فیلم Dear You 2026

«شیائووی» (رونچی ژنگ) مطمئن است که پدربزرگش مردی بسیار ثروتمند بوده و در تایلند دارایی هنگفتی به هم زده است. بنابراین، با چیزی که پنهانی از یکی از نامه‌های قدیمی مادربزرگش به دست آورده و امیدوار است نشانی محل زندگی پدربزرگ باشد، راهی می‌شود تا خودش را به او معرفی کند و، اگر بخت یارش باشد، پیشاپیش سهمی از ارث بگیرد و بدهی‌های قابل‌توجهش را...

«شیائووی» (رونچی ژنگ) مطمئن است که پدربزرگش مردی بسیار ثروتمند بوده و در تایلند دارایی هنگفتی به هم زده است. بنابراین، با چیزی که پنهانی از یکی از نامه‌های قدیمی مادربزرگش به دست آورده و امیدوار است نشانی محل زندگی پدربزرگ باشد، راهی می‌شود تا خودش را به او معرفی کند و، اگر بخت یارش باشد، پیشاپیش سهمی از ارث بگیرد و بدهی‌های قابل‌توجهش را بپردازد. اما آنچه پس از رسیدن می‌یابد، چندان با انتظارش همخوان نیست. درست است که مدرسه‌های زیادی به نام «باک‌سنگ» (ژنگ موشنگ) وجود دارد، اما ظاهراً هیچ‌کس چیزی از خود او به یاد نمی‌آورد. سپس درمی‌یابد که مردی با لقب «ماهی آهنین» وجود داشته است و از اینجا، با مجموعه‌ای از فلاش‌بک‌های سرشار از احساس، کم‌کم می‌فهمیم چرا او سال‌ها پیش، در بحبوحهٔ جنگ داخلی چین، همسر و فرزندان خردسالش را ترک کرده است. همچنین با سرگذشت دشوار او آشنا می‌شویم؛ سرگذشتی که چندان با آوازه‌ای که در زادگاهش پیدا کرده، جور درنمی‌آید. او تا سال‌ها پس از رفتنش، هر ماه حواله‌هایی موسوم به «چیائوپی» برای همسرش می‌فرستاده تا به تأمین مخارج خانواده کمک کند، اما این حواله‌ها در سال ۱۹۷۸ قطع شده‌اند. وقتی «شیائووی» کشف می‌کند که پدربزرگش در واقع در سال ۱۹۶۰ درگذشته، هدف جست‌وجویش تغییر می‌کند: چه کسی این پول‌ها را می‌فرستاده و، مهم‌تر از آن، چرا؟ شاید سرنخ در عکسی باشد که داخل آخرین نامه بوده است. اگر قرار باشد امیدی به یافتن پاسخ این پرسش داشته باشد، باید «تسیا نام‌کی» (شیه نان‌ژی) را پیدا کند. هرچند روایت به‌آرامی پیش می‌رود و گاهی هم کمی بیش از حد احساساتی به نظر می‌رسد، همچنان با داستانی عاشقانه، خوش‌پرداخت و تأثیرگذار روبه‌رو هستیم که نشان می‌دهد جوامع در روزگاری که کمتر کسی خواندن می‌دانست ــ به‌ویژه دختران ــ چگونه روزگار می‌گذراندند و سوءتفاهم‌ها و نارسایی‌های ارتباطی چطور می‌توانستند به‌آسانی آدم‌ها را برای تمام عمر با احساس تنهایی و حسرت تنها بگذارند. فیلم با نمایش خیابان‌هایی پر از نامه‌نویسانی که از مناطق باثبات‌تر جنوب شرق آسیا پول می‌فرستادند و دفترهایی که برای بسیاری از مردم در چینِ ابتدا جنگ‌زده و سپس کمونیستی حکم شریان حیاتی را داشتند، داستانی روایت می‌کند که کاملاً در مسیرهای قابل‌پیش‌بینی پیش نمی‌رود. پایانش هم ــ هرچند کمی بیش از حد شتاب‌زده است ــ آن چیزی نبود که انتظارش را داشتم. به نظرم، هماهنگی و کشش میان ژنگ موشنگ و شیه نان‌ژی بسیار دلنشین بود؛ طراحی صحنه شیک است و اصیل به نظر می‌رسد و حتی رگه‌هایی از طنز هم در اثر وجود دارد که به شخصیت‌ها وجهی انسانی‌تر می‌بخشد. از نگاه یک ناظر غربی، این داستانِ عشق، فقدان و درستکاری، هویتی متمایز دارد و تماشایش روی پردهٔ بزرگ سینما کاملاً می‌ارزد.