انیمیشن Primal

Primal، با وجود مدت نسبتاً کوتاهی که در سه سال گذشته پخش شده، الگویی برجسته نشان می‌دهد که انیمیشن‌های مخصوص بزرگسالان می‌توانند فراتر از داستان‌های پیچیدهٔ بین‌کهکشانی پر از طنز متافیکشی و ضدروایت یا شوخی‌های سطحی دربارهٔ جنسیت و بدبختی‌های شخصیت‌ها باشند. این سریال تلاش می‌کند از آن کلیشه‌ها فرار کند و تنها با بازگشت به ریشه‌ها—به‌صورت لفظی و معنوی—داستانی را روایت کند دربارهٔ مردی...

Primal، با وجود مدت نسبتاً کوتاهی که در سه سال گذشته پخش شده، الگویی برجسته نشان می‌دهد که انیمیشن‌های مخصوص بزرگسالان می‌توانند فراتر از داستان‌های پیچیدهٔ بین‌کهکشانی پر از طنز متافیکشی و ضدروایت یا شوخی‌های سطحی دربارهٔ جنسیت و بدبختی‌های شخصیت‌ها باشند. این سریال تلاش می‌کند از آن کلیشه‌ها فرار کند و تنها با بازگشت به ریشه‌ها—به‌صورت لفظی و معنوی—داستانی را روایت کند دربارهٔ مردی به‌نام اسپیر و رقیب-ابتدایی/بعدتر نیمه‌دوستش، تی‌رانوصور رکس که فَنگ نام دارد؛ شخصیت‌پردازی‌ای که تقریباً بدون دیالوگ منسجم (مگر صدای ناله و غرغر) شکل می‌گیرد و آن‌ها با تکیه بر غریزهٔ خود کنار هم کار می‌کنند، از چالش‌ها عبور می‌کنند و این روند زیباست. Primal یک کلاسِ بصری است برای نشان دادن اینکه «نشان بده و نگوی» می‌تواند تاکتیکی درخشان باشد. گِندی تارتاکوفسکی، سازندهٔ اثر، اگرچه پیش‌تر به‌خاطر آثارش برای کودکان و نوجوانان شناخته می‌شد، همیشه توانایی درآوردن تاریکی را در آثارش—مثل پاورپاف گرلز و آزمایشگاه دکستر—داشته و در اواخر کار نیز با Sym-Bionic Titan تا حدی به آن نزدیک شد. وقتی به او اجازه داده شد نسخه‌ای بالغ‌تر از Samurai Jack بسازد—که به‌خودی‌خود اثری جاودان است—چشم‌انداز واقعی روایتی‌اش در Primal آشکار شد. با اینکه طراحی‌ها خلاقانه‌اند، به‌حقیقت دشوار است کاری خلق کنی که واقعاً پیامش را منتقل کند؛ طنز ماجرا این است که فقدان دیالوگ بر قوت بیان اثر می‌افزاید و هم‌زمان تنشی را که در محیط داستان کاشته شده، تشدید می‌کند. هرچند تمرکز مکرر روی شخصیت‌ها، چهره‌های متعجب و افشای معما ممکن است گاهی جنبه‌ای تکراری پیدا کند، اما همین شیوه در عین حال به خلق دنیایی پرخشونت و یکپارچه می‌انجامد که به‌نظر نویسنده در جای دیگری بهتر از Primal ساخته نمی‌شد؛ اپیزود به اپیزود، سریال با نگارش ثابت و منسجم به این دنیا می‌افزاید. از آنجا که سریال عمدتاً بر دو شخصیت بنا شده، ممکن است برخی بگویند نمایش می‌تواند رخوت‌آور شود—اما تنها یک قسمت پرکننده در میان بیست اپیزود وجود دارد و لایه‌پردازی هر دو شخصیت مانع تخت و تک‌بعدی شدن آن‌ها می‌شود. همچنین فضاسازی و حس شبه‌آنتولوژیک سریال به حفظ تنوع کمک می‌کند، در حالی که محور اصلیِ داستان همیشه بقاست. در مجموع، تماشای دلپذیری است برای طرفداران آثار خشونت‌نما، علاقه‌مندان به فضاهای پیشاتاریخی/تاریخی و کسانی که دنبال پیشنهاد برای انیمیشن‌های جدی و تأثیرگذار هستند. فصل اول: ۴.۵/۵ (۹.۰/۱۰) فصل دوم: ۴.۵/۵ (۹.۰/۱۰)