سریال Fleabag

باید از خود پرسید: چرا زنان غربی با تبلیغاتی بمباران می‌شوند که نرمال‌سازی می‌کند که خود را به شخصیت‌های کاریکاتوری زشت، غیرقابل دسترس و سمی تبدیل کنند؟ انگیزه برای اینکه زنان از همه‌ی کلاس و Grace خود دست بردارند و به رانندگان کامیون زشت تبدیل شوند چیست؟ این رفتاری نیست که در مردان جذاب بدانید، بنابراین تبدیل شدن به چیزی که از آن بیزارید نه برابری است...

باید از خود پرسید: چرا زنان غربی با تبلیغاتی بمباران می‌شوند که نرمال‌سازی می‌کند که خود را به شخصیت‌های کاریکاتوری زشت، غیرقابل دسترس و سمی تبدیل کنند؟ انگیزه برای اینکه زنان از همه‌ی کلاس و Grace خود دست بردارند و به رانندگان کامیون زشت تبدیل شوند چیست؟ این رفتاری نیست که در مردان جذاب بدانید، بنابراین تبدیل شدن به چیزی که از آن بیزارید نه برابری است و نه پیشرفت. این یک پسرفت است و چیزی برای افتخار ندارد. متاسفم که بعد از دیدن تناقض در نقد Timefox881 مجبور شدم نظری بنویسم. آیا متوجه نیستید که تنها کسی که insinuates می‌کند زنان باید یک نوع خاص «رفتار» کنند، شما هستید، که چیست؟ یک زن خانه‌دار شیرین و مطیع از دهه 1950؟ هیچ چیزی در Fleabag به بیننده نمی‌گوید که باید بر اساس جنسیت به شیوه خاصی رفتار کند. متاسفانه شما مضامین واقعی، ظرافت‌ها و ابزارهای سینمایی موجود در نمایش را از دست داده‌اید. Fleabag از دیوار چهارم استفاده می‌کند تا بیننده را به عنوان دوست و رازدار خود ببیند و ما تمام وقایع نمایش را از این منظر شاهد هستیم. ما با او می‌خندیم، او را قضاوت می‌کنیم، با او احساس شرمندگی می‌کنیم و تشویقش می‌کنیم. او یک انسان است، نه کاملاً بد و نه کاملاً خوب. او نیز رشد می‌کند! Fleabag نشان می‌دهد که مهم نیست چقدر بد باشید یا احساس کنید که رفتارهای‌تان زشت است، همیشه می‌توانید تلاش کنید تا خود را نجات دهید. می‌توانید برای حفظ کافه‌ای که شما و دوست‌تان افتتاح کرده‌اید و از ورشکستگی نجات دهید، وام بگیرید. می‌توانید انتخاب کنید که کارهایی را که همیشه بر زندگی‌تان تأثیر منفی گذاشته است، ادامه ندهید. می‌توانید انتخاب کنید که روش‌های مقابله‌ای که از آن‌ها بزرگ‌تر شده‌اید را رها کنید. ممکن است عشق را از دست بدهید اما امید را نه. البته، هیچ‌یک از این‌ها بدون از دست دادن حس شوخ‌طبعی‌تان نیست. در دو فصل، فیبی والربریج بیشتر از اکثر نمایش‌هایی که برای همیشه کش می‌آیند، درس‌هایی را آموزش داد. این نمایش برای هر انسانی که می‌خواهد کمی بیشتر درباره خود و دیگران یاد بگیرد، و نه اینکه درباره یک جنس خاص فرضیات عجیب و غریب بسازد، باید تماشا شود. من درباره Fleabag بسیار شنیده بودم و باید می‌دیدم چه هیاهویی است. در اولین تلاش، توانستم از قسمت اول عبور کنم، اما تلاش را رها کردم زیرا به سادگی ارتباط برقرار نمی‌کرد. یک سال بعد دوباره تلاش کردم و سه قسمت را تماشا کردم، اما هنوز هم ارتباط برقرار نمی‌کرد. آیا این یک کمدی است یا یک ستیزه؟ هر دو ژانر معمولاً خنده‌های بلند، قهقهه یا حتی خنده‌های شکمی را به همراه دارند. من هیچ‌یک از این‌ها را تجربه نکردم و این تجربه برایم کاملاً خسته‌کننده بود. من تقریباً می‌توانستم چوب‌ها را از درختان ببینم و آنچه Fleabag سعی داشت منتقل کند را درک کنم، اما در نهایت فقط می‌خواستم شخصیت بمیرد.