سریال Westworld

متأسفانه این سریال تاکنون موفق عمل نکرده است. سازندگان واقعاً باید به حس شاد و ارزان فیلم سال 1973 پایبند می‌ماندند. حداقل آن فیلم سرگرم‌کننده بود! این سریال دچار عادت جدی گرفتن خود شده است که به ویژه در فیلم‌های باند با دنیل کریگ مشهود است و به حدی می‌رسد که تماشایش برای بیننده دشوار می‌شود. فیلم 1973 با بازی یول برایnner و ریچارد بنجامین همه چیز...

متأسفانه این سریال تاکنون موفق عمل نکرده است. سازندگان واقعاً باید به حس شاد و ارزان فیلم سال 1973 پایبند می‌ماندند. حداقل آن فیلم سرگرم‌کننده بود! این سریال دچار عادت جدی گرفتن خود شده است که به ویژه در فیلم‌های باند با دنیل کریگ مشهود است و به حدی می‌رسد که تماشایش برای بیننده دشوار می‌شود. فیلم 1973 با بازی یول برایnner و ریچارد بنجامین همه چیز را درست انجام داد. آن را ساده نگه دارید و سرگرم‌کننده. این راهی است که تجربه تماشای پاداش‌دهنده‌تری را به همراه دارد. این نمایش یک نوع "چه می‌شود اگر" است: اگر ربات‌های پیشرفته‌ای برای پر کردن یک پارک تفریحی توسعه یابند؟ شخصیت‌های مختلف بسته به شخصیت خود واکنش نشان می‌دهند. برای دکتر فورد (سر آنتونی هاپکینز)، که کپی‌ای از نقاشی «آفرینش آدم» میکل‌آنژ را در دفترش دارد، این ایجاد یک گونه جدید است. برای برنارد لو، این یک آزمایش جذاب است که او را از تراژدی‌های شخصی‌اش دور کند. برای نویسنده متکبر سایزمو، این یک فرم هنری جدید است در حالی که او داستان‌هایی برای ربات‌ها می‌نویسد. برای بازدیدکنندگان ویلیام و لاگان، این تحقق آرزوهاست، چه جستجوی عشق ویلیام یا جستجوی هیجان زشت لاگان. برای ترزا، این فقط یک تجارت است و او نگران است که تلاش‌های دکتر فورد برای واقعی‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر کردن ربات‌ها به سود آسیب بزند. خود ربات‌ها که فرض می‌شود بعد از هر "شوی" دوباره راه‌اندازی می‌شوند، قرار نیست فکر کنند یا احساسی داشته باشند - اما شروع به انجام این کار می‌کنند. این نمایش دارای مراجع هنری متعددی است - نقاشی میکل‌آنژ دکتر فورد، لوگویی که به نقاشی «مرد ویترووی» داوینچی تمسخر می‌کند، «رویا»ی دبوسی و همچنین ارجاعات به وسترن‌های قدیمی. دیدن یک نمایش که به شخصیت‌ها و ایده‌ها به همان اندازه عمل اهمیت می‌دهد، تازگی دارد. من نمی‌فهمم چرا این برنامه تلویزیونی چنین رتبه‌های بالایی را به دست آورده است. واقعاً منحصر به فرد است با موسیقی‌های خوب، اما بسیار گیج‌کننده، غیرواقعی و تکراری است. سوالات زیادی وجود دارد که بدون پاسخ مانده و به طور فزاینده‌ای گیج‌کننده می‌شود، به‌ویژه با فلش‌بک‌ها که از آن‌ها متنفرم. در نهایت، با داستان‌های مشابه و شخصیت‌های یکسان که نمی‌میرند، خسته‌کننده می‌شود. فلش‌بک‌های زیادی وجود دارد که گاهی نمی‌فهمید کدام صحنه واقعی است و کدام گذشته... من فکر می‌کنم این برنامه تلویزیونی به شدت بزرگ‌نمایی شده است.