سریال The Orville

خُب، قسمت اول این سریال را دیدم و انتظار داشتم خنده‌های بیشتری داشته باشد تا آنچه دریافت کردم، اما با این حال واقعاً خوشم آمد. سریال پر از اکشن، کمی طنز و احساس است. از خدمه هم خوشم آمد؛ تا الآن سرگرم‌کننده به نظر می‌رسند. فکر می‌کنم این سریال را مدتی نگه دارم و ببینم چطور پیش می‌رود؛ تا الآن چیزی که دیده‌ام را دوست...

خُب، قسمت اول این سریال را دیدم و انتظار داشتم خنده‌های بیشتری داشته باشد تا آنچه دریافت کردم، اما با این حال واقعاً خوشم آمد. سریال پر از اکشن، کمی طنز و احساس است. از خدمه هم خوشم آمد؛ تا الآن سرگرم‌کننده به نظر می‌رسند. فکر می‌کنم این سریال را مدتی نگه دارم و ببینم چطور پیش می‌رود؛ تا الآن چیزی که دیده‌ام را دوست داشته‌ام و تماشایش بسیار لذت‌بخش بوده. به‌روزرسانی: تقریباً همه قسمت‌ها را دیدم و هر بار خنده‌دارتر می‌شود. این سریال بیشتر احساس دارد تا طنز. اگر از این نوع آثار لذت می‌برید، ایرادی ندارد. شاید چون دربارهٔ خالق Family Guy، American Dad و A Million Ways to Die in the West صحبت می‌کنیم، توقع طنز من خیلی بالا رفته بود؛ آن خالق واقعاً خنده‌دار است و انتظارم همان استاندارد بود. به هر حال، این مجموعه بیشتر به‌عنوان ادای احترام به استار ترک ظاهر می‌شود و گهگاه چاشنی‌ای از طنز دارد. سه قسمت اول را دیدم و به قسمت چهارم هم فرصت می‌دهم؛ اما اگر آن هم مرا نخنداند، این سریال از فهرستم حذف خواهد شد. گول تریلر را نخورید؛ این یک سریال کمدی نیست. بله، کمی هنجارشکن است و بیشتر یادآور Firefly است تا استار ترک. چیز جدیدی ابداع نمی‌کند و از عناصر مشابه دیگر سریال‌ها استفاده می‌کند. خدمه و مأموریت‌ها جالب‌اند، تصاویر خیره‌کننده‌اند و قصه المان‌های تازه‌ای دارد، اما کلیت بیشتر شبیه سریالی اخلاق‌محور و خودبازتابی است. دو کلیشهٔ برجسته وجود دارد: مردان بیگانهٔ متکبر و اندرویدهای بسیار مکانیکی و تحقیرآمیز. اشتباه اصلی اما پرداختن طولانی به موضوع سفر در زمان است؛ تقریباً همیشه بلای جان سریال‌ها شده و اینجا هم استثنا نیست. تا فصل دوم را توصیه می‌کنم، مگر اینکه معجزه‌ای رخ دهد و دیگر با سفر در زمان بازی نکنند. این مجموعه تا حدی شبیه استار ترک است، اما نه در حدی که بتواند وارد همان دنیای رسمی شود. نکتهٔ مثبت این است که باعث می‌شود سریال کرکِ دههٔ ۶۰ بهتر جلوه کند؛ حتی بازیگری در آن مجموعهٔ قدیمی بهتر به‌نظر می‌رسد. جلوه‌های ویژه نسبت به فصل اول Star Trek: The Next Generation خوب‌اند، اما از فصل‌های بعدی آن چشمگیرتر نیستند. دیدن چند نقد منفی تعجب‌آور است. این سریال همان استار ترک است: پر از احساس، به‌ویژه امید و حس شگفتی؛ شبیه استار ترک واقعی، نه نسخه‌های تیره و بدبینِ جدید که مملو از تبلیغات ایدئولوژیک‌اند. قسمت نهم فصل دوم یکی از شگفت‌انگیزترین نبردهای فضایی بود که در تلویزیون و سینما دیده‌ام. امروزه کم‌سریال‌هایی هستند که حس خوب و امیدوارکننده به بیننده بدهند—این یکی چنین حسی ایجاد می‌کند. فصل یک و دو The Orville عالی بودند، اما فصل سه افت کرد. فصل سوم همان چیزهایی را دارد که من از استار ترک جدید انتظار داشتم: رویکرد «ووک»، نوشتهٔ ضعیف، بدبینی و صراحتاً آزاردهنده و خسته‌کننده. دیگر مطمئن نیستم چگونه باید این سریال را امتیاز بدهم؛ فقط بگویم اگر فصل سوم مسیر آینده باشد، امیدوارم آخرین فصلش باشد. با در نظر گرفتن فصل‌های اول و دوم، به کل مجموعه ۵ از ۱۰ می‌دهم؛ فصل سوم آن‌قدر بد بود که حتی شایستگی امتیاز جداگانه ندارد، اما به‌شدت امتیاز کلی را پایین می‌آورد. در ابتدا بعد از تماشای فصل‌های اول و دوم به سریال نمرهٔ ۸ از ۱۰ دادم. فصل سوم را که مدت‌ها منتظرش بودم شروع کردم و همین‌که قسمت پنجم فصل سوم («داستان دو توپا») را دیدم، بلافاصله امتیازم را به ۹ از ۱۰ افزایش دادم. فصل سوم ارزش انتظار را داشت. از اینکه داستان‌ها از رویدادهای فصل‌های اول و دوم ادامه پیدا می‌کنند خیلی خوشم می‌آید. امیدوارم فصل چهارم هم ساخته شود! در ابتدا لحظات کمدی بسیار تصنعی و گاه آزاردهنده بودند، اما با پیشروی فصل اول سریال جدی‌تر شد و به نظر من بسیار بهتر شد. به نظرم هیچ قسمت بدی وجود ندارد؛ بعضی قسمت‌ها بهترند ولی هیچ‌کدام ضعیف نیستند. درام، اکشن، کمدی (دیگر آزاردهنده نیست)—داستان‌ها کاملاً جذاب‌اند و به موضوعات ارزشمند و معضلات اخلاقی می‌پردازند. انتخاب بازیگران عالی است و اجراها طبیعی‌اند. این سریال بیشتر شبیه استار ترک واقعی است تا Star Trek: Discovery.