انیمه Cyberpunk: Edgerunners

«سایبرپانک: ادجرانِرز» غم‌انگیز بود، و فکر می‌کنم همین غم‌انگیزی در ذات ژانر سایبرپانک است. کمتر یک قصهٔ عبرت‌آموز و بیشتر حقیقت‌گویی دربارهٔ رابطهٔ قریب‌الوقوع ما با فناوری و سرمایه‌داری است. این اثر نمونهٔ خوبی است از آنچه انیمه در شکل کنونی‌اش (فراتر از سال‌های طلایی دههٔ نود) می‌تواند عرضه کند. بدیهی است کلیشه‌های معمول انیمه در آن هست، اما از عمق تهی نیست. یکی از مهم‌ترین...

«سایبرپانک: ادجرانِرز» غم‌انگیز بود، و فکر می‌کنم همین غم‌انگیزی در ذات ژانر سایبرپانک است. کمتر یک قصهٔ عبرت‌آموز و بیشتر حقیقت‌گویی دربارهٔ رابطهٔ قریب‌الوقوع ما با فناوری و سرمایه‌داری است. این اثر نمونهٔ خوبی است از آنچه انیمه در شکل کنونی‌اش (فراتر از سال‌های طلایی دههٔ نود) می‌تواند عرضه کند. بدیهی است کلیشه‌های معمول انیمه در آن هست، اما از عمق تهی نیست. یکی از مهم‌ترین نکاتی که این انیمه دربارهٔ سایبرپانک نشان می‌دهد این است که مسئله فقط «آدم‌ها ذاتاً بد خواهند بود» نیست؛ سرمایه‌داری است که همچنان شرایط نامطلوب را بر طبقهٔ پایین تحمیل می‌کند. شخصیت اصلی سفیدپوست یا پریده‌رنگ‌ترین چهرهٔ داستان نیست، قهرمانِ انتخاب‌شده هم نیست، و مهم‌تر از همه نمایش اعتیاد به‌عنوان نتایجِ تروماست. متأسفانه دیده‌ام کسانی که در زمینهٔ فناوری تبحر دارند این جنبه‌ها را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند (شاید به‌خاطر تفاوت‌های فرهنگی)، و اگر در رسانه فقط نکات سطحی نشان داده شود، نمی‌توان از مردم انتظار داشت فراتر بروند؛ اما همین لایه‌های پنهان بود که این مجموعه را برای من خاص کرد. پلات، شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها در بخش‌هایی بسیار کلیشه‌ای‌اند. همچنین در چگونگی اجرای سکانس‌های اکشن عدم‌ثبات یا انتخاب‌های دل‌بخواهانهٔ زیادی وجود دارد. این انیمه برای آن‌چه هست بیش از حد بزرگ‌نمایی شده است. بر پایهٔ دنیای سایبرپانک ساختهٔ مایک پونداسمیت است و پیش‌درآمدی بر وقایع حدود یک سال قبل از اتفاقات بازی Cyberpunk 2077 محسوب می‌شود؛ از سوی استودیو لهستانی CD Projekt نیز مورد تأیید قرار گرفت. داستان در شهری آینده‌نگر در کالیفرنیا (نایت سیتی) می‌گذرد؛ جهانی که گروه‌های تبهکار و ایمپلنت‌های سایبرنتیک عادی‌اند. «قهرمان» اصلی نوجوانی لاتی‌نوآمریکایی و پرروست که مادری پرتلاش دارد؛ او درگیر جنگ‌های گروهی می‌شود، ایمپلنت می‌گیرد و در طول سری تغییر شخصیت می‌دهد. با اینکه انیمیشن کاملاً به سبک ژاپنی ساخته شده، به نظر می‌رسد مشکل اصلی در فیلمنامه‌ای است که تیم لهستانی نوشته است: نگارش ضعیف، سطحی و پیش‌بینی‌پذیر؛ و من نسبت به شخصیت اصلی هیچ همدلی‌ای حس نکردم. کیفیت انیمیشن خوب است اما شگفت‌انگیز نیست. اکشن‌ها هیجانی اما تا حدی غیرواقعی و حتی مضحک‌اند و شخصیت‌ها عملاً رگه‌ای از واقع‌گرایی ندارند. شاید به همین دلیل دیدن کل مجموعه برایم یک سال و نیم طول کشید. آهنگ افتتاحیه «This Fffire» از Franz Ferdinand به نظرم یکی از نامناسب‌ترین انتخاب‌ها برای این انیمه است؛ آن گروه دیگر مثل گذشته چندان مطرح نیست. مجموعه نامزد جوایز زیادی شد، اما تنها توانست جایزهٔ بهترین انیمهٔ سال را کسب کند (در حالی که بیش از ده نامزدی داشت). از دید من امتیاز نهایی 6 از 10 (حدود B) است.