سریال Dune: Prophecy

گاهی از این‌که بدترین پیش‌فرض‌هایم تأیید می‌شوند، متنفر می‌شوم. «Dune Prophecy» همهٔ ظواهر موفقیت را دارد: بازیگران خوب، ترکیبی از نوظهورها و بازیگران باتجربه، ارزش‌های تولیدی بالا و بهره‌گیری از یک حماسهٔ علمی‌تخیلی شناخته‌شده؛ اما برای من همین‌جا خلاصهٔ نکات مثبت تمام می‌شود. از نظر من این سریال فاصلهٔ زیادی با مفاهیم و روایت‌های رمان‌ها و فیلم‌های اصلی دارد. در عوض، آنچه می‌بینیم نوعی بازنوشت همراه...

گاهی از این‌که بدترین پیش‌فرض‌هایم تأیید می‌شوند، متنفر می‌شوم. «Dune Prophecy» همهٔ ظواهر موفقیت را دارد: بازیگران خوب، ترکیبی از نوظهورها و بازیگران باتجربه، ارزش‌های تولیدی بالا و بهره‌گیری از یک حماسهٔ علمی‌تخیلی شناخته‌شده؛ اما برای من همین‌جا خلاصهٔ نکات مثبت تمام می‌شود. از نظر من این سریال فاصلهٔ زیادی با مفاهیم و روایت‌های رمان‌ها و فیلم‌های اصلی دارد. در عوض، آنچه می‌بینیم نوعی بازنوشت همراه با مفاهیم «ووک» و تزریق آزاردهنده‌ای از مردستیزی است. خلاصه اینکه مشخص نیست این سریال برای چه مخاطبی ساخته شده؛ استفاده از یک برند مشهور لزوماً به معنای وفاداری یا نمایندگی درست آن نیست. من با قاطعیت از دیدن آن می‌گذرم. انتظارم از این سریال بالا بود. امیدوار بودم نگاهی به جنگ‌های هوش مصنوعی و چگونگی شکل‌گیری بنتِ گِسرِیت، منتات‌ها و ناویگیتورها داشته باشیم. یک‌بار نمایی کوتاه از جنگ‌های هوش مصنوعی دیدیم—حدوداً ۳۰ ثانیه—و بس. باقی سریال حول نوعی فضای مدرسه‌ای/رؤیای بلوغ می‌چرخد که ارزان‌قیمت به‌نظر می‌رسد و هیچ بینشی به دنیای تلماسه نمی‌افزاید. به نظر می‌رسد HBO تلاش کرده یک نسخهٔ تقلبی از Game of Thrones بسازد اما حاضر نبوده هزینهٔ لازم را بپردازد؛ گاهی نماهای خاندان‌ها عیناً شبیه صحنه‌های Game of Thrones است. نقش همراه بامزه را تریویس فیمل ایفا می‌کند—تفاوتش را با نقش او در «Raised by Wolves» پیدا کنید. ناراحتم که این ممکن است فرنچایزی با پتانسیل واقعی را از بین ببرد. تا کنون (تا قسمت سوم) هر قسمت به‌طرز مشهودی از قسمت قبلی بدتر بوده. اگر فصل دوم در نظر گرفته شده، لطفاً همهٔ نویسندگان و طراحان صحنه را کنار بگذارید و برخی از افرادی را که روی «Andor» کار کرده‌اند به کار بگیرید.