سریال You

تا الآن خوب بوده. حال‌وهوای «دکستر» را دارد. با وجود رفتارهای بسیار نگران‌کننده‌اش، ناخودآگاه برای جو طرفداری می‌کنید. از جهاتی آدم خوبی‌ست و از جهاتی جنایتکاری وحشتناک. تعقیب و مراقبت‌های مدرن با استفاده از گوشی و کامپیوتر فراوان است و به‌علاوه همان تعقیب‌های سنتی هم وجود دارد. آزاردهنده، وسوسه‌انگیز و در عین حال سرگرم‌کننده است. لذت ببرید! امتیاز: ۸/۱۰. سریالی بسیار جالب دربارهٔ رابطه و وسواس....

تا الآن خوب بوده. حال‌وهوای «دکستر» را دارد. با وجود رفتارهای بسیار نگران‌کننده‌اش، ناخودآگاه برای جو طرفداری می‌کنید. از جهاتی آدم خوبی‌ست و از جهاتی جنایتکاری وحشتناک. تعقیب و مراقبت‌های مدرن با استفاده از گوشی و کامپیوتر فراوان است و به‌علاوه همان تعقیب‌های سنتی هم وجود دارد. آزاردهنده، وسوسه‌انگیز و در عین حال سرگرم‌کننده است. لذت ببرید! امتیاز: ۸/۱۰. سریالی بسیار جالب دربارهٔ رابطه و وسواس. کلیت اثر جذاب است و بازی‌ها قابل قبول‌اند. من واقعاً پشت سر هم دیدمش. شخصیت‌ها هم خوب پرداخته شده‌اند. چطور این نقد خراب‌شده را حذف کنم؟ ادمین؟ نقد می‌نویسم چون به نظرم این سریال هیچ ارزش قابل‌توجهی ندارد و همه اینجا دارند ازش تعریف می‌کنند. من تمام فصل اول را دیدم و هیچ نکتهٔ مثبت قابل‌ذکری نیافتم. هیچ‌یک از شخصیت‌ها حتی کوچک‌ترین پیامدی برای اعمال کاملاً غیرواقعی‌شان تجربه نمی‌کنند. راه‌حل هر مشکل—که از نظر فیلمنامه فرار رو به جلوست—این است که «خب، آن‌ها را می‌کشم». برای پذیرفتن رفتارهای جو باید باور کنید بک، که ادعا می‌کند بی‌پول است اما در یک آپارتمان زیبا در نیویورک زندگی می‌کند، کاملاً نابینا است. شخصیت‌ها تک‌بعدی و ناپسندند، بازی‌ها مثل یک تکه نان سفید خیس و بی‌روح‌اند، و خط داستانی فرعیِ پاکو و مادرش که تنها نمایندهٔ مردم رنگین‌پوست است به‌طرزی نامسئولانه پرداخت شده (حداقل این‌طور به نظر می‌رسد). زن بی‌دفاعی که محور توجه همه است، تکراری و کلیشه‌ای است، و «You» هیچ چیز جدیدی به این بحث اضافه نمی‌کند. فقط یک ستاره کم می‌کنم چون در هر قسمت صحنهٔ استفراغ وجود دارد—مردم میان‌وعده می‌زنند و تلویزیون تماشا می‌کنند، نیازی نیست در هر قسمت قی کرد را ببینیم. به‌جز این مورد، سریال جالب ولی کاملاً غیرواقعی است. در پایان برای جو/ویل احساس ترحم می‌کنید؛ مشکلش بدشانسی نیست، انگار اصلاً هیچ‌شانسِ خوبی نداشته. یک تریلر نسبتاً خوب است. این سریال فوق‌العاده است! از فصل اول طرفدارش بوده‌ام و باید بگویم پن بدگلی در نقش جو گلدبرگ بی‌نهایت خوب بازی می‌کند، طوری که انگار نیازی به بازی کردن ندارد. نقش را بی‌نقص اجرا می‌کند؛ هیچ‌گاه خطا ندارد. اما چیزی که در فصل سوم توجه‌ام را جلب کرد بازی شگفت‌انگیز ویکتوریا پدرتی در نقش لاو کوئین بود—او کاملاً نمایش را ربود! اگر دنبال سریالی هستید که ضربان قلب‌تان را بالا ببرد و پر از لحظات «چی شد الان؟» باشد، این را توصیه می‌کنم. فصل سوم فوق‌العاده، سرگرم‌کننده و بسیار جذاب است. یک توصیف ساده و کم‌جان شاید این باشد: «دکستر» ملاقات با «50 طیف خاکستری» و جین آستن. این درام‌-کمدی بدترین ویژگی‌های تلویزیون عامه‌پسند—آدم‌های زیبا، دیالوگ‌های کلیشه‌ای، مشکلات مردم سفیدپوست—را با پرسش‌های عمیق و نگران‌کننده دربارهٔ تابوهای قتل، جذابیت، خانوادهٔ هسته‌ای، سواد و «عشق» ترکیب می‌کند. شخصیت‌های تحصیل‌کرده و ماهر هر یک به شکل متفاوتی شکست‌خورده‌اند: آقای مونی اقتدارگرا، مادری که دنبال مرد ایده‌آل می‌گردد، سرمایه‌داران نوعصر و فرزندان‌شان، قهرمانی با چندگانهٔ PTSD و اشیاء عشقش (عشق واقعی او کتاب‌هاست). همهٔ این‌ها در روایتی با صداهای درونی کنار هم قرار می‌گیرند که در آن برخی از باهوش‌ترین و همدل‌ترین درمانگران صفحه ظاهر می‌شوند. حتی جو با تحریک‌پذیری نهفته پایین و وسواسش، در سفر سیسیفیِ «تلاش برای خوب بودن»، ناچار می‌شود نصایح آن‌ها را بپذیرد و عمل کند، با اینکه انگیزه‌های پنهانی دارد. بله، هیجان، ترس و پیچش‌های شوکه‌کننده هست؛ اما تضاد جذابی بین روابط شیرین و سطحیِ هالمارک، دینامیک‌های رابطهٔ اصیل و پرسش‌های فلسفی عمیق وجود دارد. این مجموعه داستانی به‌اندازهٔ زندگی واقعی عجیب و غیرقابل‌پیش‌بینی ارائه می‌دهد. همچنین از انتخاب بازیگران کاریزماتیک مثل سافرون بروز تقدیر می‌کنم. این اثر هنر والا نیست، اما برای دوستداران ژانر فکری برانگیزاننده، به فرهنگ بیمار و سریع‌التغییر ما مرتبط و بسیار سرگرم‌کننده — و معتادکننده — است. سلام، «یو». من واقعاً این سریال را دوست داشتم. ارزش دیدن دارد؛ اما بی‌نقص نیست. می‌خواهم مخصوصاً دربارهٔ فصل سوم حرف بزنم—اگر می‌دانید، می‌دانید. (اسپویل) فصل سوم عمدتاً به خیانت‌های مداوم جو و همسرش، کسی که در فصل قبل او را دنبال و عاشق شده بود (لاو)، اختصاص داشت. به‌نظر من این انتخاب خیلی بد بود و باعث شد فصلی ضعیف ساخته شود، که تأسف‌آور است چون فصل قبل (فصل دوم) یکی از بهترین فصل‌ها—اگر نگوییم بهترین—کل سریال بود (بین فصل‌های ۲ و ۴ رقابت است؛ من پیچش‌های ذهنی آن فصل را دوست داشتم). در کل حتماً این سریال را ببینید؛ من عاشقش هستم، فوق‌العاده است و ارزش امتحان کردن را دارد.