سریال 11.22.63

وقتی رسانه‌های جریان اصلی می‌گویند اسوالد تنها عمل کرد، کمی دل‌چرکین می‌شوم؛ چون مردم آن‌وقت به گزارش کمیسیون وارن باور می‌کنند — و همه می‌دانیم آن گزارش چقدر ایراد داشت. ما همچنین می‌دانیم چه کسی جون اف. کندی را کشت... آلن دالِس. خواندن این مطلب برایم دردناک بود و دیدنِ آن در تلویزیون حتی آزاردهنده‌تر؛ اما من طرفدار استیون کینگ هستم و او به پرداخت‌های...

وقتی رسانه‌های جریان اصلی می‌گویند اسوالد تنها عمل کرد، کمی دل‌چرکین می‌شوم؛ چون مردم آن‌وقت به گزارش کمیسیون وارن باور می‌کنند — و همه می‌دانیم آن گزارش چقدر ایراد داشت. ما همچنین می‌دانیم چه کسی جون اف. کندی را کشت... آلن دالِس. خواندن این مطلب برایم دردناک بود و دیدنِ آن در تلویزیون حتی آزاردهنده‌تر؛ اما من طرفدار استیون کینگ هستم و او به پرداخت‌های تدریجی علاقه دارد که همیشه لذت‌بخش‌اند. از کوتاه بودن سریال ناامید شدم و اینکه بعضی فصل‌های ابتدایی کامل حذف شده بودند ناراحتم کرد، اما تماشایش همچنان خوشایند بود. فرانکو در نقش جدی بسیار خوب عمل کرد و توانست در دل طرح پرپیچ‌وخم کینگ پیش برود، در دورانی که برایم شبیه همان دوره‌ای بود که فقط از مطالعه می‌شناسم. نکتهٔ ناامید‌کننده این بود که سریال بخش زیادی از حس نوستالژیکِ دوران گذشته را که در کتاب موج می‌زد و گاهی احساس می‌کردی پدرت داستان را با همهٔ جزئیات زمختش برایت تعریف می‌کند، منتقل نکرد. آن حس پدری در کتاب قابل دیدن و احساس‌کردن بود؛ اما در سریال تنها خودِ داستان را دیدیم. با این حال، آن داستان سرگرم‌کننده و دیدنی بود. سریال ایدهٔ جالبی در مورد سفر در زمان دارد و به‌طور کلی «خوب» است، اما متأسفانه مخصوصاً در نیمهٔ دوم خیلی به روایت‌های ساده، تسهیلات داستانی و شخصیت‌های یک‌بعدی تکیه می‌کند که به‌تدریج لذت تماشا را کم می‌کند. برای مثال (بدون اسپویل)، دو دشمن تقریباً صرفاً با این مشخصه معرفی می‌شوند که «من یک روانی خشونت‌طلب هستم» و به‌طور قابل‌پیش‌بینی اعمال خشونت‌آمیزی علیه شخصیت‌های اصلی مرتکب می‌شوند بدون انگیزهٔ بیشتری. شخصیت‌های اصلی سراغ پلیس نمی‌روند که این باعث خلق موقعیت‌های ساختگی‌ای می‌شود که بارها دیده‌ایم. تقریباً همین مسئله دربارهٔ آنتاگونیست اصلی هم صدق می‌کند — در پایان واقعاً دلیل کارهایش را نمی‌فهمیم. مثال دیگر این است که یکی از شخصیت‌های خوب اصلی ناگهان ۱۸۰ درجه تغییر موضع می‌دهد که بسیار تصنعی به نظر می‌رسید و برای من آزاردهنده بود، چون انگار نویسندگان صرفاً می‌خواستند او را از داستان حذف کنند؛ با تنها هشت قسمت، می‌توانستند این تغییر را تدریجی و واقع‌گرایانه‌تر طراحی کنند. کاش از فضای دوران گذشته بیشتر استفاده می‌کردند؛ تضاد بین دوره‌ها در ابتدا نشان داده می‌شود ولی بعد فقط گه‌گاهی به آن اشاره می‌شود و نه توسعهٔ شخصیتی بر اساس این تضاد رخ می‌دهد و نه تبدیل به یک کشف واقعی می‌شود؛ گذشته بیشتر شبیه یک پارک موضوعی است. خلاصه اینکه، سریال خوب است اما انتظار زیادی نداشته باشید؛ ممکن است بعضی قسمت‌ها را با سرعت بیشتر ببینید تا زودتر تمامش کنید — کاری که من انجام دادم.