سریال The Mandalorian

سریال فوق‌العاده! وای! فقط وای! ماندالوریان تنها یک سریال علمی‌تخیلی نیست، بلکه نوعی وسترن هم هست. پدرو پاسکال در نقش اصلی عالی است، اما بیبی یودا واقعا نمایش را ربود! بازیگران خوب، جلوه‌های ویژهٔ عالی — واقعا فوق‌العاده. «جنگ ستارگان» برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان معنی ویژه‌ای دارد؛ از جمله برای من. وقتی اعلام شد که نیروی بیدار می‌شود همه هیجان‌زده شدند تا بار دیگر در این جهان...

سریال فوق‌العاده! وای! فقط وای! ماندالوریان تنها یک سریال علمی‌تخیلی نیست، بلکه نوعی وسترن هم هست. پدرو پاسکال در نقش اصلی عالی است، اما بیبی یودا واقعا نمایش را ربود! بازیگران خوب، جلوه‌های ویژهٔ عالی — واقعا فوق‌العاده. «جنگ ستارگان» برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان معنی ویژه‌ای دارد؛ از جمله برای من. وقتی اعلام شد که نیروی بیدار می‌شود همه هیجان‌زده شدند تا بار دیگر در این جهان تماشایی غوطه‌ور شوند. با این حال، تأثیر شبکه‌های اجتماعی باعث شد بخش بزرگی از طرفداران تبدیل به جمعیتی بی‌احترام و پرتنش شوند، طوری که دیگر لذت بحث کردن دربارهٔ این حماسه برایم از بین رفت... مگر دربارهٔ ماندالوریان. اگر می‌خواستم شرط ببندم که جان فاورو قادر است چنین سریال چشمگیری از جنگ ستارگان بسازد که همهٔ طرفداران آن را یکصدا دوست بدارند، بازندهٔ شرط بودم؛ چون سه‌گانهٔ سینمایی جدید یکی از بحث‌برانگیزترین‌های تاریخ سینماست. اما نمی‌توان انکار کرد که ماندالوریان جزو آثار محبوبِ جهانیِ این مجموعه است. این سریال تصویرِ تقریباً بی‌نقصی از دنیا پس از امپراتوری ارائه می‌دهد. برخی به دنبال به‌دست آوردن تکه‌هایی از جنگ برای سودجویی‌اند، برخی دیگر مثل ماندو مزدبگیرانی را تعقیب می‌کنند تا جایزه بگیرند. دنبال کردن شخصیتِ پدرو پاسکال که در طول فصل نه نام دارد و نه چهرهٔ آشکاری، از لحاظ عاطفی چالش‌برانگیز به‌نظر می‌رسد؛ چون سخت است با کسی ارتباط برقرار کنی که در خیابان‌ها هم او را نمی‌شناسی. اما این در مورد ماندو صدق نمی‌کند. ممکن است نتوان اجرای چهره‌ای پاسکال را ارزیابی کرد، اما حرکات بدن و نوع نگاه او آن‌قدر منحصر‌به‌فرد است که ماندو به‌راحتی از دیگر اعضای گروهش متمایز می‌شود. طبیعتاً لباسش هم کمک می‌کند او را از سایر ماندالوریان‌ها جدا کنیم. ولی آن‌چه مرا بیش از همه شگفت‌زده می‌کند، نگارش پُرمایه و هوشمندانهٔ فیلمنامه است. بعد از چند قسمت، احساس می‌کنم ماندو را شناخته‌ام، حتی اگر زیاد حرف نزند. اصول زندگی‌اش، کسانی که به آن‌ها اعتماد دارد یا ندارد را می‌فهمم... بله، ماجراهای پنهانی زیادی در گذشته‌اش بوده که او را شکل داده‌اند (به آن می‌پردازم). با این حال، یک اقدام ساده مثل نفروختن چیزی، نکشتن یک نفر یا کمی چرخاندن سریع‌تر/کندتر کلاه‌خود، برای نشان دادن اینکه چه کسی شایستهٔ حمایت ماست کافی است. هر قسمت پر از سرگرمی است. همیشه حرکتی هست و هر بار چیز جدیدی ارائه می‌دهد؛ شاید ترفندی نوآورانه، مکان متفاوت یا شخصیت تازه‌ای مثل بیبی یودا که بدون شک ستارهٔ نمایش می‌شود — بس که جذاب است. از اشاره‌کردن به جزئیات و لو دادن داستان خودداری می‌کنم، اما لازم است از جینا کارانو (کارا) و کارل ویذرز (گریف کارگا) نام ببرم؛ هر دو برای پیش‌برد داستان مهم‌اند و هر دو بازی‌های خوبی ارائه می‌دهند. اگر جینا در صحنه‌های اکشن همهٔ توانش را می‌گذارد، کارل با بیان نافذش شرح و بسط‌های لازم را منتقل می‌کند. اگر تردیدی دربارهٔ تعهد دیزنی نسبت به این سریال وجود داشت، سطح تولید خارق‌العاده پاسخ آن تردیدها را می‌دهد. این مجموعه فقط شبیه جنگ ستارگان نیست؛ حس و حال جنگ ستارگان را دارد. فصل کاملاً چشم‌نواز است: فیلم‌برداری خیره‌کننده، طراحی صحنهٔ عالی و حتی لباس‌های گونه‌های مختلف فوق‌العاده‌اند. از نظر فنی یکی از بهترین سریال‌های دهه است و هر کارگردان نقشش را به‌خوبی ایفا کرده است. نکته‌ای که دوست دارم این است که هر قسمت حس متفاوتی دارد. هر کارگردان سبک شخصی‌اش را وارد کار می‌کند و هر فصل‌نامه مثل هر قسمت تازه‌ای احساس می‌شود. دیو فیلونی که از سری‌های انیمیشنی شناخته‌شده است، با قسمت آغازین کار خوبی انجام داده؛ دبورا چاو اکشن درخشانی و ریتم تند ارائه می‌دهد؛ ریک فاموییوا فضای وحشت را به برخی سکانس‌ها می‌آورد؛ و تایکا وایتیتی (که صدای یک دروید به‌نام IG-11 را هم اجرا می‌کند) فصل را با پایانی طوفانی تمام می‌کند. البته هماهنگی کلی به‌واسطهٔ فیلمنامهٔ جان فاوروست که همه‌چیز را یکپارچه کرده است. نگارش بی‌نقص، به‌ویژه در مورد شخصیت اصلی. تنها ایرادی که به فصل اول دارم، مسئلهٔ کلی داستان است. برای مدت طولانی انگار داستان کلی‌ای وجود ندارد. بیشتر حس سرگرمی برای سرگرمی را می‌دهد، فقط با شخصیت‌های جذاب. همراهی ماندو از سیاره‌ای به سیارهٔ دیگر و از مأموریتی به مأموریت دیگر می‌تواند بسیار لذت‌بخش باشد، اما اگر همهٔ فصل فقط همین باشد، آن لذت سریعاً می‌تواند تبدیل به یکنواختی شود (قسمت پنجم قطعاً کاندیدای بدترین قسمت فصل است). سؤال‌های زیادی دربارهٔ گذشتهٔ ماندو مطرح می‌شود و گرچه می‌دانم سریال باید برای فصل دوم چیزی نگه دارد، پاسخ‌های اندکی اینجا و آنجا می‌توانست به تقویت داستان کمک کند. اگر یک چیز ثابت شده باشد، این است که دیزنی توانایی ساخت یک اثر عالی از جنگ ستارگان را دارد... به شرطی که کسی با برنامهٔ روشن و ساختار منظم سرپرستی کار را برعهده داشته باشد — چیزی که در سه‌گانهٔ دنباله اتفاق نیفتاد. تصادفی نیست که دو اپیزودی که فاورو در نوشتن‌شان دخیل نبود بدترین‌های فصل‌اند. فقدان یک طرح مرکزی آشکار می‌تواند آسیب‌زا باشد، اما نه آن‌قدر که تاج «بهترین سریال جنگ ستارگان» را از این اثر بگیرد. با بازیگران برجسته و کارگردان‌های بااستعداد، جان فاورو فرصت دوباره‌ای به دنیا می‌دهد تا در جهان جنگ ستارگان زندگی کند و شخصیت پدرو پاسکال را در بعضی از سرگرم‌کننده‌ترین ماجراهای این مجموعه دنبال کند. از نظر فنی درخشان با فیلم‌برداری چشم‌گیر، تدوین عالی، موسیقی اعتیادآور (که در ابتدا ممکن است عجیب به‌نظر برسد اما درنهایت می‌نشیند) و کارگردانی‌های درخشان از همهٔ دست‌اندرکاران. با این حال، نگارش فاورو و ساختار فصل‌مندِ حساب‌شده است که این شروع را به موفقیتی بزرگ تبدیل کرده است. بدون شک یکی از بهترین سریال‌های سال. امتیاز: A من این فیلم/سریال را دوست دارم. عالی است. تا فصل سوم واضح شده که یک «قهرمان زنِ به‌اصطلاح قویِ» متوسط قراره جای ماندو را بگیرد؛ انگار هیچ فرصتی را از دست نمی‌دهند که ماندو را خراب کنند یا اسیر کنند تا همان قهرمان زنِ متوسط او را نجات دهد. و این منطقی است. همهٔ آثار دیزنی شبیه تله‌گذاری‌ای بوده‌اند برای جایگزینی شخصیت محبوب با این قهرمانان زنِ متوسط. حیف است. این... خوب نبود، اما بد هم نبود؛ و برای جنگ ستارگانِ دیزنی، «بد نبودن» به‌خودی‌خود یعنی سریال نسبتاً خوب است. نمی‌خواهم بگویم پتانسیلِ عظمت داشت، اما دست‌کم به‌صورت مستقیم به طرفداران حمله نکرد، پس بهترین بخشِ جنگ ستارگانِ دیزنی به‌حساب می‌آید. درخشان؛ بی‌صبرانه منتظر فیلمم — دیزنی خرابش نکند!