سریال Marianne

محیط زیبا بود و بازیگران خوب بودند. نورپردازی خیلی مؤثر بود — نورهای قرمز و سبز به‌خوبی برای جلب توجه به‌کار رفته بودند. از استفاده از صفحات کتاب که سریع ورق می‌خورد و صحنه‌های «قبلاً در...» را جدا می‌کرد هم خوشم آمد؛ جلوه‌ای منحصربه‌فرد بود. برای من بیشتر شبیه یک کمدی بود تا یک اثر ترسناک. اگر شخصیت‌ها تصمیمات منطقی‌تری می‌گرفتند، ترس خیلی کمتری وجود داشت؛...

محیط زیبا بود و بازیگران خوب بودند. نورپردازی خیلی مؤثر بود — نورهای قرمز و سبز به‌خوبی برای جلب توجه به‌کار رفته بودند. از استفاده از صفحات کتاب که سریع ورق می‌خورد و صحنه‌های «قبلاً در...» را جدا می‌کرد هم خوشم آمد؛ جلوه‌ای منحصربه‌فرد بود. برای من بیشتر شبیه یک کمدی بود تا یک اثر ترسناک. اگر شخصیت‌ها تصمیمات منطقی‌تری می‌گرفتند، ترس خیلی کمتری وجود داشت؛ این نکته آزاردهنده بود. صحنه‌های بسیار تاریک هم چندان خوشایندم نیست — شاید به‌خاطر سنم دیدم ضعیف‌تر شده یا شاید تلویزیون‌های جدید این صحنه‌ها را متفاوت نشان می‌دهند. به هرحال ارزش وقت گذاشتن داشت، اما فکر نمی‌کنم علاقه‌ای به فصل دوم داشته باشم. لحظات ترسناکی هم داشت، اما من همچنان نمی‌توانم آن را جدی بگیرم. حس کلی بیشتر به کمدی می‌زند، گرچه کمدی نیست. متأسفانه گرایش به نمایش موضوعات بین‌نژادی هم در آن دیده می‌شود. این یکی از سریال‌های اروپایی بود که امتحان کردم، اما ناامیدم کرد. خلاصه: یک جادوگر قدیمی زنی جوان را که از نوشتن کتاب‌هایی بر اساس کابوس‌هایش به شهرت رسیده، آزار می‌دهد. نویسنده جوان، اِما، وقتی به زادگاهش بازمی‌گردد، باید نه تنها برای جان خودش بلکه برای جان نزدیکانش هم مبارزه کند. اِما مرتب سعی می‌کند اشتباهات دوران نوجوانی را جبران کند، اما به‌نظر می‌رسد هر بار اوضاع را بدتر می‌کند و ماریان زندگی‌اش را وارونه می‌سازد. نظر شخصی: این سریال واقعاً ترسناک است و در سطحی قابل مقایسه با The Haunting of Hill House قرار دارد. با هر قسمت هراسان‌کننده، داستان پیچیده‌تر می‌شود و ارزش تماشای پشت‌سرهم را دارد. امروزه کم پیش می‌آید سریالی بتواند ترس‌های ناشی از کابوس را این‌گونه منتقل کند. نماهای کوتاه از گذشته و حال به‌خوبی چیده شده‌اند و به ایجاد تعلیق و ترس کمک می‌کنند. تماشای آن حتماً توصیه می‌شود — با چراغ‌ها روشن.