سریال کره ای Personal Taste

هسته اصلی قصه حول مردی است که طبق خلاصه داستان وانمود می‌کند همجنسگراست؛ هرچند نمی‌دانم این کار عمدی بوده یا نه، اما نام‌گذاری زنِ اصلی به «Gae In» واقعاً تو ذوق می‌زد چون تلفظش خیلی شبیه کلمه «گی» بود. در کل، سریال از فرمول معمول روم‌کام‌های اوایل دهه ۲۰۱۰ پیروی می‌کند و با موضوع هم‌خانه شدن زن و مرد و وانمود کردن به همجنسگرایی بازی...

هسته اصلی قصه حول مردی است که طبق خلاصه داستان وانمود می‌کند همجنسگراست؛ هرچند نمی‌دانم این کار عمدی بوده یا نه، اما نام‌گذاری زنِ اصلی به «Gae In» واقعاً تو ذوق می‌زد چون تلفظش خیلی شبیه کلمه «گی» بود. در کل، سریال از فرمول معمول روم‌کام‌های اوایل دهه ۲۰۱۰ پیروی می‌کند و با موضوع هم‌خانه شدن زن و مرد و وانمود کردن به همجنسگرایی بازی می‌کند. این موقعیت به انواع رفتارهای پیش‌بینی‌شده منجر شد، ولی تا حدی سرگرم‌کننده بود که بیشتر مدیون بازی دو بازیگر اصلی است. هرچند گاهی آزاردهنده می‌شد، اما تعامل خوبی بین آن‌ها برقرار بود. شخصیت جین هو به‌عنوان مردی کم‌حرف و درون‌گرا نوشته شده بود، اما اجرای لی مین هو در این نقش بسیار محجوب و ایستا‌تر از آنچه که شخصیت می‌طلبید بود؛ این همراه با گاهی ضعف‌های تولید، صحنه‌ها و دیالوگ‌هایی ناهماهنگ و دست‌وپاگیر ایجاد کرد. سریال یک مربع عشقی داشت که به عنوان تکیه‌گاه داستان معرفی شد اما آن مربع عشقی صرفاً ابلهانه بود؛ شاید برای راه‌اندازی داستان کار می‌کرد، اما دخالت بیشترش بعد از آن، تصمیمی ضعیف بود. پایان‌بندی کمی ضعیف و خسته‌کننده بود؛ سازندگان محافظه‌کارانه و پیش‌بینی‌پذیر عمل کردند. والدین هر دو شخصیت اصلی هم برای جمع‌وجور کردن ماجرا خیلی سریع کنار گذاشته شدند، در حالی که پیش‌تر می‌توانستند منبع مناسبی برای ایجاد تنش باشند. در مجموع، دیدنش بد نیست و لحظات خوبی دارد، اما آن‌قدر کمبود دارد که ارزش توصیه یا دیدن دوباره را ندارد.