سریال Death Comes to Pemberley

این دنباله‌ی غیرآستنِ «غرور و تعصب» اثر قابل‌قبولی بود. رمان پی‌دی جیمز برداشت هوشمندانه‌ای از داستان و شخصیت‌های آشنا ارائه می‌دهد که از او کمتر هم انتظار نمی‌رود. چند تن از بازیگران برایم آشنا بودند و گروه بازیگران هرکدام در محدوده‌ی نقش خود ماندند و نمایشی جمعی و قابل‌تحسین خلق کردند. به نظر می‌رسد برای بازیگران و کارگردان هم جالب بوده که صحنه‌های آشنا را...

این دنباله‌ی غیرآستنِ «غرور و تعصب» اثر قابل‌قبولی بود. رمان پی‌دی جیمز برداشت هوشمندانه‌ای از داستان و شخصیت‌های آشنا ارائه می‌دهد که از او کمتر هم انتظار نمی‌رود. چند تن از بازیگران برایم آشنا بودند و گروه بازیگران هرکدام در محدوده‌ی نقش خود ماندند و نمایشی جمعی و قابل‌تحسین خلق کردند. به نظر می‌رسد برای بازیگران و کارگردان هم جالب بوده که صحنه‌های آشنا را به‌عنوان بازتاب‌هایی از خاطره بازسازی کنند. در جاهایی ردپایی از تحول شخصیتی دیده می‌شود، اما شخصیت‌هایی مثل لی‌دیا سرکش، ویکهام پست و خانم بنت اهل نمایش چندان تغییر نکرده و قابل‌شناسایی باقی مانده‌اند. خطوط فرعی به‌اندازه‌ی کافی وزن داستان را تحمل می‌کنند، به‌ویژه یکی که با معمای قتل پیوند می‌خورد، و چند شخصیت جدید که برای این دنباله خلق شده‌اند هم همینطور. بعضی از رخدادها تا حدودی قابل‌پیش‌بینی‌اند، اما یک پیچش داستانی وجود دارد که هم منطقی و هم تکان‌دهنده است — از یک پیچش داستانی چه انتظاری بیش از این دارید؟