سریال کره‌ای Island (Aillaendeu)

عاشقش شدم. مدت‌ها پیش درباره این سریال شنیده بودم و فکر می‌کردم لغو شده؛ حالا فهمیدم پخشِ اول به‌خاطرِ تدوینِ خوبش به تعویق افتاده. بازیگران اصلی کاملاً مناسبِ توصیفِ شخصیت‌ها هستند. راستش کشیش از قسمت اول شد شخصیتِ مورد علاقه‌ام؛ هم خنده‌دار است و هم تاریک. داستان را دنبال کرده‌ام و روندِ پیش‌رفت خوب است؛ صحنهٔ جن‌گیری... راستش انتظار اجرایِ این‌چنینِ خارق‌العاده‌ای را نداشتم. باید...

عاشقش شدم. مدت‌ها پیش درباره این سریال شنیده بودم و فکر می‌کردم لغو شده؛ حالا فهمیدم پخشِ اول به‌خاطرِ تدوینِ خوبش به تعویق افتاده. بازیگران اصلی کاملاً مناسبِ توصیفِ شخصیت‌ها هستند. راستش کشیش از قسمت اول شد شخصیتِ مورد علاقه‌ام؛ هم خنده‌دار است و هم تاریک. داستان را دنبال کرده‌ام و روندِ پیش‌رفت خوب است؛ صحنهٔ جن‌گیری... راستش انتظار اجرایِ این‌چنینِ خارق‌العاده‌ای را نداشتم. باید یک هفته برای دو قسمتِ دیگر صبر کنم؛ کاش فاصلهٔ بین قسمت‌ها کاهش یابد، این انتظار اعصابم را به هم می‌ریزد. شروعِ سریال خوب است؛ فضایی ماورایی دارد و خوشبختانه خیلی خودِ جدی‌اش را بزرگ نمی‌گیرد، تا اینکه به قسمت سوم می‌رسیم. واقعاً این پیام‌های پندآموز و موعظه‌گونه باید جمع شوند. فضایی که اوایل با لذت و ماجراجویی شکل گرفته بود، جای خود را به حالتی ناخوشایند داد که با موضوع خشونت خانگی همراه شد. بله، این مسئله مهم است، اما مخاطب از این نوع سرگرمی برای فرار از تلخی‌های زندگی استفاده می‌کند، نه اینکه با آن‌ها روبه‌رو شود. اگر سریال به خطِ اصلی‌اش پایبند مانده بود، من نمرهٔ بالایی می‌دادم، ولی این‌طور نشد. خلاصه اینکه می‌توانست عالی باشد اگر به طرحِ اصلی وفادار می‌ماند و به بستری برای ارائهٔ این‌گونه پیام‌های پندآموز تبدیل نمی‌شد. توصیه‌ام این است که از دیدنِ این یکی بگذرید؛ اگر مثل من هستید، در نهایت تنها عصبانی و ناامید خواهید شد. سریال با تصاویر مدرن و جذاب و فضایی فانتزی روی یک جزیره شروع شد، اما خیلی زود از هم پاشید. عناصر فانتزی هرچند از نظر بصری جذاب بودند، در دو قسمت اول به اوج رسیدند و بقیهٔ قسمت‌ها بیشتر شبیه بازتکرارِ همان چیزهایی بود که قبلاً دیده بودیم. عجیب است که همهٔ برگ‌های خود را از ابتدا رو کردند و بقیه تهی به‌نظر می‌آمد. نقشِ زن به جزیره فرستاده می‌شود تا معلم شود، اما این خطِ داستانی کاملاً غیرمرتبط است و بیشتر از یک قسمت دوام نمی‌آورد. جهتِ بعدی سریال در روایت فانتزی پس از آن بسیار ناامیدکننده بود. دربارهٔ شخصیت‌ها، نقشِ زن در بخش‌های اولیه با تعاملاتِ سبک و غیرجدی‌اش بارها حسِ شرم و ناراحتی ایجاد می‌کرد؛ نویسندگان تلاش می‌کردند به‌زور شیمی بین او و نقشِ مرد بسازند، اما بدون بازنویسیِ شخصیت‌ها این ممکن نبود. با این حال بدترین ضربه را «گونگ تان» خورد؛ نیازی به چشمِ نابینا نیست تا مشکل را ببینی. در نهایت سریال تبدیل شد به لاشه‌ای سطحی از ایده‌های بازیافت‌شده و شخصیت‌های کم‌رمق.