سریال La Palma

قابل تماشا است. به‌عنوان یک مینی‌سریال فاجعه‌محور، نیازهای پایه‌ای را تا حد زیادی برآورده می‌کند: تنش، حس شمارش معکوس، جلوه‌های بصری چشمگیر و آن احساس که هر لحظه ممکن است همه‌چیز از هم بپاشد. در چهار قسمت سرراست پیش می‌رود، طولانی نمی‌شود و شتاب کافی دارد که بخواهی قسمت بعدی را تماشا کنی. مشکل این است که هرچه بخواهی آن را جدی‌تر بگیری، قبولش سخت‌تر می‌شود....

قابل تماشا است. به‌عنوان یک مینی‌سریال فاجعه‌محور، نیازهای پایه‌ای را تا حد زیادی برآورده می‌کند: تنش، حس شمارش معکوس، جلوه‌های بصری چشمگیر و آن احساس که هر لحظه ممکن است همه‌چیز از هم بپاشد. در چهار قسمت سرراست پیش می‌رود، طولانی نمی‌شود و شتاب کافی دارد که بخواهی قسمت بعدی را تماشا کنی. مشکل این است که هرچه بخواهی آن را جدی‌تر بگیری، قبولش سخت‌تر می‌شود. تصمیم‌ها، واکنش‌ها و موقعیت‌ها گاهی خیلی تصنعی به‌نظر می‌رسند، گویی فیلمنامه بیشتر به نمایش‌دادن صحنه‌ها می‌پردازد تا حفظ حداقل باورپذیری، و در داستانی از این دست این مسئله سنگینی می‌کند. از نظر بصری لحظات موفقی دارد؛ آتشفشان، هرج‌ومرج، تهدید طبیعی و برخی جلوه‌ها خوب اجرا شده‌اند و این‌ها بخش زیادی از قوت سریال را تشکیل می‌دهند. وقتی تمرکز روی خود فاجعه و تنش آنی است، بهتر از زمانی است که می‌خواهد درام انسانی را عمیق جلوه دهد. نکته مثبت دیگر این است که دست به ملودرام افراطی نمی‌زند؛ نسبت به تولیدات مشابه مستقیم می‌رود سر اصل مطلب و کمتر وارد اغراق‌های احساسی می‌شود. با این حال، من تقریباً هیچ‌کدام از اتفاقات را کاملاً باور نکردم و همین باعث می‌شود درگیری احساسی مخاطب نیمه‌تمام بماند. در مجموع، مینی‌سریال سرگرم‌کننده است، از آن دست که می‌توان بدون توقع زیاد دید. اگر از ابتدا بپذیرید که منطق داستان قرار است تا حدی خدشه‌دار شود، احتمالاً برایتان جواب می‌دهد. اما هرچه بیشتر به آن فکر کنید، نقاط ضعفش بیشتر نمایان می‌شود و این از ارزش اثر کم می‌کند. به‌طور کلی، بیشتر به‌خاطر عنصر فاجعه سرگرم‌کننده است تا خود قصه؛ گاهی خیلی غیرقابل‌باور و دراماتیکاً دست‌وپاچلفتی است، بنابراین دیدنی است ولی فراتر از این نمی‌رود.