سریال His Dark Materials

این مجموعه فیلم‌ها چشمان من را راضی کرده است. علاوه بر جذابیت بصری، چیزهای زیادی از این سریال می‌توانم یاد بگیرم. این نقد از سوی کسی نوشته شده که هیچ چیز از "قطب طلایی" (2007) به یاد ندارد و کتاب‌ها را نخوانده است. این سریال به مانند "نگهبانان" تبلیغ نشده است که نیاز به دانش قبلی از دنیای آن داشته باشد. بنابراین، این سریال باید به...

این مجموعه فیلم‌ها چشمان من را راضی کرده است. علاوه بر جذابیت بصری، چیزهای زیادی از این سریال می‌توانم یاد بگیرم. این نقد از سوی کسی نوشته شده که هیچ چیز از "قطب طلایی" (2007) به یاد ندارد و کتاب‌ها را نخوانده است. این سریال به مانند "نگهبانان" تبلیغ نشده است که نیاز به دانش قبلی از دنیای آن داشته باشد. بنابراین، این سریال باید به تنهایی قابل درک باشد... و واقعاً هم هست، هرچند در ابتدای راه با چالش‌هایی روبه‌رو است. نگران نباشید، من هیچ چیزی را که در تریلرها نشان داده نشده است، لو نخواهم داد. اگر بخواهم به یک نکته اشاره کنم که هیچ‌کس درباره فصل اول "مواد تاریکش" شکایتی نداشته باشد، آن هم بازیگران بی‌نظیر این سریال است. دافنه کین انتخاب بسیار مناسبی برای ایفای نقش لایرا بلاقوا است. او هم innocence یک کودک را دارد و هم اراده و شجاعت لازم برای نمایاندن شخصیتش. او به‌طور قطع مسئولیت پیشبرد داستان را بر عهده دارد. سفر او پر از موانع، تعارض‌های احساسی و ماجراجویی‌های فراوان است که با جلوه‌های بصری زیبا همراه است و این جلوه‌ها با نزدیک شدن به پایان فصل بهتر می‌شوند. من او را در "لاگن" (2017) دوست داشتم و در اینجا نیز از او خوشم می‌آید. جیمز مک‌آووی یکی از بازیگران مورد علاقه‌ام است و اگر دنیا عادلانه بود، او باید چند نامزدی اسکار داشته باشد. او در نقش لرد آزرئیل زمان زیادی در صفحه نمایش ندارد (این یک حرکت تبلیغاتی از سوی HBO است که از یک بازیگر معروف برای جذب مخاطب استفاده می‌کند)، اما در قسمت اول بسیار ضروری است، جایی که باید توضیحات زیادی به بینندگان ارائه شود. آنچه می‌توانست یک قسمت پیش‌درآمد پر از اطلاعات باشد، به یک معرفی خوب از برخی مفاهیم و قوانین این نمایش تبدیل شد. با این حال، فریب کلمات قبلی‌ام را نخورید: لرد آزرئیل شخصیت مهمی در این فصل است و همچنان این نقش را ایفا خواهد کرد. بقیه بازیگران نیز فوق‌العاده هستند. به لین-مانوئل میراندا (لی اسکورسبی) نیز اشاره می‌کنم که با چند شوخی مناسب، جو را در مواقعی که بسیار دراماتیک است، کمی سبک‌تر می‌کند. کار صدای همه با دیمون‌ها نیز عالی است. اما، روث ویلسون همه توجه‌ها را به خود جلب می‌کند و حتی بازیگران بزرگی مانند مک‌آووی و دافنه را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. اگر او نامزدی برای عملکرد فوق‌العاده‌اش دریافت کند، شگفت‌زده نخواهم شد. چشمان او احساسات زیادی را منتقل می‌کنند و حرکاتش شبیه به دیمونش به طرز شگفت‌آوری است. جزئیات کوچکی که برخی ممکن است حتی به آن‌ها توجه نکنند، اما روث واقعاً 200% به نقش خود متعهد است. بدیهی است که این سریال از HBO است و سطح تولید آن بسیار بالا است. جالب است که جلوه‌های بصری در ابتدا آنچنان خوب نیستند. قسمت‌های اول پر از پرده سبز قابل توجه هستند، به‌خصوص در نماهای عریض از برخی مکان‌ها. اما از قسمت چهارم به بعد، انگار شخص دیگری وارد عمل شده و CGI به طور کلی به طرز عمیقی بهبود یافته است. دیمون‌ها در تمام طول فصل به‌طور مداوم عالی هستند، اما در این فصل اول، در نشان دادن آن‌ها محدودیت‌هایی وجود دارد. وقتی لایرا در سفرش عمیق‌تر می‌شود، مناظر و دکورها فوق‌العاده به نظر می‌رسند و با سینماتوگرافی عالی همراه هستند. در نهایت، خرس‌ها نیز به طرز شگفت‌انگیزی دیدنی هستند. لورن بالف یک تم اصلی فوق‌العاده ارائه می‌دهد، اما موسیقی او به طریقی که نمی‌توانم از گوش دادن به آن دست بکشم، به نمایش غنای خاصی می‌بخشد. این موسیقی عمدتاً ظریف است، اما وقتی نیاز به ایجاد احساسات عمیق است، به‌طور قطع آکوردها و ملودی‌های حماسی لازم را به همراه دارد. من اخیراً طرفدار کارهای او بوده‌ام، پس تبریک به او برای یک موسیقی متن دیگر موفق. متأسفانه، من برخی مشکلات با این فصل دارم. بزرگ‌ترین مشکل مربوط به یک زیرمجموعه بزرگ است که نمی‌توانم آن را فاش کنم یا بیش از حد به آن بپردازم. آنچه می‌توانم بگویم این است که این زیرمجموعه به قدری از داستان اصلی جدا است که به نظر می‌رسد یک سریال کاملاً متفاوت با شخصیت‌های مختلف باشد. می‌دانم که به نقطه‌ای خواهد رسید که واقعاً مهم می‌شود، اما این فصل... حتی با یک نقطه کلیدی، پیچش یا cliffhanger به پایان نرسید. این داستان به قدری از دنیای لایرا و مأموریتش جدا است که ریتم سریال را به هم می‌زند. این جنبه آخر به تبعیت از آن بسیار ناپایدار است. فصل با ریتمی کند پیش می‌رود که من واقعاً از آن لذت می‌برم وقتی که به توسعه شخصیت‌هایش کمک می‌کند. اما وقتی از روایت اصلی به داستان جانبی اشاره شده تغییر می‌کند، مانند این است که یک لایه اضافی از "کند" به ریتم ثابت اضافه می‌شود. این به ارزش تفریحی کمک نمی‌کند و نمی‌تواند به طور مؤثری داستان را گسترش دهد. امیدوارم در فصل بعد این دو روایت بتوانند به نوعی به هم بپیوندند، چیزی که قبل از پایان فصل اول انتظار داشتم. علاوه بر این، جلوه‌های بصری واقعاً در قسمت‌های اول وجود نداشتند. تا قسمت چهارم باید منتظر بمانید تا به یک ماجراجویی واقعی برسید، که ممکن است برخی افراد را قبل از آن ناامید کند. پیشنهاد نمی‌کنم این کار را کنید. ممکن است شروع کندی داشته باشد، اما وقتی داستان اصلی ریتم خود را پیدا کند، دیگر نمی‌توان آن را متوقف کرد. هر قسمت بهتر از قبلی است و به یک پایانی شگفت‌انگیز با برخی از بهترین لحظات کل فصل culminates می‌شود. به‌طور کلی، "مواد تاریکش" پتانسیل تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ترین نمایش‌ها در HBO را دارد. اگر به درستی انجام شود، می‌تواند واقعاً رهبری این جمع را بر عهده بگیرد. این داستان واقعاً جذاب و جالبی را در خود دارد که با تصاویری زیبا پر شده، حتی اگر این تصاویر در فصل‌های اول چندان کامل نباشند. از طراحی دکور فوق‌العاده تا موسیقی فوق‌العاده لورن بالف، تمام کارگردان‌ها با نوشتار جک ثورن کار عالی انجام داده‌اند. با این حال، تلاش ثورن برای تعادل روایت اصلی با یک داستان جانبی بسیار متفاوت، شتاب سریال را می‌شکند و ریتم آن را ناپایدار نگه می‌دارد. خوشبختانه، بازیگران فوق‌العاده‌ای که به رهبری دافنه کین و روث ویلسون بزرگتر هستند، توانسته‌اند نمایش را به ساحل امن برسانند. تا اینجا خوب است، اما من تا فصل بعد صبر می‌کنم تا ببینم آیا ال‌تیومتری می‌تواند راه‌حلی برای مشکلات این فصل ارائه دهد یا خیر...