گهگاه پرحرف است، اما جلوه‌های تصویری ساده‌اش فضای وهم‌آلود و تأثیرگذاری ایجاد می‌کنند و پرایس ترکیبی از شرارت و آسیب‌پذیری را به نمایش می‌گذارد که با برداشت شکسپیری از این شخصیت بسیار همخوانی دارد. فیلمی کوتاه و دلنشین با وقایع فراوان است که به‌سهولت سرگرم‌کننده است، اما درس تاریخ به حساب نمی‌آید.