سریال Star Trek: Strange New Worlds

مشکل این سریال در داستان‌ها نیست. ماجراهای کوچک خوب پرداخته شده و به شکلی به طرح کلی وصل می‌شوند. مشکل غیرقابل‌گذشت، شخصیت‌های افتضاح با مدل‌موی مضحک، دیالوگ‌های احمقانه، تصمیم‌گیری‌های بد این شخصیت‌ها و در نهایت جلوه‌های ویژهٔ «مدرن» است که برای هر کسی که دو فیلم علمی‌تخیلی محبوب دیده، حوصله‌اش را سر می‌برد. پر از زوم‌های بی‌فایدهٔ CGI، مسابقهٔ وسایل نقلیهٔ فضایی بین سیارک‌ها، و...

مشکل این سریال در داستان‌ها نیست. ماجراهای کوچک خوب پرداخته شده و به شکلی به طرح کلی وصل می‌شوند. مشکل غیرقابل‌گذشت، شخصیت‌های افتضاح با مدل‌موی مضحک، دیالوگ‌های احمقانه، تصمیم‌گیری‌های بد این شخصیت‌ها و در نهایت جلوه‌های ویژهٔ «مدرن» است که برای هر کسی که دو فیلم علمی‌تخیلی محبوب دیده، حوصله‌اش را سر می‌برد. پر از زوم‌های بی‌فایدهٔ CGI، مسابقهٔ وسایل نقلیهٔ فضایی بین سیارک‌ها، و بی‌توجهی به ترمودینامیک، جاذبه، زیست‌شناسی، عقل سلیم یا منطق ساده. فقط تصاویر خوش‌رنگ و متحرک از روی صفحهٔ کامپیوتر یکی از همان آدم‌های بیش‌کار و بیش‌پرداخت‌شده که خودش خیال‌پردازی ندارد و هوش بیننده را تحقیر می‌کند. راستی، چه هارم خوبی برای کاپیتان سریال درست کرده‌اند؛ اولین بار که روی پلش ظاهر می‌شود حتی یک مرد در دید نیست. البته این باعث افت کیفیت سریال به سطح آشغال نمی‌شود؛ فیلمنامهٔ ضعیف خودش به‌تنهایی این کار را می‌کند. این سریال تا نزدیک پایان فصل اول طول کشید تا جذبم کند… اما وقتی جذبم کرد، دیگر رهایم نکرد! شخصیت‌ها خوب شکل گرفته‌اند (حتی اسپاک) و داستان‌ها با هر قسمت بهتر می‌شوند. تنها استثنا، قسمت نهم فصل دوم بود که یکی از همان قسمت‌های مشهور «آهنگ‌محور» است. بله، درست شنیدید—بسیاری از سریال‌ها یک قسمت آوازخوانی دارند و بندرت برایم جواب می‌دهد. با این حال، آن قسمتِ «One More Time With Feeling» از Buffy، برایم درخشان بود. آخرین قسمت فصل دوم با یک پایان معلق تمام می‌شود، متأسفانه؛ پس باید مدت زیادی منتظر پایان بمانیم. امیدوارم برای فصل سوم تمدیدش کنند. تنها چیز عجیب دربارهٔ این سریال این است که برخی آن را کاملاً متفاوت از پیکارد و دیسکاوری می‌دانند. تا جایی که می‌دانم عملاً از همان تیمی استفاده می‌کند که سریال‌های جدیدِ دیگرِ استار ترک را ساخته‌اند. به نظر من، فیلمنامه‌اش متوسط است، پر از حفرهٔ داستانی و پیش‌بینی‌پذیر در جهتِ رویکرد بیداری سیاسی (woke). البته فشارِ سیاسی کمتر شده اما هنوز حضور دارد، با آن لحنِ نصیحت‌گر و ازخودراضی. من یک قسمت دیدم و برایم کافی بود که کنار بگذارم. به نظرم این فقط یک پوششِ استار ترکِ اوریجینال است که از آن کیفیت روایت، شوخ‌طبعی و گیراییِ صادقانه‌ای که سریال اصلی را کلاسیک کرد خالی است. متأسفم، اما این «جیم کرک» نیست و حتی نزدیک آن هم نیست. این سریال در مقایسه با خط داستانی‌های فراموش‌شدنیِ برخی سریال‌های استار ترکِ دههٔ ۲۰۲۰ راحتی‌بخش است. Strange New Worlds به فرمت اپیزودیکِ «درسِ روزانه» بازمی‌گردد که طرفداران TOS، TNG و VOY با آن آشنا هستند. قسمت‌ها به همان سبک نوشته شده‌اند و با داستان‌های نسبتاً استاندارد اما پرداخت‌های نو به مسائل اخلاقی و تنوع تیپ‌های شخصیتی، تازه به‌نظر می‌رسند. تماشای سریال مانند یک بازگشت خوشایند به گذشته است. می‌توان در ۴۵ دقیقه داستانی گفت بدون نیاز به پایان‌های تعلیق‌آمیز برای حفظ توجه مخاطب. پیشرفت شخصیت‌ها هم خوب در داستان گنجانده شده است. تا پایان فصل اول هنوز باید دید آیا این پیش‌درآمد در برابر خطرات بازنویسی تاریخ، بهتر از «Enterprise» عمل می‌کند یا نه؛ تا کنون Strange New Worlds با چند تصمیم سؤال‌برانگیز روبه‌رو نشده است. فصل اول واقعاً استار ترکِ خوبی بود و امیدوارم فصل دوم همان‌قدر یا بهتر باشد. برخی افراد نباید نقد بنویسند. منفی‌نگری‌شان آن‌قدر آشکار است که نشان می‌دهد چقدر تشنه‌اند خود را متمدن و آگاه نشان دهند؛ تلاش می‌کنند پرطمطراق و مهم به‌نظر برسند، انگار نظرشان به‌خاطر تجربهٔ گستردهٔ فیلم‌سازی ارزشمند است، در حالی که از بازی ویدئویی در زیرزمین مادرشان دست کشیده‌اند تا دنبال ایراد گرفتن از سریالی که استریم کرده‌اند بگردند. هر یک از سریال‌های استار ترک شخصیت، جذابیت و ضعف‌های خود را داشته‌اند؛ نکتهٔ مشترک‌شان این است که بیننده را وادار می‌کنند دربارهٔ پیش‌فرض‌هایش فکر کند. این «ووک» نیست و موعظه هم نیست؛ داستان را جلوی مخاطبی کم‌عمق می‌گذارند و او را به شناساییِ اتفاقات و سپس تفکر دربارهٔ آن و جهان‌بینی خود دعوت می‌کنند. من یادم می‌آید سریال اصلی را روی تلویزیون سیاه ‌و سفیدِ پدرومادرم تماشا می‌کردم؛ هر هفته پیامی چالش‌برانگیز برای باورهای جوانم داشت. متأسفانه مثل گذشته، بسیاری بیشتر به نقدِ شکلِ اثر می‌پردازند تا پیامش. من همهٔ سریال‌های ترک (حتی انیمیشن) را با درجاتی از لذت دیده‌ام. این استار ترک متفاوت است؛ نه Next Gen، نه Enterprise، نه DS9 یا Voyager—حتی دیسکاوری هم دقیقاً نیست اگرچه از همان شاخه به‌نظر می‌رسد. این یکی بالاخره حس سریال اصلی را دوباره زنده کرده؛ بعد از تقریباً شصت سال فکر می‌کنم بالاخره آن جرقه را دوباره گرفتند. افسوس که مخاطب سطحی ممکن است جزئیات را بگیرد و اصل قضیه را نفهمد. نگرانم مثل سریال اصلی این اثر هم به هدر رود. امیدوارم این‌طور نشود، چون این سریال واقعاً لایق ادامهٔ درازمدت است. خیلی عجیب است. از نظر من این سریال هیچ شباهت واقعی با استار ترکِ اصلی ندارد. حتی فصل دوم، که اخیراً نگاهی انداختم، بهتر نشده. گمان می‌کنم این سریال بیشتر مورد علاقهٔ جمعیت محدودِ نازک‌نفس و متظاهرِ «ووک» خواهد بود. حیف است—با فیلمنامهٔ مناسب و شخصیت‌پردازی‌های معقول که حال‌وهوای سریالِ دههٔ شصت را یادآور شوند، این می‌توانست واقعاً موفق باشد. افسوس… «مرا ببر بالا اسکاتی، هنوز چیزی برای دیدن نیست.» بهترین ترک تا به حال! Strange New Worlds از فرمت اپیزودیک سریالِ اصلی استفاده می‌کند که به نویسندگان اجازه می‌دهد بدون قفل‌کردن کل فصل به یک داستان، آزمایش کنند. گرچه از موضوعات تاریک فرار نمی‌کند، اما لحن کلی‌اش مثبت است—چیزی که در بسیاری از سریال‌های اخیر کم بود. نقدهای منفی دربارهٔ «ووک» و اینکه این سریال شبیه سریال اصلی نیست خنده‌دار است؛ چنین نقدهایی نشان می‌دهد نویسنده‌هایشان اصلاً سریال اصلی را ندیده‌اند. TOS در زمان خود بازیگری متنوع داشت و بسیاری از قسمت‌ها پیام‌های روشنی داشتند؛ برای مثال «This Side of Paradise» (فصل ۱، قسمت ۲۴) تم‌های مرتبط با فرهنگ صلح‌طلب و استفاده از مواد روان‌گردان دههٔ ۱۹۶۰ را دارد؛ «The Devil in the Dark» (فصل ۱، قسمت ۲۵) دشمنی را نشان می‌دهد که به‌خاطر نابودی فرزندانش توسط انسان‌ها واکنش نشان می‌دهد؛ «Friday's Child» (فصل ۲، قسمت ۱۱) دربارهٔ زنی قوی است که لزوماً خواستار بچه نیست؛ «A Private Little War» (فصل ۲، قسمت ۱۹) نمادی از جنگ ویتنام است؛ و «Plato's Stepchildren» (فصل ۳، قسمت ۱۰) شامل یکی از اولین بوسه‌ها بین یک مرد سفیدپوست و یک زن سیاه‌پوست در تلویزیون بود. Strange New Worlds سنت سریال اصلی را در پرداختن به مسائل اجتماعی در بستری علمی‌تخیلی ادامه می‌دهد. این شکایت‌ها بیشتر بازتابِ خودِ منتقدان است تا سریال. من طرفدار پر و پا قرص علمی‌تخیلم و استار ترک یکی از آن‌هاست. فصل دوم برایم طعم تلخی داشت. یک درام دادگاهی؟ واقعاً؟ تمامِ یک قسمت؟ بعدش چه، موزیکال؟ اوه صبر کنید، یکی از قسمت‌ها هم موزیکال بود. فصل دوم ناامیدکننده است. برای من Strange New Worlds باید دربارهٔ کشف سیاره‌ها و موجوداتِ آن‌ها باشد، نه درامِ دادگاهی. دارم حدس می‌زنم فصل سوم بخواهد شبیه سریال‌های روزمرهٔ درامِ عاشقانه شود. متأسفم، باید تماشای آن را قطع کنم. توصیه‌اش نمی‌کنم.