سریال Da Vinci’s Demons

فکر می‌کنم تام رایلی در این نقش کاملاً در عنصر خودش است؛ او با اشتیاق نقش نابغه‌ای معیوب اما الهام‌بخش را به‌طرزی بسیار جذاب اجرا می‌کند. در کنار او دو همراه وفادار، «نیکو» (Eros Vlahos) و «زوروآستر» (Gregg Chillin)، حضور دارند و جلوه‌های بصری خوب هم به تصویرِ برخی ریاضیات و علوم پشت اختراعات او کمک می‌کنند. کمی طنز نیش‌دار و گزنده نیز در کار...

فکر می‌کنم تام رایلی در این نقش کاملاً در عنصر خودش است؛ او با اشتیاق نقش نابغه‌ای معیوب اما الهام‌بخش را به‌طرزی بسیار جذاب اجرا می‌کند. در کنار او دو همراه وفادار، «نیکو» (Eros Vlahos) و «زوروآستر» (Gregg Chillin)، حضور دارند و جلوه‌های بصری خوب هم به تصویرِ برخی ریاضیات و علوم پشت اختراعات او کمک می‌کنند. کمی طنز نیش‌دار و گزنده نیز در کار هست، زیرا او ابتدا باید اعتماد خاندان مدیچی را جلب کند و سپس آن را حفظ کند، در حالی که پیوسته با پاپ سیکستوس چهارم (James Faulkner) و دستیارش «ریاریو» (Blake Ritson) در تعارض قرار می‌گیرد. این سریال سه فصل پخش شد، ولی در واقع فصل اول است که ترکیب بدیع و قدرتمندی از شهوت، ماجراجویی و دسیسه‌های سیاسی را ارائه می‌دهد. الیوت کوان در نقش لورنزو بین همسرش کلاریسه (Lara Pulver) و معشوقه‌اش لوکرزیا (Laura Haddock) در تلاطم است، هم‌زمان که خودِ جوانِ بلندپروازِ ما هم مورد توجه لوکرزیا قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند از خشم جولیانو (Tom Bateman)، کاپیتان نگهبانان شوم «درانگتی» (Ian Pirie) و حتی پدرش (David Schofield) در امان بماند. قصه‌ها محکم‌اند، تا حدی بر اساس تاریخ واقعی و به‌صورت نسبتاً آزاد ساخته شده‌اند و با ریتمی سرزنده روایت می‌شوند؛ لئوناردو مجبور است همواره روی لبه‌ی هوش و ذکاوت زندگی کند. رایلی در اینجا با موفقیت جنون و جادو را در هم می‌آمیزد تا حسِ عذابِ درونی این خلاق را به ما منتقل کند. به‌طور کلی سریال خانواده‌پسند است؛ هرچند خشونت و صحنه‌های جنسی چندان دور نیستند، اما به‌صورت بسیار گرافیک‌گونه نمایش داده نمی‌شوند و تأکید بیشتر بر محتوای نوشته‌های زمینی و اغلب طنزآلود است. فصل اول به معرفی شخصیت‌ها و درگیری‌ها با پاپ می‌پردازد؛ فصل دوم بیشتر به عناصر عرفانی مثل «چشمه‌ی حافظه» و جست‌وجوی لئوناردو برای یافتن مادر گمشده‌اش می‌نگرد؛ اما در فصل نهایی، پویاییِ اولیه تا حدی تغییر می‌کند و سریال بیشتر به عرصه‌ای برای نمایش تام رایلی و استفاده‌ی بیش از حد از بازیِ Ritson بدل می‌شود. از نظر من در این فصل تمرکز عجیب و جذابِ داستانِ آغازین کمی از دست می‌رود و جای آن را هاله‌ای شبه‌توهمی از داستان‌های ضعیف‌تر در حوالی آرشیوهای مخفی پاپ می‌گیرد. در کل سریال کمی از نفس می‌افتد، اما اگر از درام‌هایی خوش‌نویس، پرشتاب و خوش‌ساخت خوشتان می‌آید، فصل اول قطعاً ارزش صرف چند ساعت را دارد.