فیلم Hope 2026

ضرب‌المثلی می‌گوید «عربة را پیش اسب نگذار» و پیامدهای این حرف در فیلم‌سازی هم واضح است: وقتی یک اثر مستقل قرار است الهام‌بخش یک فرانچایز جدید باشد، سازندگان باید مراقب باشند از حد جلو نروند. اولین فیلم یک مجموعه باید آن‌قدر موفق باشد که شایستگی ساخت دنباله را به دست آورد. اگر تیم سازنده آن‌قدر به برنامه‌های آینده فکر کنند که فیلم اول را درست...

ضرب‌المثلی می‌گوید «عربة را پیش اسب نگذار» و پیامدهای این حرف در فیلم‌سازی هم واضح است: وقتی یک اثر مستقل قرار است الهام‌بخش یک فرانچایز جدید باشد، سازندگان باید مراقب باشند از حد جلو نروند. اولین فیلم یک مجموعه باید آن‌قدر موفق باشد که شایستگی ساخت دنباله را به دست آورد. اگر تیم سازنده آن‌قدر به برنامه‌های آینده فکر کنند که فیلم اول را درست نساخته باشند، عملاً خودشان را خراب کرده‌اند — و دقیقاً همین اتفاق در آخرین ساختهٔ نویسنده-کارگردان نا هونگ-جین رخ داده است. اساساً این فیلم علمی‌تخیلی اکشن-ماجراجویانه به تلاش‌های نامحتمل و گاهی عجیب و شادمانهٔ پلیس یک شهر کوچک کرهٔ جنوبی و دیگران برای شکار موجودی مرموز می‌پردازد که در جامعه و محیط اطرافش هرج‌ومرج به راه انداخته. مشکل این است که در طول داستان چیزهای کمی توضیح داده می‌شود و مجموعه‌ای از کلیشه‌ها و المان‌های به‌زور کنار هم چیده‌شده دیده می‌شود: تقریباً هیچ پس‌زمینه‌ای، روایت بریده‌بریده و ضعیف، جلوه‌های بصری ارزان، داستانی عمدتاً مبتنی بر کلیشه‌ها، سکانس‌های اکشن آشفته، شوخی‌های کمیک بی‌مورد و گاه نامناسب، و استفادهٔ بیش از حد از الفاظ رکیک—بیشتر از آنچه در «گرگ وال‌استریت» دیده شد. فیلم در شروع به‌طور معقولی مدیریت می‌شود و ترکیبی از حال‌وهوای «گودزیلا» و ویژگی‌های بومی و روستایی «فارگو» را القا می‌کند، اما این پردهٔ افتتاحیه به‌شدت کش‌دار است (ایجاد تعلیق خوب است، اما دانستن اینکه یک افشاگری بزرگ در راه است و ۴۵ دقیقه طول کشیدن برای رسیدن به آن زیاده روی است). متأسفانه از آن نقطه به بعد اوضاع رو به افول می‌رود: داستانی که خیلی هم بی‌معنی است به مدت شوکه‌کنندهٔ ۲ ساعت و ۳۹ دقیقه کش داده شده و نزدیک به یک ساعت بیش از حد طولانی می‌شود. تنها امیدم این بود که فیلم در پایان با توضیحی منسجم همه‌چیز را جمع کند، اما چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد. تمرکز روی محتوای احتمالی قسمت‌های بعدی فرانچایز به اعتبار و انسجام این اثر لطمه زده است. جای تعجب است که این اپرای طولانی مورد تحسین منتقدان و جشنوارهٔ کن قرار گرفته و به‌طور نامفهومی نامزد نخل طلا شده است. تماشاگرانی که دنبال هیجان و وحشت سرگرم‌کننده‌اند، انتخاب‌های بهتر و مشهورتری مثل «آرواره‌ها» (Jaws)، «پارک ژوراسیک» (Jurassic Park) و آثار تازه‌تر دارند؛ تماشای یکی از آن‌ها گزینهٔ بهتری است. یافتن یک گاو کاملاً پاره‌شده برای رئیس پلیس محلی (هوانگ جونگ-مین) گیج‌کننده است، به‌خصوص وقتی چند شهروند شوخ‌طبع پیشنهاد می‌دهند که دلیل آن ممکن است حملهٔ ببر تهاجمی باشد! خیلی زود او متوجه می‌شود هرچه هست بسیار بزرگ‌تر و تهدیدآمیزتر از یک گربه است؛ وقتی به شهر برمی‌گردد صحنه‌هایی از مرگ و ویرانی و صدای شلیک پی‌در‌پی اسلحه را می‌بیند. دارند به چی شلیک می‌کنند؟ در همین حال، در جنگل گروهی از شکارچیان ببر بازیگوش خود را درگیر چیزی بسیار مرموزتر، فرازمینی و خطرناک می‌بینند. بله، فیلم خیلی طولانی است و در بخش‌های پایانی مرا یاد ترکیبی از فیلم ضعیف «65» (۲۰۲۳) و «غارتگر» (1987) می‌انداخت—فقط با افزودن کمی کمدی نیمه‌فیزیکی—اما ساعت اول با سرعت و سرگرم‌کنندگی خوبی پیش می‌رود. فیلم کمی در ژانر کمدی-وحشت است؛ دیالوگ‌های تیز و خاکی جایگاه محکمی دارند و این‌که برای بخش عمده‌ای از فیلم با دشمن قدرتمندشان روبه‌رو نمی‌شویم، حس انتظار لذت‌بخشی ایجاد می‌کند. چه چیزی می‌تواند این‌قدر راحت آدم‌ها و خودروها را پرت کند؟ اما وقتی دشمن جدید را می‌بینیم، قصه تیزی‌اش را از دست می‌دهد و در عین حال که هویئون با نقشِ سخت‌جوشِ «سونگ ئه» تلاش زنده‌ای نشان می‌دهد، داستان کمی تکراری می‌شود. مهمات ظاهراً بی‌پایان و جاده‌های خالی حس و حال بازی ویدیویی به فیلم می‌دهند و جلوه‌های بصری گاهی نامطمئن و سست به‌نظر می‌رسند. پایان نسبتاً ناامیدکننده باعث شد گمان کنم یا روزهای فیلم‌برداری تمام شده یا شاید برای دنباله‌ای برنامه‌ریزی کرده‌اند؛ در هر صورت پایان راضی‌کننده‌ای نیست و سرنخ‌هایی که دربارهٔ بازدیدکنندگان و انگیزه‌شان داده می‌شود در بهترین حالت مبهم است. با این حال انکارناپذیر است که تماشای فیلم لذتی دارد—اکشن فراوان، مواد منفجره و حتی چند اسب—و می‌توانست چهل‌وپنج دقیقه کوتاه‌تر باشد بدون اینکه از ارزشش کم شود. «هوپ» یکی از کامل‌ترین تریلرهای اکشن سال است. پایان دست‌پاچگی تا حدی مقامِ اثر را از رتبهٔ شاهکارِ سراسر اکشن پایین می‌آورد، اما «هوپ» به‌راحتی ژانرهای مختلف را با بازی‌های درخشان، جلوه‌های خون و خشونت تأثیرگذار، و سکانس‌های اکشن شدید و جذاب ترکیب می‌کند.