سریال Pride and Prejudice

بعد از دیدن نسخهٔ سینماییِ بعدی، دوباره این مینی‌سریال را تماشا کردم و متوجه شدم شاید آن نسخه را کمی بیشتر دوست داشته‌ام. در خاطرم قبلاً تصور می‌کردم که نسخهٔ سینمایی را بیشتر می‌پسندم، و بازبینی این سریال تأیید کرد که تا حد بسیار کمی این‌طور است؛ اما این به هیچ‌وجه ارزش‌های این مینی‌سریال را کم نمی‌کند—خودِ سریال نیز اثری عالی است. دلایل جزئی این...

بعد از دیدن نسخهٔ سینماییِ بعدی، دوباره این مینی‌سریال را تماشا کردم و متوجه شدم شاید آن نسخه را کمی بیشتر دوست داشته‌ام. در خاطرم قبلاً تصور می‌کردم که نسخهٔ سینمایی را بیشتر می‌پسندم، و بازبینی این سریال تأیید کرد که تا حد بسیار کمی این‌طور است؛ اما این به هیچ‌وجه ارزش‌های این مینی‌سریال را کم نمی‌کند—خودِ سریال نیز اثری عالی است. دلایل جزئی این ترجیح را در نقد قبلی‌ام توضیح داده‌ام. بازیگران گروه یک‌دست و درخشان‌اند و تقریباً هیچ لغزشی در اجراها دیده نمی‌شود. دیوید باربر نقش آقای کالینز را با چاپلوسی و تملّق مناسب بازی می‌کند، و آلیسون استدمن هم نقش خانم بنت را با صدایی نازک، هیستریک و تا حدی آزاردهنده‌ای اجرا کرده که کاملاً بجاست. فیلمنامه نیز عمدتاً بسیار خوب است. نکاتی برایم عجیب بود. مثلاً دقیقاً نفهمیدم چطور بعضی‌ها نتیجه گرفته‌اند که جین بی‌تردید از الیزابت زیباتر است؛ من تفاوت آشکاری در جذابیت ظاهری ندیدم. علاوه بر این، نمی‌دانم چرا برخی می‌گفتند ماری کینگِ موقرمزی زشت است—گویی سرخ‌موها بچه‌های شیطان بوده‌اند! اما به هرحال رها می‌کنم. خوانده بودم کارگردان نسخهٔ سینمایی، فیلمش را حدود بیست سال قبل‌تر از زمان این سریال قرار داده تا از مدِ پیراهن‌های کم‌کمرِ آن دوره پرهیز کند؛ با او موافقم. آن پیراهن‌ها برایم عجیب و نه‌چندان زیبا به‌نظر می‌رسند، بیشتر شبیه جوراب‌های لوله‌ای بی‌شکل تا اوج مد و زیبایی. در آخر، هرچند از نسخهٔ سینمایی بعدها کمی بیشتر خوشم آمد، این نکته حاشیه‌ای بود. تنها نکته‌ای که کمی حواسم را پرت کرد، حالات همیشه عبوس کالین فیرث در دو قسمت اول بود—شاید فیلمنامه یا کارگردانی در نشان‌دادن این اخم‌های دائمی زیاده‌روی کرده‌اند. هدف نشان‌دادن غرور و دوری اوست، اما وقتی خدمتکار خانه‌اش می‌گوید هیچ‌وقت حرف بدی درباره‌اش نشنیده، این سؤال به‌وجود می‌آید که چطور خانواده و دوستانش در طول سال‌ها این اخم مرگ‌بار را ندیده‌اند؟ با همهٔ این‌ها، این نکته‌ها جزیی‌اند. من همچنان از تماشای این سریال لذت می‌برم و نسخهٔ DVD آن را حفظ کرده‌ام. --- دیگر دنبال نگردید؛ چه در سینما و چه در تلویزیون، تا کنون این بهترین اقتباس از «غرور و تعصب» است. هرگاه تولیدی بخواهد اثری تاریخی بسازد، با دو چالش بزرگ روبه‌رو خواهد بود: نخست مسائل معمول تولید؛ و دوم بازآفرینی دوران تاریخی—نه فقط در اشیاء، لباس‌ها و محیط‌ها، بلکه عمدتاً در رفتارها، ذهنیت و عادات مردمان آن زمان و فرهنگ. به همین دلیل است که مشاوران تاریخی اهمیت دارند و نباید نقش‌شان نادیده گرفته شود. این مینی‌سریال در همهٔ این موارد بسیار موفق بوده و به نظر من قابل اعتمادترین و بهترین بازسازی دیداریِ رمان جین آستن است؛ روایتی که حتی کسانی که کتاب را نخوانده‌اند هم به‌خوبی می‌شناسند. در این اقتباس علاوه بر انتخاب درست لوکیشن‌ها و لباس‌ها، رفتارها و آدابِ مطابق با آن دوره نیز به‌خوبی رعایت شده‌اند. علاوه بر این، احترام و توجه زیادی به متن نوشتاری شده است. بازیگران متعددی شایستهٔ تحسین‌اند: آلیسون استدمن با صدای تیز و لجبازی‌هایش هرچند آزاردهنده است، اما به نقش مادر خانوادهٔ بنت شیرینی و محبت مادری واقعی بخشیده است. بنجامین ویترو هم در نقش آقای بنت بازی بسیار خوشایندی ارائه داده و حالتِ متعادل‌تری دارد. جنیفر اهل در نقش اصلی بسیار خوب است و کالین فیرث نمونهٔ بارز دارسی است (که نقش عمیقی در کارنامهٔ او داشته). اجراهای پشتیبانِ خوب دیگری هم از آنا چانسلور، جولیا ساوالها و باربارا لی-هانت دیده می‌شود. سریال در شش قسمت حدوداً یک‌ساعته تقسیم شده و از متنِ نوشته‌شده به‌خوبی بهره می‌برد، طوری که رویدادها فرصت کافی برای شکل‌گیری و پیشروی دارند. کارگردانی سیمون لنگتون سازمان‌دهیِ خوشایندی در روایت ایجاد کرده و به سریال ریتم مناسب داده بدون اینکه وسوسهٔ طولانی‌کردن بی‌مورد را بپذیرد. صحنه‌ها، دکور و لباس‌ها بی‌نقص و کاملاً مناسب‌اند؛ بازسازیِ آن دوران واقعاً ستودنی است. موسیقی متن خوب است، هرچند من شخصاً از تم ابتدایی چندان خوشم نیامد.