سریال Russian Doll

دیشب یک و نیم قسمت دیدیم؛ همین اندازه برایم کافی بود تا از بس آزاردهنده بود تحملش را از دست بدهم. هیچ‌یک از شخصیت‌ها دوست‌داشتنی یا دارای ویژگی قابل‌ستایشی نبودند؛ هر کدام برگ برنده‌ای تک‌بعدی و کاغذی بودند. قهرمان داستان به‌طرز آزاردهنده‌ای رفتار می‌کرد و راستش آرزو داشتم که بمیرد و برنگردد. همه‌چیز حسی متظاهرانه و ضعیفِ اجراشده داشت و در مقایسه با «روز موش‌خرما...

دیشب یک و نیم قسمت دیدیم؛ همین اندازه برایم کافی بود تا از بس آزاردهنده بود تحملش را از دست بدهم. هیچ‌یک از شخصیت‌ها دوست‌داشتنی یا دارای ویژگی قابل‌ستایشی نبودند؛ هر کدام برگ برنده‌ای تک‌بعدی و کاغذی بودند. قهرمان داستان به‌طرز آزاردهنده‌ای رفتار می‌کرد و راستش آرزو داشتم که بمیرد و برنگردد. همه‌چیز حسی متظاهرانه و ضعیفِ اجراشده داشت و در مقایسه با «روز موش‌خرما (Groundhog Day)» حرفی برای گفتن نداشت؛ آن فیلم از ابتدا جذب‌تان می‌کند و بسیار طنزآمیز است. این سریال نه طنز دارد و نه برای من جذاب بود. وسوسه‌ی بزرگ — که بسیاری دچار آن می‌شوند — این است که این سریال را با «روز موش‌خرما» مقایسه کرده و براساس آن قضاوت کنیم. خودم هم قبل از تماشا چنین برداشتی داشتم، اما در این دام افتادم و اشتباه می‌کردم. «روز موش‌خرما» یک کمدی رمانتیک است که عمدتاً برای خنده ساخته شده؛ مقایسه‌ای ظاهری وجود دارد چون شخصیت(ها) روزی را بارها و بارها تجربه می‌کنند، اما «Russian Doll» عمق بیشتری دارد. در «روز موش‌خرما» بازگشت روز عمدتاً ناشی از جادویی ساده است که هر بار با خوابیدن یا مرگ (اغلب خودکشی) اتفاق می‌افتد، اما در «Russian Doll» آنها باید در محیطی خطرناک که انگار می‌خواهد آنها را بکشد، مسیرشان را پیدا کنند. نادیا در ابتدا شخصیت گرم و مهربانی نیست، اما بذله‌گویی و انرژی‌اش را دوست داشتم. اگر همین رفتار از سوی یک شخصیت مرد سرمی‌زد، فکر می‌کنم شدت نقدها کمتر بود — این را در خودم هم دیدم تا زمانی که با آن مقابله کردم. با پیشرفت سریال، نادیا رشد می‌کند، عمق می‌گیرد و رفتارهایش تغییر می‌کند. سرنخ‌هایی نشان می‌دهد که گذشته‌اش در آنچه رخ می‌دهد نقش دارد و توضیحاتی هم درباره‌ی پدیده‌های عجیب مطرح می‌شود، مثل نظریه‌ی جهان‌های چندگانه در فیزیک — نظریه‌ای که شخصاً الزاماً به آن ایمان ندارم، اما آن را به دانشمندان واگذار می‌کنم. بیشتر لو نمی‌دهم؛ «Russian Doll» خیال‌پردازانه است و قهرمانش در ابتدا آسان‌پسند نیست، اما نویسندگان برای قابل‌دوست‌داشتن شدن او زحمت کشیده‌اند. درباره‌ی فصل دوم هیچ تصوری ندارم: تکرار همان فرمت بعید است، اما به خلاقیت سازندگان اعتماد دارم و دست‌کم برای دیدن فصل دوم کنجکاو خواهم بود. فصل اول یکی از جذاب‌ترین سریال‌هایی بود که دیده‌ام؛ شخصیت‌ها و داستان هرگز کاملاً شکل نمی‌گیرند، اما این عدم قطعیت فضای مناسبی برای شکل‌گیری نظریه‌های بیننده فراهم می‌کند. ناتاشا لیون چهره‌ای چندوجهی و جذاب خلق کرده که نه دل‌نشین و نه مخصوصاً خنده‌دار است؛ همین توصیف را می‌توان درباره‌ی خود سریال هم گفت. مقایسه‌ی آن با یک رمانتیک‌کمدی مانند «روز موش‌خرما» به همان اندازه بی‌ربط است که بخواهیم هر رمانتیک‌کمدی را با یک تریلر معمایی یا درام مقایسه کنیم — این آثار در یک سطح قرار ندارند و هرگز ادعای مشابهی هم نداشته‌اند.