Don't Look Back in Anger 2026

اگر دنبال اثری هستید که دربارهٔ چگونگی شکل‌گیری، فعالیت یا ازهم‌پاشیدن گروه «اویسیس» نکته‌ای روشنگرانه به شما بگوید، این مستند ناامیدتان خواهد کرد. فیلم با دقت از پرداختن به هر موضوع بحث‌برانگیزی طفره می‌رود و فقط از خلال چند گزارش خبری بین‌المللی، به پیامدهای دعوای معروفشان در پاریس و پانزده سالی اشاره می‌کند که پس از آن با هم حرف نزدند. بعد، یک نفر، یک...

اگر دنبال اثری هستید که دربارهٔ چگونگی شکل‌گیری، فعالیت یا ازهم‌پاشیدن گروه «اویسیس» نکته‌ای روشنگرانه به شما بگوید، این مستند ناامیدتان خواهد کرد. فیلم با دقت از پرداختن به هر موضوع بحث‌برانگیزی طفره می‌رود و فقط از خلال چند گزارش خبری بین‌المللی، به پیامدهای دعوای معروفشان در پاریس و پانزده سالی اشاره می‌کند که پس از آن با هم حرف نزدند. بعد، یک نفر، یک جایی، فهمید که مردم حسابی تشنهٔ نوستالژی‌اند و حاضرند برای قدم‌زدن در کوچهٔ خاطرات، پول خوبی خرج کنند. البته مستند چنین انگیزهٔ آشکارا سودجویانه‌ای را دلیل آشتی آن‌ها معرفی نمی‌کند، اما همان چند صحنهٔ آغازین از تمرین‌ها نشان می‌دهد که هیچ نشانی از محبت میان این دو برادر نیست و لیام گالاگر هم تا جای ممکن به کل ماجرا بی‌اعتنا به نظر می‌رسد. سپس برای نخستین شب تور بریتانیایشان راهی کاردیف می‌شوند؛ توری که همه مشتاقانه منتظرش بوده‌اند و تمام بلیت‌هایش به فروش رفته است. اینجاست که می‌فهمیم این‌همه سروصدا برای چیست. دیگر لازم نیست کسی به قشقرق‌ها و بداخلاقی‌هایشان اهمیتی بدهد؛ آنچه می‌بینیم گروهی از نوازندگان است که نود و خرده‌ای هزار نفر را در ورزشگاه میلنیوم، با سقف بسته‌اش، چنان شیفتهٔ خود کرده‌اند که جمعیت گوش‌به‌فرمانشان است. گفت‌وگو با تماشاگران به حداقل می‌رسد و در عوض، نوزده ترانه با سرعت و پشت‌سرهم اجرا می‌شود و همهٔ حاضران را مسحور می‌کند. جدا از اجراهای روی صحنه، چند اظهارنظر از هواداران در گوشه‌وکنار جهان هم می‌شنویم که نشان می‌دهد این گروه چه جایگاه جهانی گسترده‌ای داشته و همچنان دارد. این حرف‌ها همچنین نشان می‌دهند که متن ترانه‌های تندوتیز، سوزناک و تأثیرگذارشان، نزدیک به سی سال پس از آنکه نخستین بار نگاه ویژهٔ خود را در قالب موسیقی عرضه کردند، هنوز چقدر خوب به مسائلی می‌پردازد که برای مردم در هر سن و از هر طبقه‌ای اهمیت دارند. آنچه اینجا به‌روشنی پیداست، این است که گذر عمر هر دوی آن‌ها، به‌ویژه لیام، را پخته‌تر کرده و به این درک رسانده است که در نهایت، آنچه کنار هم نگهشان می‌دارد، از هر آنچه زمانی از هم جدایشان می‌کرد بیشتر است. همچنین احساس می‌کنید که حالا نه‌فقط بر کل این تشکیلات، بلکه بر خودشان هم تسلط بسیار بیشتری دارند. بااین‌حال، این مستند در نهایت چیزی نیست جز مجموعه‌ای تدوین‌شده از حدود شش ترانه از پرطرفدارترین آثارشان؛ مجموعه‌ای که کم‌وبیش به شیوهٔ مستند «Moonage Daydream» (۲۰۲۲) دربارهٔ دیوید بویی ساخته شده و هنگام اجرای ترانه‌ها، تصاویر امروزی را با تصاویر آرشیوی در هم می‌آمیزد. وقتی جمعیتی به آن عظمت «Don't Look Back in Anger» یا «Wonderwall!» را رو به شما فریاد می‌زند، بی‌شک مو به تنتان سیخ می‌شود. چه این دو نفر را به‌عنوان انسان دوست داشته باشید و چه از آن‌ها بدتان بیاید، یا حتی آن‌ها را نمایندگان صحنهٔ موسیقی لات‌مآبانهٔ منچستر بدانید که اغلب به سخره گرفته می‌شود، نمی‌توانید این واقعیت را نادیده بگیرید که آن‌ها، همراه با «بون‌هد»، موسیقی متن زندگی یک نسل را ساخته‌اند؛ موسیقی‌ای که قطعاً عمری طولانی‌تر از خودشان و بگومگوهایشان خواهد داشت. این دو ساعت به‌سرعت می‌گذرد، با صدای سالن سینما بی‌شک جلوهٔ بیشتری پیدا می‌کند و کاملاً ارزش تماشا دارد.