سریال کره‌ای Vigilante

«ویژیلانت» داستانِ یک قهرمانِ تاریک است؛ کسی بدون ابرقدرت که برای عدالت می‌جنگد. از همان ابتدا کاملاً وسوسه‌کننده به‌نظر می‌رسد. من همیشه از داستان‌های واقع‌گرایانه‌ای خوشم می‌آید که از کلیشه‌های مارول‌گونه دوری می‌کنند و این سریال دقیقاً همان حس را منتقل می‌کند. ترکیبِ قانون و خودسرانه‌کاری و نشان‌دادنِ این که در مبارزه با شر چطور آرام‌آرام خودت هم وارد قلمروهای اخلاقیِ خاکستری می‌شوی، نقطه قوت اثر...

«ویژیلانت» داستانِ یک قهرمانِ تاریک است؛ کسی بدون ابرقدرت که برای عدالت می‌جنگد. از همان ابتدا کاملاً وسوسه‌کننده به‌نظر می‌رسد. من همیشه از داستان‌های واقع‌گرایانه‌ای خوشم می‌آید که از کلیشه‌های مارول‌گونه دوری می‌کنند و این سریال دقیقاً همان حس را منتقل می‌کند. ترکیبِ قانون و خودسرانه‌کاری و نشان‌دادنِ این که در مبارزه با شر چطور آرام‌آرام خودت هم وارد قلمروهای اخلاقیِ خاکستری می‌شوی، نقطه قوت اثر است. همان تناقض درونی است که تماشاگر را میخکوب می‌کند. شخصیت اصلی با لبخند آرام و دیوانگی‌ای که به‌سختی کنترل می‌شود، حضوری فوق‌العاده قدرتمند دارد که کاملاً جذب‌کننده است. قسمت پنجم برای من به‌ویژه اوجِ کار بود، وقتی جی-یونگ در مناظره‌ای با بازپرس تسلیم‌ناپذیر، جو هون، درباره شکست‌های نظامِ عدالت بحث می‌کند؛ آنجا کشمکشِ عظیم میان اخلاق، قانون و پرسشِ درست یا غلط بودنِ روش‌ها کاملاً بروز می‌کند. لحظات این‌چنینی «ویژیلانت» را فراتر از یک تریلر انتقام‌جویانه صرف می‌برد. دیدنِ یو جی-ته در نقشِ «پروفسور» از «مانی هایست: کره» در این نقشِ خفن هم جذاب بود. نام جو-هیوک در نقشِ ویژیلانت در نخستین تجربه عملیاتیِ جدی‌اش فوق‌العاده ظاهر شده — پرانرژی، قابل‌باور و به‌ظاهر بی‌دردسر خنک. سکانس‌های مبارزه خام و پرتنش‌اند و رویارویی‌ها با مجرمان در فضایی تاریک و زمخت فیلم‌برداری شده‌اند. از نظر فنی هم همه‌چیز در سطح بالاست؛ فیلم‌برداری، موسیقی، تدوین — همه کار کرده‌اند. بازیگران مکمل قوی نیز به موفقیتِ این اقتباسِ وب‌تون کمک می‌کنند. خلاصه: اگر دنبال یک درام کره‌ای خارج از موجِ بی‌پایان سریال‌های عاشقانه هستید، حتماً این را تماشا کنید. تاریک، پرهیجان و دارای عمقِ واقعی.