انیمیشن Castlevania: Nocturne

«می‌خواستم یک چیز بامزه بگویم، ولی به جهنم.» نسخهٔ اول کستلوانیا را دوست داشتم. هرچند کامل نبود، اما برایم جا افتاد و انیمیشن‌های چشم‌نواز و شخصیت‌های به‌یادماندنی داشت. اما این سری جدید در همهٔ آن‌ها شکست می‌خورد و بیشتر شبیه قرص خواب‌آور است. اول اینکه، واضح است: انیمیشن‌ها ناامیدکننده‌اند، شاید به‌جز یک صحنهٔ نبرد. آن جلوه‌های زیبا و نمایش‌های جادویی که در سری اول بود، دیگر نیست. نویسندگی...

«می‌خواستم یک چیز بامزه بگویم، ولی به جهنم.» نسخهٔ اول کستلوانیا را دوست داشتم. هرچند کامل نبود، اما برایم جا افتاد و انیمیشن‌های چشم‌نواز و شخصیت‌های به‌یادماندنی داشت. اما این سری جدید در همهٔ آن‌ها شکست می‌خورد و بیشتر شبیه قرص خواب‌آور است. اول اینکه، واضح است: انیمیشن‌ها ناامیدکننده‌اند، شاید به‌جز یک صحنهٔ نبرد. آن جلوه‌های زیبا و نمایش‌های جادویی که در سری اول بود، دیگر نیست. نویسندگی واقعاً ضعیف است. طوری به نظر می‌رسد که نویسنده‌ها اعتصاب کرده‌اند و داستان را ChatGPT نوشته باشد که با جملهٔ «تصور کن تو یک نوجوان مبتلا به سندرم تورت هستی...» آغاز شده باشد. عنوان نقد هم حقیقتاً نقل‌قولی از خود سریال است — شوخی نمی‌کنم. داستان پر از کلیشه‌هاست و آن‌قدر deus ex machina و تروپ «زن در یخچال» وجود دارد که دیگر حسابشان از دستم در رفت. انقلاب فرانسه می‌توانست پس‌زمینه‌ای جالب و داستانی بهتر فراهم کند، اما سریال از آن بهرهٔ چندانی نمی‌برد. یک «انقلاب» مبهم وجود دارد که ظاهراً با گوش دادن به رهبر نوجوانش برای خون‌آشام‌ها تهدید ایجاد می‌کند و وقتی درگیری‌ها شروع می‌شود، فرار می‌کند. تنها نکتهٔ مثبت، موسیقی خوب و دلهره‌آور آن است؛ اما این به‌هیچ‌وجه برای نجات سریال از سطح متوسط کافی نیست.