سریال Jesus of Nazareth

یادتان هست تد نیلی در اقتباس سینمایی موزیکال «عیسی مسیح سوپراستار» (۱۹۷۳)؟ در آن فیلم، چشمانش برجسته بود — و همین ویژگی بیش از همه به رابرت پاول این نسخه از داستان مسیح می‌آید. فرانکو زفِّرّلی از تولد آغاز می‌کند و با بازیگرانی توانمند که نقش‌های کلیدی داستان را بازآفرینی می‌کنند، از لوکیشن‌های متقاعدکننده در شمال آفریقا، طراحی دقیق صحنه و پایبندی نسبتاً وفادار —...

یادتان هست تد نیلی در اقتباس سینمایی موزیکال «عیسی مسیح سوپراستار» (۱۹۷۳)؟ در آن فیلم، چشمانش برجسته بود — و همین ویژگی بیش از همه به رابرت پاول این نسخه از داستان مسیح می‌آید. فرانکو زفِّرّلی از تولد آغاز می‌کند و با بازیگرانی توانمند که نقش‌های کلیدی داستان را بازآفرینی می‌کنند، از لوکیشن‌های متقاعدکننده در شمال آفریقا، طراحی دقیق صحنه و پایبندی نسبتاً وفادار — اگرچه کلی — به توالی کتاب مقدس بهره می‌برد؛ روایت را رابرت پاول ماهرانه در هم نگه می‌دارد، هرچند تا مدتی نسبتا دیر در فیلم ظاهر می‌شود. فیلم تنها یک حماسهٔ مذهبی نیست؛ زفِّرّلی از نقش‌های فرعی هم برای روشن‌کردن وضع سیاسی آن زمان استفاده می‌کند، زمانی که پدر و پسر هِرودس (پیتر اوستینوف و کریستوفر پلامر) به نمایندگی از قدرت‌های روم بر یهودیه حکومت می‌کردند. اجرای مایکل یورک در نقش یوحناى تعمیددهنده از بهترین کارهای اوست؛ او آسیب‌پذیری مردم عادی را نشان می‌دهد که هم از فَرّیسیان معبد و هم از پونتیوس پیلاط (با حضور اندک رود استایگر) بیم داشتند. دیالوگ‌ها بسیارند، اما همین، همراه با ریتم فیلم و موسیقی موریس ژار، به اثر اجازه می‌دهد تا با آرامش پیش رود و ما را کم‌کم در رویدادهای آن زمان فرو ببرد. این فیلم آن‌قدر با نسخه‌های پیشین تفاوت دارد که همچنان جذاب و گاه تأمل‌برانگیز باقی می‌ماند؛ حتی برای کسانی که مذهبی نیستند، تماشایش ارزشمند است.