سریال The Sandman

گیمن نویسندهٔ خوبی است. دربارهٔ اقتباس نمی‌توانم اظهار نظر قطعی کنم چون زحمت نکردم کمیک‌ها را بررسی کنم. اما بر اساس معیارهای امروز، داستان بسیار خوب است. کم و کسری‌هایی دارد، اما در کل روایت روان است. ریشه‌های American Gods را می‌توان در The Sandman دید. بازیگران انتخاب خوبی دارند و بازی‌ها روان‌اند. طراحی‌ها زیبا هستند و احتمالاً شأن آن به هنرمندی برمی‌گردد که کمیک‌ها را...

گیمن نویسندهٔ خوبی است. دربارهٔ اقتباس نمی‌توانم اظهار نظر قطعی کنم چون زحمت نکردم کمیک‌ها را بررسی کنم. اما بر اساس معیارهای امروز، داستان بسیار خوب است. کم و کسری‌هایی دارد، اما در کل روایت روان است. ریشه‌های American Gods را می‌توان در The Sandman دید. بازیگران انتخاب خوبی دارند و بازی‌ها روان‌اند. طراحی‌ها زیبا هستند و احتمالاً شأن آن به هنرمندی برمی‌گردد که کمیک‌ها را کشیده است. بسیاری از نویسندگان امروز فقط یک قدم جلوتر می‌روند؛ مثل آدمِ فیلم Casino که اگر با چاقو حمله شود، از اسلحه استفاده می‌کند — چیز خاصی نیست. گیمن اما مسیر متفاوتی می‌رود. تا حدی متفاوت که گویی از نوشتن دل‌سرد شده است. برای مثال، مبارزه در قسمت چهارم؛ چیزی شبیه این را قبلاً ندیده بودم. نمی‌گویم قبلاً انجام نشده، اما از نظر استانداردهای نگارش امروزی متفاوت است. --- متحجرانه‌ترین سریالی که تاکنون دیده‌ام؛ انتخاب بازیگران به‌طرز سیاسی انجام شده و وحشتناک است. انگار توسط درگ‌کوئین‌ها و سیاستمداران چپ‌گرا ساخته شده. افتضاح... --- یکی دیگر از سریال‌هایی که به‌دست نویسندگان مدرن خراب شده است. اشتباه نکنید، داستان قابل قبول است، بازیگری خوب است و جنبه‌های مثبت دیگری هم وجود دارد، اما چیزهای خوب زیادی به‌خاطر رویکرد «ووک» خراب شده‌اند. به همین دلیل به آن نمرهٔ ۵ از ۱۰ دادم، وگرنه می‌توانست ۸ از ۱۰ شود. --- افکت‌های ویژه خوب (برای پخش استریم/تلویزیون) و داستان و شخصیت‌ها هم مناسب‌اند. اما متأسفانه سریال کاملاً به واگن لیبرالیسم پیوسته است. اگر منظورم را نمی‌فهمید، به تمام چیزهایی فکر کنید که برای کسی که همجنس‌گرا نیست، اضافه‌وزن ندارد، موهای رنگی، پیرسینگ، تتوهای نمایان و واقعاً آزاردهنده دارد، یک سریال را خراب می‌کند. من تا قسمت بازپس‌گیری یاقوت شندمن پیش رفتم، اما بعد مجبور شدم سریال را رها کنم. بازنویسی شخصیت جان کانستنتاین به یک زن همجنس‌گرا، خودمحور و بسته‌ذهنِ اواخر بیست‌سالگی افتضاح بود. صحنهٔ رستوران هم از نظر نگارش به همان اندازه فاجعه‌بار بود. حتی وقتی شندمن بالاخره یاقوتش را پس گرفت خوشحال نشدم؛ فقط خوشحال بودم که دیگر لازم نیست تماشا کنم. واقعاً تأسف‌آور است که نگارش در هالیوود چقدر به‌طرز مضحکی تحت تأثیر سیاست‌های تلاقی‌گرایانه و دستورکار «ووک» قرار گرفته است. --- نقدهای همجنس‌گراستیز و نفرت‌آمیز را نادیده بگیرید، اما شاید بهتر باشد این سریال را تماشا نکنید. نیل گیمن ممکن است نویسندهٔ خوبی باشد، اما مثل American Gods، هر وقت وارد اقتباس‌های لایو اکشن می‌شود کیفیت ظاهراً افت می‌کند. با این حال به او بابت دفاع از انتخاب بازیگران تبریک می‌گویم. چند قسمت از فصل اول برجسته‌اند، به‌ویژه قسمت‌های ۱، ۴ و ۶. بقیه هم بد نیستند اما ارزش ویژه‌ای ندارند. اوج میانی فصل جا برای بهتر شدن دارد و ظاهراً آن‌قدر کم‌اهمیت است که تأثیری بر جهان نمی‌گذارد و کسی دیگر به آن اشاره نمی‌کند. تا پایان علاقه‌ام را از دست دادم و حتی برای قسمت اضافه که ظاهراً گربه دارد برنگشتم — و من گربه‌ها را دوست دارم. انتخاب بازیگران عمدتاً خوب است، اما سوراخ‌های داستانی و حشوهای بی‌معنی زیادی دارد. شاید فصل دوم بهتر باشد، چه می‌دانم. --- صادقانه بگویم... آیا این سریال را شروع کردم چون دلباختهٔ سلبریتی جدیدی شدم—مِیسون الکساندر پارک (که نقش Desire را بازی می‌کند)؟ بله... اما خیلی خوشحالم که کردم. نکات مثبت: هر قسمت یک شاهکار سینمایی است. انیمیشن، لباس‌ها، فیلم‌برداری — باید به تیم تولید تحسین گفت. توجه به جزئیات و روایت خلاقانه من را شیفته کرده؛ ایده‌هایی مثل اینکه زمان پدر شندمن و کائنات مادر اوست بسیار جذاب‌اند (جزئیات جالب دیگری هم هست که اگر همه را تحلیل کنم زمان زیادی می‌برد). من کمیک‌های اصلی را نخوانده‌ام، پس شاید این ایده‌ها حاصل نویسندهٔ اصلی باشد، اما ارزش اشاره دارد. انتخاب بازیگران فوق‌العاده است؛ تام استوریج را برای نقش شندمن نمی‌توانم با هیچ‌کس دیگری تصور کنم و همین‌طور دربارهٔ سایر بازیگران. صحنه‌های تأمل‌برانگیز — مخصوصاً قسمت رستوران که در آن همه بر اساس تاریک‌ترین خواسته‌هایشان عمل می‌کنند و توانایی دروغ گفتن را از دست می‌دهند — برایم بسیار جذاب بود و بازتاب‌های عمیقی از وضعیت انسان نشان می‌دهد. نکات منفی: تنها نقدم این است که گاهی روایت کند به‌نظر می‌رسد، چون صحنه‌های زیادی هست که شندمن جملات رمزآلود می‌گوید و گفت‌وگوهای ملال‌آوری با دیگر شخصیت‌ها دارد. صحنه‌های دیالوگ‌محوری بود که ضروری به‌نظر نمی‌رسیدند و بعد از مدتی از تکرار حال و هوای گرفتهٔ یک شخصیت خسته شدم (هرچند می‌دانم نمایش دربارهٔ شندمن است). ولی بازی تام را خیلی دوست دارم، پس زیاد آزارم نداد. نتیجه‌گیری: سریالی زیبا، هم در شکل و هم در محتوا؛ داستانی پیچیده و جذاب که با انتخاب‌های خلاقانهٔ تولیدی به‌خوبی روایت شده است. شدیداً به کسانی که فانتزی تاریک دوست دارند، نمایش‌هایی با قاب‌های زیبا که هر بار پاز می‌کنید شبیه یک چاپ هنری می‌شوند، یا برنامه‌هایی که باعث تفکر عمیق دربارهٔ جهان می‌شوند، توصیه‌اش می‌کنم. خیلی دوست داشتم!