سریال Good Omens

نقد فصل اول (فقط دو قسمت دیدم) برای من نبود. واضح است که نظرم در اقلیت است، اما حتی بعد از دو قسمت هم تجربه‌ای ناامیدکننده بود. ابتدا اینکه مشکل من با جنجال‌های مذهبیِ حولِ Good Omens نیست — برعکس، از اینکه با آن شوخی کرده‌اند خوشم می‌آید. با این حال، از منظر یک سریال تلویزیونی همه‌چیز برایم خسته‌کننده بود. من مایکل شین و دیوید تننت را...

نقد فصل اول (فقط دو قسمت دیدم) برای من نبود. واضح است که نظرم در اقلیت است، اما حتی بعد از دو قسمت هم تجربه‌ای ناامیدکننده بود. ابتدا اینکه مشکل من با جنجال‌های مذهبیِ حولِ Good Omens نیست — برعکس، از اینکه با آن شوخی کرده‌اند خوشم می‌آید. با این حال، از منظر یک سریال تلویزیونی همه‌چیز برایم خسته‌کننده بود. من مایکل شین و دیوید تننت را به‌عنوان بازیگر دوست دارم، خصوصاً شین، اما به نظرم هیچ‌کدام در نقش‌هایشان جا نمی‌افتند. شین انگار خودش را نگه داشته و کامل بازی نمی‌کند، و اجرای تننت گاهی شبیه تقلیدی از بیل نایگی به‌نظر می‌رسد — نیمه‌طنزآمیز ولی تا حدی جدی. بین این دو هم شیمی‌ای حس نکردم. افکت‌های ویژه معمولی‌اند و برخی پس‌زمینه‌های تقویت‌شده ضعیف به‌نظر می‌رسند. طنز اگر هست اغلب تحمیلی است. همچنین صحنه‌ها بیش از حد کش داده می‌شوند؛ مثلاً صحنه‌ای با سه بچه که می‌خواستند به یک تردستی سریع و هوشمندانه تبدیلش کنند، اما آن را کش‌دار و آشکار اجرا کردند — باید خیلی تندتر و هوشمندانه‌تر می‌بود که جمع‌بندی احساس کلی من نسبت به این سریال است. همان‌طور که گفتم، در اقلیت هستم و به نظرات دیگران احترام می‌گذارم، اما من با این سریال ارتباط برقرار نکردم. شاید روزی دوباره فرصت بدهم، اما بعید می‌دانم. --- من کتاب را خیلی دوست داشتم؛ آن‌قدر که در دانشگاه همان دانشجویی بودم که می‌دانست کدام آهنگسازان کلاسیک به کدام قطعات راک نسبت داده شده‌اند. فکر می‌کنم یکی از خنده‌دارترین کتاب‌هایی بود که خواندم. مدتی از خواندن مجددش گذشته، ولی یادم نمی‌آید کتاب متکبر یا خودنما بود. در عوض، سریال حس خودبزرگ‌بینی می‌دهد؛ طنزش چندان لذت‌بخش نیست و آن هجوِ چندلایهٔ دیوانه‌وار و خنده‌دار کتاب را ندارد — بیشتر حالت نخبه‌گرایانه دارد. کتاب انگار برای همه نوشته شده بود، اما سریال کمی حالت نخبه‌پسند دارد. راستش خیلی ناراحت‌کننده است؛ من واقعاً برایش هیجان‌زده بودم. --- فال‌ها برای فصل دوم این سریال خوب نیستند. در حالی که فصل اول طنزآمیز، هجوآمیز، زیرک و بذله‌گو بود، فصل دوم سقوط می‌کند. طی قسمت اول پیام‌ها به‌صراحت به مخاطب تحمیل می‌شود و ادامه دارد: سبک‌های زندگی/گرایش‌های جنسی جایگزین، فمنیسم، تنوع و غیره. وقتی به داستان اصلی می‌رسد، محتاط و کم‌رمق است؛ گاهی به‌طرز بدی اغراق‌آمیز و درنظر من کاملاً بی‌خنده است. حتی بازیگران توانمندی مثل دیوید تننت هم نمی‌توانند آن را از گودال میان‌مایگی و نصیحت‌گویی بیرون بکشند — کار خودش را در آن انداخته است. من دو قسمت دیدم و بعد کنار گذاشتم. خلاصه اینکه نمی‌فهمم چگونه مایه‌هایی با این همه وعده می‌تواند تا این حد بی‌رمق و کسل‌کننده تولید شود. به‌اختصار، فصل دوم بین نصیحت‌گویی، اغراق، ملال، ترسویی و از همه مهم‌تر، کاملاً غیرخنده‌دار نوسان دارد.