سریال Earth Abides

پایان جهان، به سبک «ووک» هالیوودی. اگر قرار است به هالیوود باور کنیم، پایان دنیای شناخته‌شده پس از یک همه‌گیری ویرانگر اصلاً هولناک نخواهد بود. نه؛ قرار است مردم مصون در محله‌های حاشیه‌نشین بمانند و وقتشان را تلف کنند تا شاید با یک یا دو همسایهٔ خوش‌برخورد آشنا شوند. چه‌بسا حتی با همدیگر رابطه برقرار کنند و بچه‌دار شوند، بدون هیچ ریسک یا عارضه‌ای — چه...

پایان جهان، به سبک «ووک» هالیوودی. اگر قرار است به هالیوود باور کنیم، پایان دنیای شناخته‌شده پس از یک همه‌گیری ویرانگر اصلاً هولناک نخواهد بود. نه؛ قرار است مردم مصون در محله‌های حاشیه‌نشین بمانند و وقتشان را تلف کنند تا شاید با یک یا دو همسایهٔ خوش‌برخورد آشنا شوند. چه‌بسا حتی با همدیگر رابطه برقرار کنند و بچه‌دار شوند، بدون هیچ ریسک یا عارضه‌ای — چه می‌دانید. هیچ مشکلی با دسته‌های سگ‌های گرسنه، موش‌های ناقل بیماری، توده‌های اجساد پوسیده که بیماری پخش می‌کنند و آب‌های زیرزمینی را آلوده می‌سازند، فروپاشی زیرساخت‌ها، نیروگاه‌های هسته‌ای بدون نگهداری که ممکن است به چرنوبیل تبدیل شوند، و... وجود نخواهد داشت. تازه مردم هم به جان هم می‌افتند، در کشوری که اسلحه به اندازهٔ شیرینی فراوان است. پس فرار به روستا نکنید؛ در شهر بمانید و همه چیز—تا حدی—خوب خواهد بود. مرگ سیاه نسخهٔ 2.0 به درک. اگر بتوانید این را بپذیرید، احتمالاً ایدهٔ اصلیِ «Earth Abides» هم برایتان قابل‌باور خواهد بود. من کتاب را نخوانده‌ام، اما فقط می‌توانم فرض کنم واقع‌گرایانه‌تر از این مزخرفات باشد. اگر نویسندگان از دنیای تیره و ناامیدِ ساخته‌شده در فصل‌های اولیهٔ «The Walking Dead» الهام گرفته بودند، این اثر بسیار بهتر از آب درمی‌آمد. از نظر بازیگری یا کیفیت تولید مشکلی نمی‌بینم؛ مشکل برای من در داستان است. خلاصه اینکه کاملاً ناامید شدم: داستانی غیرقابل‌باور و بی‌پایه که هیچ استقامی ندارد. همهٔ جوانب دیگر هم در نتیجهٔ آن دچار ضعف شده‌اند. برای کسانی که خیال می‌کنند «زنجیرهٔ غذایی» چیز از پیش بسته‌بندی‌شده‌ای است که روی قفسهٔ سوپرمارکت قرار دارد، تماشای این اثر شاید قابل تحمل باشد.