سریال Ted

امتیاز: 10/10 — یک شاهکار کامل، رک و به طرز دردناکی کوتاه‌عمر برخی مجموعه‌ها با توقعات پایین می‌آیند و بعد به بهترین شکل ممکن همه‌ی انتظاراتت را می‌شکنند. سریال تلویزیونی تد از ست مک‌فارلن دقیقاً چنین است. این مجموعه که پیش‌درآمدی بر فیلم‌ها و در ماساچوست دههٔ ۱۹۹۰ می‌چرخد، زندگی خرس عروسکی بددهن و به‌شدت نامناسب (با صداپیشگی مک‌فارلن) و بهترین دوست نوجوانش جان (با بازی...

امتیاز: 10/10 — یک شاهکار کامل، رک و به طرز دردناکی کوتاه‌عمر برخی مجموعه‌ها با توقعات پایین می‌آیند و بعد به بهترین شکل ممکن همه‌ی انتظاراتت را می‌شکنند. سریال تلویزیونی تد از ست مک‌فارلن دقیقاً چنین است. این مجموعه که پیش‌درآمدی بر فیلم‌ها و در ماساچوست دههٔ ۱۹۹۰ می‌چرخد، زندگی خرس عروسکی بددهن و به‌شدت نامناسب (با صداپیشگی مک‌فارلن) و بهترین دوست نوجوانش جان (با بازی مکس برک‌هولدر) را دنبال می‌کند، در حالی که آن‌ها با دبیرستان، خانواده و خجالت‌زدگی خردکنندهٔ نوجوانی دست و پنجه نرم می‌کنند. به سادگی، کمال کمدی است. و این‌که فقط دو فصل از آن ساخته شد تراژدی است، اما همین کوتاهی باعث شده قسمت‌های موجود ارزش بیشتری داشته باشند. نوشتار: درخشان، چندلایه و بی‌وقفه خنده‌دار قدرتمندترین سلاح سریال فیلمنامه‌اش است. نوشتار درخشان است — نه فقط به خاطر تراکم شوخی‌ها (که حیرت‌انگیز است)، بلکه به خاطر درک عمیق شخصیت‌ها و زمان‌بندی. هر قسمت بین سه گام کمدی متعادل است: عجیب و دور از واقعیت (وجود تد هرگز توضیح داده یا زیر سوال نمی‌رود و همین خودش شوخی است)، رک و فحاشانه (دیالوگ‌های خرس از آدم‌های رک هم فراتر می‌رود)، و شگفت‌انگیزاً گرم و دوست‌داشتنی (سریال قلب واقعی دارد). شوخی‌ها با سرعت مسلسل به زمین می‌نشینند، اما هرگز ناشیانه نیستند؛ آن‌ها از شخصیت، موقعیت و اصطکاک تماشاییِ خرسی سخنگو ناشی می‌شوند که با یک قلدر مدرسه مثل یک نیروگذاری مافیایی رفتار می‌کند. شخصیت‌ها: بازیگران دقیقاً متناسب و شخصیت‌ها کاملاً پرداخته‌شده اینجا جایی است که سریال از فیلم‌ها جدا می‌شود. شخصیت‌ها بی‌نقص‌اند. جانِ مکس برک‌هولدر بهترین نمونهٔ مرد منطقی (straight man) است... نوجوانی مهربان، صادق و عمیقاً گیج که بهترین دوستش یک عروسک صحبت‌کن و مشروب‌خور است. آلانّا اوباچ در نقش مادر جان، سوزان، یک کشف است... زنی سرشار از عشق، احساس گناه کاتولیک و شکِ آرامی که تد ممکن است تأثیر بدی داشته باشد (او درست می‌گوید و همین شوخی است). اسکات گریمز در نقش پدری که همیشه ناامیدکننده به نظر می‌رسد، مَتی، هر خط را با یأس آرام مردی ادا می‌کند که مدت‌هاست تسلیم مضحک بودن زندگی‌اش شده است. و جورجیا ویکام در نقش دخترخالهٔ جان، بلِر، واکنش مقابلی کامل است — تیز، بدبین و کاملاً از خراب‌کاری‌های تد تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. و بعد خودِ تد است. اجرای صوتی مک‌فارلن یک کلاس درس است. او به خرسی بددهن و هرج‌ومرج‌افزا گرمای قابل‌لمسی و وفاداری می‌بخشد که حتی وقتی کارهای واقعاً ناشایستی انجام می‌دهد، دوست‌داشتنی‌اش می‌کند. شیمی بین شخصیت‌ها: مشخص و برقی شیمی بین شخصیت‌ها از اولین نما واضح است. این احساس را دارد که این خانواده سال‌هاست کنار هم بوده‌اند... مشاجره‌ها، شوخی‌های درون‌خانوادگی، لحظات مهربانی غیرمنتظره. دوستی بین تد و جان لنگر است، اما هر ترکیبی کار می‌کند. ازدواج سوزان و مَتی تصویری کامل از همزیستی خسته اما پرمحبت است. پویایی خصمانهٔ بلِر و تد جرقه می‌زند. حتی شخصیت‌های فرعی؛ قلدرهای مدرسه، کشیش‌ها، همسایگان بی‌چاره هم انگار متعلق به این جهان‌اند. داستان‌ها: ساده، خنده‌دار و عالی اجرا شده سریال می‌داند که کمدی نیازی به طرح پیچیده ندارد. داستان‌ها ساده اما خنده‌دارند. اپیزودی دربارهٔ تلاش جان برای گرفتن گواهی‌نامهٔ رانندگی به کلاس استادانه‌ای در تشدید هرج‌ومرج تبدیل می‌شود. اپیزودی دربارهٔ یک رقص مدرسه تبدیل به تاملی دربارهٔ اضطراب، دوستی و وحشت محض از درخواست رقصیدن می‌شود. داستان‌ها وسیله‌ای برای نمایش شخصیت و خلق شوخی‌ها هستند و به‌خوبی هدف‌شان را برآورده می‌کنند. تراژدی فصل سوم نیامد در مصاحبه‌ای با مک‌فارلن شنیدم که فصل سوم ساخته نخواهد شد چون هر قسمت بین چهار تا شش میلیون دلار هزینه تولید داشته است. این مبلغ برای یک کمدی انیمیشنی نیم‌ساعته حیرت‌انگیز است و از تصمیم تجاری می‌توان سر درآورد. اما در عین حال یک از دست رفتگی واقعی است. سریال ریتم، صدا و مخاطب خود را یافته بود و حقش بود مدت بیشتری ادامه پیدا کند. با این حال خوشحالم که دو فصل داشتیم — دو فصل کامل، رک و دل‌گرم‌کننده که به‌عنوان نمادی از آن‌چه کمدی هوشمند و بی‌اغماض می‌تواند به دست آورد، باقی خواهند ماند. حکم نهایی تد شایستهٔ 10 از 10 است. خنده‌دار، رک و غیرمنتظره احساسی است. به شخصیت‌هایش احترام می‌گذارد، به مخاطبش اعتماد دارد و شوخی‌ها را با سرعتی ارائه می‌دهد که اگر آن‌قدر مداوم درخشان نبودند خسته‌کننده می‌شد. سریالی است که تا گریه‌ات می‌اندازد و بعد با غافلگیری باعث می‌شود واقعاً برایش غمگین شوی. پایان زودهنگامش تراژدی است، اما آن‌چه مانده طلای کمدی است. ببینیدش. دوستش داشته باشید. برایش سوگواری کنید. و سپاسگزار باشید. تماشا کنید اگر: از طنز ست مک‌فارلن خوشتان می‌آید، به کمدیِ مبتنی بر شخصیت علاقه دارید یا فقط می‌خواهید ببینید یک خرس عروسکی حرف‌زن چطور یک قلدر مدرسه را با کپسول آتش‌نشانی له می‌کند. اجتناب کنید اگر: از الفاظ رک، محتوای جنسی، یا ایدهٔ این‌که یک عروسکِ پرشده زندگی اجتماعی بهتری از شما داشته باشد آزرده می‌شوید.