سریال The Fall of the House of Usher

«سقوط خانه آشر» بازخوانی‌ای جاه‌طلبانه از آثار اِدگر آلن پو است و هویت مشخصی از مایک فلانگان نیز در آن دیده می‌شود. اما به‌طور کلی، این سریال چیزی از آثار پو به‌جا نمی‌گذارد؛ روایتی پیچیده و دراز که تلاش می‌کند قصه‌های پو را به جهاتی ببرد که اصلاً قرار نبود بروند. خیلی کوتاه بگویم: از این سریال فقط یک اپیزود دیدم، بنابراین حداقل نقد من تا...

«سقوط خانه آشر» بازخوانی‌ای جاه‌طلبانه از آثار اِدگر آلن پو است و هویت مشخصی از مایک فلانگان نیز در آن دیده می‌شود. اما به‌طور کلی، این سریال چیزی از آثار پو به‌جا نمی‌گذارد؛ روایتی پیچیده و دراز که تلاش می‌کند قصه‌های پو را به جهاتی ببرد که اصلاً قرار نبود بروند. خیلی کوتاه بگویم: از این سریال فقط یک اپیزود دیدم، بنابراین حداقل نقد من تا حدی متعادل است. بازی‌ها تا حدودی خوب و قابل قبول‌اند، اما کیفیت بازی به‌تنهایی برای نجات یک سریال کافی نیست. این اثر بیشتر شبیه یک داستان خانوادگی مرموز و تراژیک درازمدت است که بخش‌هایی از آثار مشهور پو را گلچین می‌کند، اما هیچ‌چیز چندان جذاب یا اصیل با آن‌ها نمی‌سازد. شعر: در قفس زرین طمع، قصه‌ای مِرده رخ می‌نماید جایی که مرگ خود در زمزمه‌ها جرات می‌گیرد سایه‌های وحشت را از ذهن دور کن بومِ بزرگ‌تری در این درام می‌بینی چنان‌که عروسک‌ها به رقص ناخدای خویش درمی‌آیند شخصیت‌ها خم می‌شوند تا موعظه کنند، صداهایشان خاموش می‌گردد گرچه معیوب، رشته‌ای هست که ارزش توجه دارد نه اوجِ هنر، اما حقیقتی عریان و سخت از ترک‌های داستان، قصه‌ای ساده درخشان است از چنگ سردِ طمع و معنای حقیقی‌اش زندگی کردن، دست‌وپنجه نرم کردن، زیر فشار ثروت جایی که برخی با عشق ثروتمند می‌شوند و دیگران جز خاک چیزی ندارند این شعر حال و هوای من نسبت به سریال را خلاصه می‌کند. سریال با دیالوگ‌های بُرّنده و بازی خوب تلاش می‌کند ضعفِ خط داستانی را بپوشاند. صحنه‌های مرگ و خشونت آن‌چنان خشن و دلخراش نیستند و طراحی تولید گاهی به‌خاطر محدودیت بودجه خنثی به‌نظر می‌رسد. از منظرِ انتقاد به طمعِ شرکتی، سریال در سطحِ متا عملکرد خوبی دارد و برای برخی تماشاگران ممکن است رهایی‌جویانه باشد که ببینند طمع در دنیای داستانی مجازات می‌شود. اما نگارش داستان به‌گونه‌ای است که قرار نیست با شخصیت‌ها هم‌ذات‌پنداری کنیم؛ آن‌ها بیشتر شبیه عروسک‌هایی‌اند که خط‌مشی نویسنده را تکرار می‌کنند تا آدم‌هایی که طمع در جان و کردارشان نفوذ کرده باشد. از این‌رو مرگ‌هایشان برایم نه رهایی‌بخش بودند و نه واقعاً ترسناک. اشکال اصلی سریال در نوشتار آن است: فقدان ساختار منسجم که تم‌ها را در طول مجموعه بسازد. سریال به فرم «هیولای هر قسمت» نزدیک می‌شود؛ جایی که با یک رشته اتصال حداقلی بین اپیزودها، تماشاگر متوجه می‌شود که این مجموعه نه چندان مجموعه داستانی که روایت پیوسته‌ای از زندگی بازیگران اصلی است. هر اپیزود محکومیتی است بر جنبه‌ای از طمع شرکتی و هر مرگ تقریباً نتیجهٔ بازگشتِ طمع از طریق تصادفات ماورایی به سبک فیلم‌های وحشت است. با وجود همهٔ این نقدها، هستهٔ اخلاقی داستان می‌درخشد: آن‌چه واقعاً انسان را غنی می‌کند عشق به خانواده و عزیزان است. ثروت ممکن است به تو قدرت و کنترل بدهد، اما طمع بی‌حد است و تبعاتش (هم برای خود و هم برای دیگران) تعیین‌کننده‌اند؛ تبعاتی که ما را در غرور، نادانی، خودبزرگ‌بینی یا نمایش مردانگی گم می‌کنند، تا جایی که دیگر راه خروجی نمی‌بینیم. از منظر من، میراث این سریال بازتابی به‌موقع از طمع انسانی در پس‌زمینهٔ بحران اوپیوئیدهاست و تجربه‌ای تا حدودی رهایی‌بخش ارائه می‌دهد که بر پایهٔ کلیشهٔ «معامله با شیطان» ساخته شده است. اما در نهایت سریال زیر بارِ داستان نازک و پرداخت سطحیِ تمِ خود می‌ماند. ارزشِ بازخوانیِ سریال بیشتر در دیالوگ‌های شاعرانه و گاه آهنگین و بازیگران درخشان آن است. اگر انتظار وحشتی درجه‌یک با جیغ‌ها و فِرِیزهای ناگهانی یا تصاویرِ بصریِ خیره‌کننده ندارید، سریال می‌تواند بَنجِ خوبّی برای تماشا باشد. در مجموع: 7/10.