انیمیشن Trollhunters: Tales of Arcadia

«برای شکوه مرلین، روز در اختیار من است!» فصل اول: بیست سال از انقلاب انیمیشن سه‌بعدی می‌گذرد. فیلم‌های سینمایی به سطحی متفاوت رسیده‌اند، اما همیشه برایم سؤال بود که چرا سریال‌های تلویزیونی در این زمینه عقب‌اند. تعداد کمی از نمونه‌های اخیر توانسته‌اند تأثیرگذار باشند؛ این سریال قطعاً در سال‌های آینده تبدیل به کلاسیک خواهد شد. اما اشتباه نکنید که فقط برای کودکان است؛ همین نکته بود که...

«برای شکوه مرلین، روز در اختیار من است!» فصل اول: بیست سال از انقلاب انیمیشن سه‌بعدی می‌گذرد. فیلم‌های سینمایی به سطحی متفاوت رسیده‌اند، اما همیشه برایم سؤال بود که چرا سریال‌های تلویزیونی در این زمینه عقب‌اند. تعداد کمی از نمونه‌های اخیر توانسته‌اند تأثیرگذار باشند؛ این سریال قطعاً در سال‌های آینده تبدیل به کلاسیک خواهد شد. اما اشتباه نکنید که فقط برای کودکان است؛ همین نکته بود که مرا شگفت‌زده کرد. باید وقتی پخش شد به تماشای آن می‌نشستم—تأخیر در دیدنم را الآن پشیمانم. این اثر بر اساس کتابی با همین نام است که گی‌یِرمو دل تورو در نگارش آن نقش داشته است. یکی از آخرین کارهای آنتون یلچین پیش از مرگ ناگهانی‌اش نیز در این پروژه حضور دارد؛ نیازی نبود که تحقیق کنم؛ به‌محض شنیدن صدا فهمیدم که اوست. دارای تن صدای بسیار منحصر‌به‌فردی بود و این نقش، به‌عنوان پایان کارِ درخشان او، در یادها خواهد ماند. سریال از چهار نامزدی سه جایزه آنی را برد و جوایز دیگری هم کسب کرد؛ دستاورد درخشانی در عرصه انیمیشن تلویزیونی. به‌طور کلی، این مسیر احتمالاً الگوی بسیاری از سریال‌های سه‌بعدی آینده خواهد شد. من طرفدار فیلمم تا سریال، ولی به طور منظم سریال هم می‌بینم. معمولاً نقد سریال‌ها را تنها وقتی می‌نویسم که تمام قسمت‌ها را دوست داشته باشم؛ این بار خوشحالم که برای یک سریال سرگرم‌کننده این کار را می‌کنم، چون می‌خواهم دیگران هم بدانند چقدر عالی است؛ اگرچه شاید از نظر بیننده‌بودن در صدر جدول نباشد، اما کیفیتش بالاست. فصل اول ۲۶ قسمت دارد، درست مثل روزهای قدیم. هر قسمت مثل یک داستان کامل بود، پر از پیچ و تاب؛ طوری که می‌توانست به یک مجموعه فیلمِ بلند ۱۰ تا ۱۲ قسمتی تبدیل شود. با این حال خوشحالم که به شکل سریالی ساخته شده، چون این قالب به شخصیت‌پردازی عمیق‌تر و پویاتری انجامیده است. حدود ۱۰–۱۵ شخصیت مهم داریم و در طول سریال شاهد تحولات کامل آن‌ها هستیم—نمونه‌ای از توسعه شخصیتِ درست و حسابی. اطلاعات پس‌زمینه هم بدون فلش‌بک‌های سنگین، به‌طرزی شیک از خلال ماموریت‌های هر قسمت ارائه می‌شود. داستان درباره «منتخب» است، اما در این مفهوم شاهد یک اثر برجسته پس از «ارباب حلقه‌ها» هستیم. روایت سریال سریع آغاز می‌شود و به‌سرعت شما را درگیر می‌کند. پس از تماشای چند قسمت اول روشن می‌شود که با اثری بسیار هوشمند و درخشان مواجه‌ایم؛ من هم فصل اول را هرچه در توان داشتم سریع دیدم. ناراحتی‌ام تنها از این بود که پس از پایان فصل اول هیچ ادامه‌ای برای تماشا وجود نداشت—بی‌صبرانه منتظر فصل دوم هستم. یکی از نکات قابل‌توجه این است که هر قسمت معمولاً بهتر از قسمت قبل است؛ روند کیفیت صعودی دارد. اگر کسی از قسمتی خوشش نیاید، اغلب به خاطر عدم توجه در تماشا بوده است. معرفی شخصیت‌ها و جزئیات داستان به‌خوبی انجام شده و دنبال کردن روایت آسان است. خلاصهٔ داستان: نوجوانی به نام جیم لیک از شهر آرکادیا پس از آنکه آمیولِت او را برمی‌گزیند، نخستین شکارچی ترولِ انسانی می‌شود. زود هدایت می‌شود و به دنیای زیرین آرکادیا، یعنی بازار ترول‌ها (Heartstone Trollmarket)، هدایت می‌گردد. با تمرینات نه چندان سخت و انجام مأموریت‌های کوچک، جیم باید مهارت‌هایش را بهبود دهد تا آنچه برایش رقم خورده را انجام دهد. او با دشمنانی چون چنج‌لینگ‌ها و گابلین‌ها روبرو می‌شود و با کمک دوستانش اغلب موفق به دفاع از بازار ترول‌ها می‌شود. داستان ابتدا در جهتی مشخص پیش می‌رود، اما خیلی زود مسیر روایت تغییر می‌کند و این تغییرات یکی از بهترین ویژگی‌های سریال است؛ به‌ویژه نیمهٔ فصل که زاویهٔ تهدیدها و مأموریت‌ها دگرگون می‌شود و نویسندگی دل‌تورو در اینجا خیلی خوب عمل کرده است. این سریال شعارها و دیالوگ‌های به‌یادماندنی دارد—فرصت‌هایی برای اکشن خوب و صحنه‌های احساسی. هرچه به پایان فصل نزدیک‌تر می‌شویم، احساسات قوی‌تر می‌شوند. شخصیت‌های زیادی دوست‌داشتنی‌اند: «آآآرگ» (AAARRGGHH) در صدر فهرست من است و «بلینکی» با دیالوگ‌های فلسفی‌اش هم جایگاه ویژه‌ای دارد—هرچند حرف‌هایش همیشه دربارهٔ دنیای ما نیست، اما اغلب خنده‌دار و الهام‌بخش‌اند. شرورها هم خوب طراحی شده‌اند؛ نه یک بدمن یکتا، بلکه چندین دشمن متفاوت که هرکدام ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارند. تاکنون «انگور روت» بهترینِ آن‌ها بوده؛ قدرت‌هایش تحسین‌برانگیز است و نقش‌اش شبیه دارث ویدرِ این داستان است. «گون‌مار» هم نقشی مهم دارد که بخش اعظم آن هنوز در فصل‌های بعدی قرار است آشکار شود. این پروژه می‌تواند نقطهٔ عطفی برای استودیوهای انیمیشن‌سازی باشد و همکاری با سرویس‌های پخش نیز در دیده‌شدن آن مؤثر بوده است. درباره آیندهٔ حضور آنتون یلچین در فصل دوم تردیدهایی هست، اما احتمالاً سازندگان راه‌حلی خواهند داشت. در مجموع: از دست ندهید—مخصوصاً اگر بچه دارید؛ تماشای مشترک آن لذت را بیشتر می‌کند. امتیاز: 9.5/10 فصل دوم: فصل دوم در مقایسه با فصل اول که برایم بسیار جذاب بود، کمی ضعیف‌تر ظاهر می‌شود، اما هنوز هم نمایش خوبی با انیمیشن و داستان قابل‌قبول است و از تماشایش لذت بردم، هرچند کمتر از فصل اول. به‌نظرم علتِ افتِ محسوس این است که شروران و ماجراهای فصل اول ـ که درخشان بودند (انگور روت، استریک‌لِر، نومورا، نات-انریکه و به‌ویژه بولار، پسر گون‌مار) ـ یا بازنگشتند یا نقش‌شان کمتر شده است. اگر نیمی از این دشمنان قدرتمند در فصل دوم حضور کامل داشتند، نتیجه فرق می‌کرد. گون‌مار در این فصل ضعیف‌تر از آنچه انتظار می‌رفت ظاهر شد؛ احتمالاً نقشش برای فصل بعدی نگه داشته شده است. با این همه، اگر فصل اول را دوست داشتید، فصل دوم هم برایتان لذت‌بخش خواهد بود. خوشحالم که تعداد قسمت‌ها نصف فصل اول بود؛ کوتاه و خوش‌نقش. فصل سوم و پایانی اواخر امسال منتشر می‌شود و من مشتاقم ببینم پایان کار چگونه رقم می‌خورد. امتیاز: 7/10 نظر کوتاه دیگر: فکر نمی‌کردم از این سریال خوشم بیاید، اما آمد! گهگاه آن را از تلویزیون می‌دیدم؛ وقتی نتفلیکس را گرفتم تصمیم گرفتم همه‌اش را ببینم و کیفیت HD موجب شد جلوهٔ تصویری سریال بسیار چشم‌گیر شود. بازیگران و قصه‌پردازی از فصلی به فصل خوب‌اند؛ ترول‌هانترز یک انیمیشن فانتزی فوق‌العاده است. بخش مورد علاقه‌ام، پایان‌بندی سریال است، مخصوصاً شنیدن دوبارهٔ صدای مرحوم آنتون یلچین که از ابتدای سریال در نقش گوینده دربارهٔ سرنوشت حضور داشت. این برنامه واقعاً خوب بود.