سریال Black Bird

هشدار: لوهای جزئی من امروز تمام سریال را مشاهده کردم. باید بگویم این از آن داستان‌هایی بود که نمی‌شد نیمه‌کاره رها کرد — مجبور شدم تا آخرش را ببینم. خلاصه بگویم، این یک مجموعه جنایی واقعی بسیار محکم بود؛ خیلی یادآور True Detective و Mindhunter بود و در همان حد و اندازه قرار داشت. فکر نمی‌کنم از Mindhunter بهتر باشد، ولی به‌نظرم از فصل اول True Detective...

هشدار: لوهای جزئی من امروز تمام سریال را مشاهده کردم. باید بگویم این از آن داستان‌هایی بود که نمی‌شد نیمه‌کاره رها کرد — مجبور شدم تا آخرش را ببینم. خلاصه بگویم، این یک مجموعه جنایی واقعی بسیار محکم بود؛ خیلی یادآور True Detective و Mindhunter بود و در همان حد و اندازه قرار داشت. فکر نمی‌کنم از Mindhunter بهتر باشد، ولی به‌نظرم از فصل اول True Detective بهتر است. همین موضع من است. این سریال واقعاً خوب بود، اما جاهایی درباره شخصیت اصلی کم بود — آن را به‌قدر کافی واکاوی نکردند و من احساس نزدیکی زیادی با او نکردم. حتی وقتی با ضدقهرمان حرف می‌زد، آن حس اصالت و صمیمیت منتقل نمی‌شد، و شاید هم قرار نبود چنین باشد؛ او اغلب دروغ می‌گفت تا آنچه نیاز دارد از ضدقهرمان بگیرد. نکتهٔ برجستهٔ سریال احتمالاً شخصیت لری هال است که پل والتر هاوزر آن را بازی می‌کند؛ بازی او تقریباً سورئال و درخشان بود. او گفته بود از همکاری با ری لیوتا — که در زمان فیلمبرداری درگذشت — بسیار خوشحال بوده است. بازی پل به سطحی کاملاً جدید ارتقا یافت. او عمدتاً نقش مردی کم‌حرف و بی‌گناه را بازی می‌کند تا جایی که ناچار می‌شود سوی تاریک واقعی خود را نشان دهد؛ اجرای هاوزر واقعاً حیرت‌انگیز است و بی‌شباهت به نقش اد کمپِر در Mindhunter نیست. در طول سریال احساس می‌کنید ضدقهرمان دائم شما را بازی می‌دهد و شخصیت اصلی را مثل یک عروسک دست‌به‌دست می‌کند. باقی عناصر سریال چندان برجسته نبودند، اما تصویربرداری خوب است؛ مخصوصاً اپیزودی که قبل از فینال قرار دارد — کارگردان در ایجاد تنش آن صحنهٔ ابتدایی با تراپیست واقعاً موفق عمل کرده است. به‌خاطر اینکه نتوانستم از آن دل بکنم، در مجموع به آن چهار ستاره می‌دهم؛ البته شاید بهتر باشد امتیاز را ۳.۵ در نظر بگیرم تا نشان دهد که سریال بالاتر از متوسط است اما به سطح آثاری مثل Zodiac (فینچر) نمی‌رسد. در مورد توانایی تیم سازنده هم پاسخ روشن است: مجموعه‌ای محکم و قابل‌اعتنا ساخته‌اند. پایان سریال در آخرین قسمت کمی شتاب‌زده به‌نظر می‌رسید، اما قابل قبول بود. کاملاً توصیه‌اش می‌کنم. میل شخصی من به این نوع داستان‌ها طوری است که ضدقهرمان واقعاً باعث می‌شود به این فکر بیفتم که چرا خدا قاتلان سریالی را خلق می‌کند. حین تماشا به یک مصراع از یک کوان (شعر زِن) از تیک نات هان یادآوری شدم: «من دزدی هستم که کودک را آزار می‌دهم، ولی من خودِ کودکی هستم که مورد آزار قرار می‌گیرد. فرابخوانم و مرا به‌حقیقت بشناس.»