فیلم Buddy 2026

اگر از عروسک‌ها، جلوه‌های عملی و وحشتی کریه که در لباس چیزهای بامزه پنهان شده‌اند خوشتان می‌آید، «بادی» حتماً ارزش دیدن دارد. به‌عنوان فیلمی ترسناک، شگفت‌انگیز است چون هم احساس تازگی و بداعت می‌دهد — نه فقط به‌خاطر ریشه‌های کمدی و عناصر روان‌شناختی‌اش، بلکه چون تماشاگر را به یک سرزمین خون‌خوار می‌برد که تحت سلطهٔ یک تک‌شاخ نارنجی دیوانه است که مشتاق جدا کردن سرتان...

اگر از عروسک‌ها، جلوه‌های عملی و وحشتی کریه که در لباس چیزهای بامزه پنهان شده‌اند خوشتان می‌آید، «بادی» حتماً ارزش دیدن دارد. به‌عنوان فیلمی ترسناک، شگفت‌انگیز است چون هم احساس تازگی و بداعت می‌دهد — نه فقط به‌خاطر ریشه‌های کمدی و عناصر روان‌شناختی‌اش، بلکه چون تماشاگر را به یک سرزمین خون‌خوار می‌برد که تحت سلطهٔ یک تک‌شاخ نارنجی دیوانه است که مشتاق جدا کردن سرتان از تنتان است. «بادی» (۲۰۲۶) مثل یک برنامهٔ ساختگی کودکان شروع می‌شود — حال و هوای مشخص «Don’t Hug Me I’m Scared» و بازی «Amanda the Adventurer» را دارد — و بعد از یک نقطه از ریل خارج می‌شود. پس از نشان دادن قسمت‌های ساختگی به سبک بارنی، ناگهان به یک خانوادهٔ دنیای واقعی منتقل می‌شود. مادر متوجه می‌شود مشکلی هست وقتی دخترش به بعدِ «بادی» کشیده می‌شود. جهش میان جهان واقعی مادر و آن قلمرو عجیب در میانهٔ فیلم احساس غیرضروری و مثلِ دو فیلم متفاوت بود، اما وقتی مادر وارد دنیای «بادی» می‌شود، دوباره فیلم خوب می‌شود. داستان به‌صورت منحصربه‌فردی پیش می‌رود. وحشت بدنیِ محکمی دارد، هرچند برای یک اسلشرِ ماسک‌محور واقعاً می‌توانست خون‌ریزی و خشونت بیشتری داشته باشد. پایانِ فیلم طلایی است: ترکیبی پنجاه‌پنجاه از پایان گرم و دل‌انگیز و در عین حال پیامد تلخ برای شخصیت‌ها. فیلم شبیه یک برنامهٔ دیوانهٔ کودکان است که روی یک نوار ویدئویی نفرین‌شده کشف شده باشد: پرصدا، رنگارنگ، دست‌ساز و رفته‌رفته خصمانه‌تر نسبت به تماشاگر. عروسک‌گردانی، صحنه‌ها و جلوه‌های عملی جاذبهٔ اصلی‌اند و کاسپر کلی چنان به منطق کابوس‌وار اثر پایبند است که حتی شوخی‌های ضعیف‌تر بافتی جذاب دارند. متأسفانه چیزی که به‌صورت اسکچ به‌خوبی کار می‌کند در طولِ یک فیلم بلند فشار می‌آورد. فیلم مدام شدت می‌گیرد اما تنوع عاطفی یا کمدی کافی برای پشتیبانی از این صعود پیدا نمی‌کند، بنابراین شوکِ فرضیه کم‌کم تبدیل به تکرار می‌شود. کریستین میلیوتی و دیگر بازیگران اضطراب را باورپذیر می‌کنند، و آهنگ‌ها به‌طرز آزاردهنده‌ای ولی گیرایی مناسب‌اند. من بیشتر از اینکه از آن لذت برده باشم، تحسین می‌کنم که تا چه حد بی‌پروا عجیب است. یک تهدید نارنجی به‌یادماندنی در دلِ فیلمی که به تدوین تیزتری نیاز داشت باقی می‌ماند — و بله، آهنگ تیتراژ پایانی واقعاً فوق‌العاده است.